Cienias i super jamnikJamnik poderwał ogon i z błyskiem w oku ruszył w stronę cieniasa, który zamarł w niemym zdumieniu.

Kleopatra nie widzi w tym swojej szczególnej winy. No, raz się nie powstrzymała, pognała za kotem, szarpnęła smycz mocniej niż trzeba, właścicielka upadła. Ale przecież Klepa nie ze złości – instynkty…

Życie nieustannie puka Olka w nos: „Nie wściubiaj się, tu nie twoje miejsce, odejdź na bok”…

Olek odchodzi. Słusznie, lepiej nie wystawać – zdrowszy będziesz. Natura odpoczęła na nim do syta: mały, chudy, słabeusz.

W szkole przezywają go cherlakiem, czasem biją dla zaprawy. Przyjaciół Olek prawie nie ma, tylko jeden – Paweł.

„Nic, dorosnę, — myśli wtedy Olek, — i to się skończy. Dorośli są mądrzy. Nie dają głupich przezwisk ani kuksańców bez powodu”.

Och, jakże się myli…

*****

Z kuksańcami w dorosłym życiu jest faktycznie lepiej. Nie wypada w świecie dorosłych rozdawać je na lewo i prawo. Ale za to z przezwiskami…

Jak tylko Olka nie nazywają. I cherlakiem, i pluskwą, i narybkiem, i myszką. On się obraża, ale kłopot – nie umie odpowiedzieć godnie. Bo do niewielkiego wzrostu Olka dołącza ogromna nieśmiałość.

Och, jak mu przeszkadza ta nieśmiałość. Nawet bardziej niż nieładna powierzchowność. Nowe relacje się nie kleją. Więc Olek rozmawia tylko ze starym szkolnym przyjacielem Pawłem i z mamą, póki ona żyje.

Lata mijają, Olek pracuje jako magazynier w sklepie i o życiu osobistym nawet nie myśli, choć sklepowy kolektyw jest w dziewięćdziesięciu procentach żeński.

Tylko panie patrzą na Olka jak na „syna pułku”. Otaczają opieką, bronią, częstują domowym jedzeniem. A jakże? Jest „biedny, mały”.

Do tego, po czterdziestce Olek zostaje sierotą. Więc litują się nad nim te dobre kobiety…

Tak trwa aż do dnia, kiedy spotyka Grażynę. Grażyna jest kobietą z wielkiej litery „K”. Nie zauważyć jej jest absolutnie niemożliwe!

W niej łączą się wysoki wzrost, wydatne atuty i głośny głos. Jest wspaniała!

Olek zakochuje się bez wzajemności. Boi się nawet podejść. Kim on dla niej? Pchłą, bladą molą, molekułą! Ale życie ma specyficzne poczucie humoru. I kierując się nim, postanawia złączyć małego, nieśmiałego cherlaka z wielką, głośną Grażyną.

Sposób na to życie wybiera dość oklepany, ale pewny. Ile przykładów, gdy ratownik zakochuje się w uratowanym? Mnóstwo! I Grażynie zdarza się kiedyś uratować Olka…

A było tak. Olek stoi w kolejce do kasy. Za kasą siedzi wspaniała Grażyna. Olek blednie, czerwieni się, denerwuje, przekłada z ręki do ręki karton mleka.

Tu z tyłu pojawiają się dwóch młodych gówniarzy z parą butelek wódki, przepychają ramieniem chuderlawego Olka:

— Będziesz za nami, wujek. Spieszymy się, — rzuca jeden.

W każdy inny dzień Olek by ich bez słowa przepuścił, ale nie dziś. Bo patrzy na niego sama Grażyna!

— No, chłopaki, do kolejki. Ja też mam przerwę śniadaniową, nie z gumy, — piszczy.

— Nie rzucaj się! Powiedzieliśmy: będziesz za nami, znaczy za nami! — jeden z chłopaków już stawia swoją butelkę na taśmę.

Drugi dla pewności odwraca się i lekko popycha Olka w pierś:

— Trzymaj dystans, wujek!

Olek purpurowieje, otwiera usta, ale go wyprzedzają:

— W kolejności! — grzmi Grażyna zza kasy. — I w ogóle, młodzi panowie, proszę o dokumenty! Może w ogóle nie mam prawa sprzedawać wam alkoholu!

Napastnicy Olka denerwują się:

— No dajcie spokój, mamy w domu gromadkę dzieciaków, a wy – dokumenty! — próbuje żartować jeden.

— Słuchajcie, „młodzi ojcowie”, nie zawracajcie mi głowy. Albo potwierdzicie pełnoletność, albo spadajcie do mamy i taty, — rozkazuje Grażyna.

Za plecami Grażyny już ożywia się znudzony ochroniarz sklepowy, Piotrek. Więc „młodzi ojcowie”, klnąc pod nosem, wolą się wycofać.

— Co za bezczelne smarki! — mówi ze złością Grażyna.

Potem patrzy na Olka i już łagodnie dodaje:

— Daj, Olku, przebiję ci. Bo faktycznie nie zdążysz zjeść. A jeść musisz, bo jesteś strasznie chudy. Nawet szczeniaki na ciebie napadają.

— Dziękuję… — mamrocze Olek.

Chce zapaść się pod podłogę.

„No i po mnie, nawet słabej nadziei nie mam, że Grażyna na mnie spojrzy. Musiałem się tak skompromitować. Przestraszyłem się chłopaków! Choć skąd miałem wiedzieć, że to chłopaki, tacy wielcy!” — przeżywa Olek.

Ale okazuje się zupełnie odwrotnie.

Od tego dnia Grażyna traktuje go inaczej. Uśmiecha się, kokietuje, obiady z domu zaczyna nosić. Inne sklepowe panie odsuwają się na bok. Olek nie wie, co Grażyna dla niego zrobiła. Tylko raz słyszy, jak kobiety szepczą:

— Nasza myszka to teraz trofeum Grażyny.

— No i dobrze, niech tak będzie. Może go ożeni, a tam, patrzcie, i utuczy jak trzeba.

Olekowi status trofeum nie przeszkadza za bardzo:

„Znaczy, jestem jej drogi! — decyduje. — Znaczy, ona mnie ceni. A tam do miłości jeden krok. Na razie wystarczy moja miłość. Dla nas dwojga starczy”.

Ta myśl popycha Olka do zdecydowanych działań. I, depcząc gardło swojej nieśmiałości, zaprasza Grażynę na randkę.

Ona zgadza się. Słowo za słowem, spotkanie za spotkaniem – zawiązuje się romans, a potem biorą ślub…

Tylko życie rodzinne rozczarowuje Olka. Grażyna od razu ustanawia się głową rodziny. I wszystko byłoby dobrze, tylko tę głowę wyobraża sobie bardzo specyficznie.

W jej rozumieniu głowa nie tylko decyduje i kontroluje, ale ma prawo wychowywać i karać.

Och, ile razy Olek dostaje od niej za najmniejsze przewinienie. To lampkę źle zawiesi, to podłogę źle wytrze, to talerza po sobie nie umyje…

Olek znosi. Mimo wszystko kocha swoją wybawicielkę-Grażynę. I bardzo chce, żeby jego też kochano. Ma nadzieję, że może być inaczej. Że się dotrą i zaczną żyć w zgodzie.

Złudzenia, jak resztki miłości, wybija z Olka jeden jedyny kuksaniec.

— Wandalu, cherlaku, mizeraku! — beszta go Grażyna tamtego wieczoru. — Czy ty cokolwiek potrafisz zrobić normalnie? Milczysz? A szkoda! Lepiej mi powiedz, gdzie mam znaleźć drugą taką filiżankę?

To była babcina, starodawna, moja ulubiona. Masz łapy krzywe, naczyń umyć nie umiesz! Ech, brakuje mi cierpliwości do ciebie…

Olek nie zdąży odpowiedzieć. Kiedy Grażynie kończą się słowa, przechodzi do czynów! Ręka u niej ciężka.

Ale gdy Olekowi rozjaśnia się w głowie, rozumie: „Czas się rozstać! Dość mam kuksańców z dzieciństwa!”

Kłócąc się i wyzywając, rozwodzą się. Olek po raz kolejny rozczarowuje się ludźmi i daje sobie słowo, że nigdy więcej się nie zakocha…

Kleopatrę też życie bije. I to zupełnie niesłusznie. Jest cudowna – czarna, długa, duża. Aż dwanaście kilogramów szczęścia!

Tylko dlaczegoś nikomu tyle szczęścia nie jest potrzebne. Więc Klepa wędruje z rąk do rąk…

Pierwszemu właścicielowi nie podoba się jej wygląd:

— To jakaś nad-taksa, a może super-taksa! Krótko mówiąc, niekonfekcyjna. Nie przejdzie. Nigdy nie marzyłem o kundlu.

Więc bardzo szybko spławia Klepę kumplowi.

— Jaka to rasa? Taksa-przerosła? — żartuje tamten. — Zdrowa! Matka pewnie z bassetem zgrzeszyła. A jaka głośna! Świetnie, będzie strzec działki.

Ale strzec Klepie nie wychodzi. Tak, głos basowy, groźny. Tylko szczeka nie wtedy, gdy widzi potencjalnych wrogów i rabusiów, a wtedy, gdy jej się zachce.

— Jesteś głupim psem, — besztają ją. — Pustakiem! Dużo żresz, strzec nie umiesz. Za to wszystkie kwiaty zdeptałaś i trawnik przekopałaś. Trzeba ci innego pana szukać.

Z trudem, ale nowy pan się znajduje. Raczej pani. Starsza, w każdym względzie miła, tylko bardzo powolna. Klepa przysięga sobie, że będzie dobrym psem. Ale znów nie wychodzi…

Kleopatra, co prawda, nie widzi w tym swojej szczególnej winy. No, raz się nie powstrzymała, pognała za kotem, szarpnęła smycz mocniej niż trzeba, pani upadła.

Ale przecież Klepa nie ze złości – instynkty. I pani odbija się lekkim strachem, dzięki Bogu. Czy to powód, żeby się rozstawać? Ale ludzie to istoty niezrozumiałe.

— Nie daję sobie rady! — żali się komuś powalona pani przez telefon. — Życie mi drogie. Sprzedaj ją gdzieś. Albo wypuszczę na ulicę.

I ten ktoś, widocznie, się stara. Klepa dostaje rodzinę. Prawdziwą rodzinę z trzech osób: mężczyzna, kobieta i dziecko.

— Kleopatro, nie krzywdź Andrzejka! — rozkazuje pan-właściciel. — Bo dostaniesz w skórę.

Klepa nie zamierza krzywdzić małego człowieka. Za to ten ma na psa własne plany:

— Będziesz konikiem, — oznajmia czteroletni Andrzejek i próbuje dosiąść Klepy.

Ona wywija się i warczy. Jest duża, ale na konika nie wygląda.

Andrzejek denerwuje się i ryczy. Pani-właścicielka złości się i beszta. Pan-właściciel łapie za pasek. Klepa chowa się. Wtedy pan-właściciel czerwienieje, krzyczy i grozi oddaniem Klepy do schroniska…

Nie wiadomo, jak by się to skończyło, ale pewnego dnia do pana-właściciela przychodzi kolega. Klepa wtedy wyłazi spod łóżka, żeby zobaczyć, kogo przyniosło.

Kolega pana okazuje się małym, chudym facetem o imieniu Olek.

„Jakiś wymoczek, — myśli Klepa. — Mój jest znacznie większy. Pewnie ten facet też jest niekonfekcyjny, tak jak ja”.

— Cześć, sto lat cię nie było, Pawle, — Olek obejmuje pana Klepy. — Widzę, masz kolejny nabytek. Psa wziąłeś? A ja właśnie się rozszedłem z żoną, nareszcie.

— Gratuluję, dawno trzeba było! A ja z tym psem chcę się „rozstać”. Sto razy pożałowałem, że go wziąłem, — wzdycha Paweł. — Nieułożony, zły, na Andrzejka warczy, a jak się zbeszta – pod łóżkiem się chowa. W ogóle myślę oddać go.

— No co ty? Po co od razu oddawać? — Olek ze współczuciem patrzy na Klepę. — Nieułożony, mówisz. A ty go ułożyłeś? Besztać i karać to nie wychowanie.

Powinien iść do behawiorysty. Ja, co prawda, nie jestem psiarzem… Ale mnie też próbowano besztaniem i kuksańcami przerobić – nie wyszło.

— Jaki behawiorysta, Olku? Ja na rodzinę czasu nie mam, haruję jak wół! Żonie też nie do tego…

Słuchaj, skoro jesteś taki mądry, może weźmiesz naszą Kleopatrę? — wpada na pomysł Paweł. — Jesteś teraz samotny, wolny. Więc wychowuj, ile dusza zapragnie. Co? To działający pomysł. Wszystkim dobrze: i nam, i Klepie, i tobie!

— Wziąłbym, tylko czy zechce. Ona chyba przywykła do was? — Olek pytająco patrzy na Klepę.

„A on mi się zdecydowanie podoba, — myśli. — Rozsądnie mówi, żadnych dzieci nie ma, jak rozumiem, no i sam jest niestandardowy. Znaczy, szybciej niż inni mnie zrozumie! Trzeba pokazać, że jestem za!”

I parę razy merda ogonem.

— Popatrz, nie ma nic przeciwko! — cieszy się Paweł. — Miejmy nadzieję, że dasz sobie z nią radę. A tam, patrzcie, na jakimś psim wybiegu spotkasz swoją drugą połówkę.

— Tego nie trzeba. Mam dość, — odgania się Olek.

Wieczorem odchodzą z Kleopatrą do domu we dwoje…

Okazuje się, że dać radę z Klepą jest o wiele łatwiej niż z byłą żoną. Nie marudzi, nie krzyczy o byle co, a już na pewno nie puszcza łap.

Jeśli czegoś nie rozumie za pierwszym razem, to rozumie za drugim. Do tego kocha Olka! On jest dla nią wszystkim: przyjacielem, panem, całym światem.

Chodzą razem do szkoły dla psów, spacerują na wybiegu, uczą się, bawią, rozmawiają. I Olek jest szczęśliwy, że los tamtego wieczoru pchnął go do odwiedzenia starego szkolnego kumpla.

„Psy na pewno są lepsze niż ludzie, — myśli Olek. — Klepa jest tego dowodem. Mądra, piękna, posłuszna. No, może jeszcze nie całkiem posłuszna, ale to się da naprawić”.

Zresztą, tak myśli krótko. Okazuje się, że i wśród ludzi są wspaniałe egzemplarze: dobre, wrażliwe, pomocne.

Po prostu wcześniej Olek nie wiedział, gdzie one bytują. A teraz odkrywa – na psich wybiegach takich jest pełno. Z wieloma Olek się zapoznaje dzięki Klepie. Z niektórymi się zaprzyjaźnia.

I, jak Pan Bóg da: może nadejdzie dzień, gdy znów się zakocha w jakiejś właścicielce szpica lub doga. Oczywiście, nie od razu. Ale Olek tego nie wyklucza.

Źródło.