Zamrozki na sercuGdy pierwsze promienie słońca dotknęły jego twarzy, poczuł, jak lód w jego sercu zaczyna pękać, ustępując miejsca ciepłu, które dawno już było mu obce.

Był wieczór sylwestrowy. 31 grudnia. Wolny dzień. W południe. Za oknem prawdziwa zima – wszystko zasypane śniegiem. W powietrzu, uderzając w szyby, wirowały wielkie płatki, na dworze siarczysty mróz, a ja czułem mróz w sercu. Wiecie, co to znaczy sylwestrowy wieczór w taki piękny, biały dzień? Otóż właśnie to mnie spotkało. Rozstałem się z kobietą i nie miałem z kim świętować.

Nie chciało mi się jechać do rodziny. Nie chciałem słyszeć ich pytań o moje życie, moich odpowiedzi, a potem patrzeć na ich współczujące miny. Na dworze i w sercu był mróz. No i tyle.

Przypomniałem sobie ciocię. To był najdobrotliwszy człowiek na świecie, niech spoczywa w pokoju. Do ostatniego dnia życia pomagała każdemu, komu mogła, a mnie mówiła: – W sam sylwestrowy wieczór trzeba zebrać wszystko, co się ma. Dobre jedzenie, koce i wyjść na ulicę. Nakarmić każdego kota i każdego psa, którego spotkasz, i położyć im ciepły koc. Tak właśnie robiła.

A ja jestem leniwy. Tylko parę razy szybko przebiegłem przez nasz park i nasypałem w różnych miejscach suchej karmy.

Najwyraźniej nadeszła i moja kolej, pomyślałem. Czas przypomnieć sobie nauki mojej dobrej cioci i oddać jej hołd. Spakowałem dwa wielkie worki. W jednym była gotowana kurczak i mnóstwo suchej karmy, w drugim ręczniki i parę starych koców.

Ubrałem ciepłą kurtkę z kapturem i wyszedłem na ulicę. W twarz uderzył wiatr ze śniegiem. Wzdrygnąłem się i ruszyłem. Szukałem długo i bez skutku. Albo koty pochowały się przed zimnem, albo po prostu nie mogłem ich znaleźć. Zmęczony do granic, nie wiedząc co zrobić i gdzie to wszystko podziać, dotarłem do małego skwerku.

I cóż za niespodzianka. Wszędzie wiało i sypało, a tutaj na niebie rozstąpiły się chmury i jeden jedyny promień słońca padł na ziemię i zatrzymał się – w tym promieniu stała ławka w środku skweru i ktoś na niej siedział.

Podszedłem i usiadłem obok. Bardzo chciałem odpocząć, a poza tym miło było posiedzieć w tym łagodnym promyku.

To był dziwny starszy pan w wełnianej czapce, w rękach trzymał bukiet tulipanów i patrzył gdzieś przed siebie.

– Ładnie tutaj – powiedziałem w pustkę. – Przyjemnie i ciepło – odparł.

– A pan nie idzie na Sylwestra? – zapytałem. – Zaraz pójdę – odpowiedział siwy mężczyzna. – Mam jeszcze wiele spraw, tylko dopalę papierosa i załatwię jedną z nich. I popatrzył na mnie. – A ty czemu nie idziesz? – uśmiechnął się. – Nie mam z kim świętować – wyjąkałem. – I ciocia mi mówiła… – wskazałem na worki.

– Ciocia mówiła ci, żeby w sam sylwestrowy wieczór zebrać wszystko, co masz. Dobre jedzenie, koce i wyjść na ulicę, aby oddać to bezdomnym kotom i psom – dokończył siwy starzec i spojrzał mi prosto w oczy.

Szczęka mi opadła, a papieros wypadł na ziemię. – Skąd pan wie? – zdumiałem się. W oczach siwego mężczyzny nagle zamigotały gwiazdy. – Idź – powiedział. – Musisz się spieszyć, bo na ciebie czekają. Częściej wspominaj ciocię. Była najdobrotliwszym człowiekiem. I wstał, zostawił na ławce bukiet tulipanów, poszedł przed siebie, wyszedł z promienia słońca i przechodząc przez ulicę nagle zniknął za przejeżdżającym autobusem. Jakby się rozpłynął w powietrzu.

Wstałem z ławki i nagle zauważyłem cztery koty, które patrzyły na moje worki łapczywym wzrokiem. Najwyraźniej zapach kurczaka dotarł do nich.

Najpierw podeszły dwa kudłate piękności z puszystymi ogonami.

Potem z krzaków, śmiesznie skacząc po zaspach, dołączyły jeszcze dwa.

– Was właśnie potrzebowałem – powiedziałem im i wyłożyłem wszystkie smakołyki i koce, rozkładając to pod małą wiatą, która dobrze chroniła koty przed obfitym śniegiem.

Z lekkim sercem poszedłem do domu, wyrzucając puste worki. Tylko że złościłem się na siebie, że nie zapytałem siwego starca z gwiazdami w oczach, co miał na myśli, mówiąc, że na mnie czekają. I o cioci też trzeba było zapytać. Taki już jestem. Zawsze zapominam o najważniejszym i wszystko mieszam. Całe życie tak, beształem się.

Nie wiem jak, ale nogi same przyniosły mnie do domu, i już podchodziłem do klatki, gdy mój wzrok padł w dół.

Tam w krzakach, w zaspie, siedział malutki, szary kociak i płakał, przyciskając do siebie lewą łapkę.

Przykucnąłem przed nim i zapytałem. – Co się stało, maluchu?

Kociak pociągnął noskiem i wyciągnął do mnie małą, mokrą i lodowato zimną łapkę. Wyjąłem z kieszeni obie dłonie i ująłem ją. I nagle. Zupełnie nagle wyrwało mi się:

– Tata ma bardzo uzdrawiające ręce. Zaraz ci będzie lepiej, słoneczko.

Ostrożnie wziąłem małe drżące ciałko w dwie dłonie, przycisnąłem je do siebie i wszedłem do klatki.

Teraz miałem się kim zająć i z kim spędzić Sylwestra.

Mimo wszystko ten siwy starzec z gwiazdami w oczach nie skłamał. Czekali na mnie. Bardzo czekali. A to przecież najważniejsze. Kiedy na ciebie czekają.

OLEK BONDARENKO

źródło.