WiernośćShe stood by the old oak tree, knowing that some promises are kept not with words, but with the steady rhythm of a waiting heart.

Kasia nie od razu zorientowała się, kto chowa się przy drodze. Zaparkowała samochód i pobiegła do stworzenia, które wyraźnie potrzebowało pomocy…

Gdy podeszła bliżej, Katarzyna o mało nie rozpłakała się z litości. Przed nią, chwiejąc się na łapach, stał skrajnie wychudzony kot. Nie mogła nawet odgadnąć, jakiego był koloru – zwierzak był cały umorusany błotem.

Najgorsze jednak było to, że biedak nie mógł porządnie widzieć ani oddychać. Na głowie miał nadciętą plastikową butelkę.

— Kto ci to zrobił? — przeraziła się, ostrożnie podnosząc maleństwo.

Wydawało się nieważkie. Kot z ostatnich sił próbował szarpnąć, ale nie dał rady i bezwładnie zwisł jej w ramionach.

— Artur, jesteś w pracy? Muszę, żebyś mi pomógł. Czekaj! — krzyknęła w słuchawkę i popędziła do kliniki weterynaryjnej, w której pracował jej przyjaciel.

Przez następne dwie godziny Artur i jego koledzy walczyli o życie zwierzęcia. Kasia cicho siedziała w korytarzu, nasłuchując.

— No, co mogę powiedzieć… Kot ma ogromne szczęście, że trafił na ciebie. Jeszcze chwila i nic byśmy nie zdziałali. Dziś niech tu zostanie. Mam dyżur, zaopiekuję się twoim podopiecznym — uśmiechnął się chłopak.

— Artur, dziękuję. Gdyby nie ty, to nawet nie wiem… — zaczęła Kasia i wybuchnęła płaczem, wtulając się w ramię weterynarza.

Artur pogłaskał ją po głowie:

— Wszystko będzie dobrze, Kasiu, pamiętasz, jak za dzieciaka? — mrugnął do swojej najlepszej przyjaciółki.

Kasia uśmiechnęła się przez łzy. Znali się od lat. Artur tyle razy ją ratował. Od dziecka wiedziała – jeśli Artur jest obok, znaczy, że wszystko się ułoży.

— Leć do domu. Bo matka znów się wścieknie — zaniepokoił się chłopak.

Kasia skinęła i szybkim krokiem ruszyła do wyjścia. Artur patrzył za nią z czułością…

*****

Artur martwił się nie bez powodu. Był sąsiadem Kasi i znał jej rodzinę. Rodzice dziewczyny od dawna nadużywali alkoholu.

W zeszłym roku ojciec odszedł z tego świata. Matka Kasi była niepocieszona. Coraz bardziej traciła ludzkie oblicze i wyżywała się na córce.

Arturowi zawsze było trochę żal sympatycznej rudowłosej dziewczyny z piegami.

Był trzy lata starszy od Katarzyny i od razu wziął ją pod swoje skrzydła. Bronił przed chuliganami i dziewczynami, które ją prześladowały. Pomoc Arturka Kasia przyjmowała z wdzięcznością.

W przeciwieństwie do swoich rodziców, dążyła do dobrego życia. Katarzyna ukończyła szkołę ze srebrnym medalem. I wiedziała, że będzie musiała włożyć mnóstwo wysiłku, żeby dostać się na prestiżową uczelnię.

Teraz Kasia była na trzecim roku filologii obcej.

Artur bardzo dumny był z przyjaciółki. Sam niedawno skończył Akademię Weterynaryjną, uwielbiał swoją robotę, ale uważał, że opanowanie języków obcych jest o wiele trudniejsze.

Kasia dawała radę nie tylko się uczyć, ale i dorabiać jako kurierka na starym samochodzie po ojcu.

— Jestem! — krzyknęła z przedpokoju.

W odpowiedzi usłyszała miarowe chrapanie. Po mieszkaniu unosił się przenikliwy zapach alkoholu. Matka spała ze zwieszoną z kanapy nogą. Na podłodze leżały puste butelki.

Dziewczyna westchnęła ciężko, sprzątnęła śmieci i poszła do swojego pokoju – przygotować się do zajęć.

Z głowy Kasi nie wychodził obraz zamęczonego zwierzęcia. Co się z nim dzieje? Wzięła telefon i napisała do Artura…

Nieszczęsny kot spał, drżąc niespokojnie. Wydawało mu się, że dręczyciele wciąż są blisko. Cicho skomlał z bólu i znów zapadał w ciemność.

— Dasz radę, wojowniku! Dla Kasi. Ona na ciebie czeka i życzy ci zdrowia — szeptał Artur, który siedział obok.

Nad ranem kot otworzył oczy i, widząc przy sobie człowieka, próbował uciekać. Ale nie dał rady. Patrzył na Artura z przerażeniem. W jego spojrzeniu zamarł ból.

— Cicho, maleńki, nie zrobię ci krzywdy — mówił Artur.

Ale kot wiedział, że w tym świecie nie można ufać nikomu. Chciał syknąć, ale z gardła wydobyło się tylko ochrypłe sapnięcie.

— Wszystko dobrze, śliczny — oglądał kota chłopak.

Cały tydzień biedak spędził w klinice. Kasia odwiedzała go codziennie, a on początkowo uciekał przed ludźmi. Potem jednak wybrał Kasię i Artura i zaczął nieśmiało podchodzić.

— I tak postanowiłaś wziąć go do domu? — pytał Artur dziewczynę.

Martwił się, jak zareaguje matka Kateriny na nowego członka rodziny. Kasia pewnie kiwała głową, tuląc kota do siebie…

Ku zdziwieniu, kobieta przyjęła zwierzaka spokojnie. Tylko ochrypła spytała:

— Mam nadzieję, że to nie ja będę go karmić?

Kasia uśmiechnęła się kwaśno. Tamara całą emeryturę przepijała. Kot i córka nie wchodzili w jej plany.

— Mamo, ja sama będę go karmić — westchnęła dziewczyna.

— Odpowiedź dorosłej osoby. Chwalę — stwierdziła zadowolona matka.

I jakby się ocknęła, zapytała:

— A jak go nazwałaś?

Kasia spojrzała na szaro-rudego kota i odparła:

— Ryś.

— Rzeczywiście, trochę podobny do rysia — roześmiała się Tamara.

I tak zamieszkali z kotem razem. Kasi zrobiło się raźniej wracać do domu, bo wiedziała, że tam ktoś na nią czeka…

Ryś nie ufał Tamarze. Kobieta przerażała go ochrypłym głosem i gwałtownymi ruchami. A zapach alkoholu denerwował kota.

Dlatego, kiedy Kasi nie było w domu, starał się nie wchodzić matce w oczy.

— Taki dziki, wcale nie łagodny — burczała matka niezadowolona.

Kasia wzruszała ramionami i unikała sprzeczek.

Kiedy w gości przychodził Artur, Ryś ostrożnie wychodził do niego. Potem ocierał się o nogi. Dobrze pamiętał chłopaka i był mu wdzięczny za uratowanie.

Artur powiedział Kasi, że Ryś ma około czterech lat. Ale kot wiele przeszedł. Brakowało mu niektórych zębów, miał kłopoty z jedną łapą i z sercem.

— Zbyt duży wysiłek, na przykład lot samolotem, jest dla niegroźny — mówił Artur.

— Ech, a właśnie mieliśmy z Rysiem jechać na wakacje za granicę — śmiała się dziewczyna, doskonale wiedząc, że żadne przeloty im nie grożą…

Minęły dwa lata.

Kasia kończyła studia i marzyła o karierze tłumaczki. Pewnego dnia dostarczała do biura wielkiej firmy plik dokumentów.

Sekretarka przyjęła paczkę. Kasia już miała wychodzić, kiedy z gabinetu wyszedł zakłopotany mężczyzna:

— Nie mam pojęcia, co zrobić? Negocjacje za godzinę, a ani jednego porządnego tłumacza! — westchnął.

Katarzyna zapatrzyła się na przystojnego mężczyznę. On też zwrócił na nią uwagę.

— A pani, przypadkiem, nie jest tłumaczką? — zapytał.

Sekretarka już otworzyła usta, ale Kasia ją ubiegła:

— Tak, jestem tłumaczką. Władam angielskim i chińskim — odparła żwawo.

Kątem oka zauważyła, jak sekretarce wytrzeszczyły się oczy jak spodki. Ale postanowiła zaryzykować…

I tak Jekateryna Siergiejewna wkrótce skończyła studia i została zatrudniona jako osobista asystentka Michała Waleriewicza.

Michał okazał się czarującym mężczyzną trzydziestopięcioletnim. Po kilku miesiącach ich relacje przestały być tylko służbowe. Kasi podobało się zainteresowanie Michała. Pięknie się starał, dawał niezwykłe prezenty.

— Coś ciebie nie poznaję, przyjaciółko. Odkąd dostałaś pracę, zupełnie się zmieniłaś — mówił Artur do Kasi.

Dziewczyna tajemniczo się uśmiechała. Nie chciała z nikim dzielić się swoim szczęściem…

— Powiedziałbyś jej wreszcie. Jak długo można usychać z tęsknoty za tą Kasią? — namawiał Artura najlepszy przyjaciel Krzysiek.

— Pewnie masz rację. Ale boję się, że nie odwzajemni uczuć. I zepsuję naszą przyjaźń — przyznał się chłopak.

— To nie przyjaźń, tylko jakaś kpina. Na tobie już twarzy nie ma — ponuro westchnął Krzysiek.

Artur wiedział, że kolega ma rację…

Artur miał urodziny i Kasia, jak co roku, przyszła najwcześniej, by złożyć przyjacielowi życzenia. Zapukała do drzwi. Artur już czekał w progu.

— Arturku, wszystkiego najlepszego! — powiedziała Kasia wchodząc do mieszkania.

— Tyle lat, a nic się nie zmienia — uśmiechnęła się, patrząc na nich, mama Artura.

Kasia, jak zwykle, upiekła przyjacielowi jego ulubione ciasto. Siedzieli w kuchni i pili herbatę.

— Jesteś dziś jakiś tajemniczy, Arturku. Co się stało? — pierwsza zaczęła Kasia.

— Kasiu, wiesz, od dawna chciałem ci powiedzieć… — zaczął Artur. Ale Kasia mu przerwała:

— Słuchaj, ja też mam do ciebie poważną rozmowę.

Chłopak zamarł. W jego duszy poruszyła się nadzieja.

— To może najpierw ty — zaproponował.

Kasia uśmiechnęła się:

— Dostałam pracę. No, to wiesz. A poza tym… zakochałam się! — wypaliła i spojrzała Arturowi prosto w oczy.

Ten na chwilę się speszył:

— No wreszcie, Kasiu. Tak się cieszę, bo ja też cię… — nie dokończył, bo dziewczyna znów przerwała:

— I rozumiesz, taki troskliwy… Prawda, że starszy ode mnie. Ale to w ogóle nieistotne, prawda?.

Artur zamyślił się. Różnica wieku między nimi wynosiła tylko trzy lata i w ogóle mu nie przeszkadzała. Chłopak kiwnął głową i słuchał dalej, wstrzymując oddech.

— Rozumiesz, to moja szansa na szczęśliwe życie. Michał za dwa miesiące leci do Londynu i zabiera mnie ze sobą.

Ale nie mogę wziąć Rysia. Sam mówiłeś, że ma chore serce. A Michał ma alergię na zwierzęta — powiedziała.

Artur oniemiał. Chłopakowi wydawało się, że przejechał po nim walec drogowy:

— Zaraz, jaki Michał? I co ma alergia do Rysia? — spytał cicho.

— Arturku, ty w ogóle mnie słuchasz? Michał to mój szef i narzeczony. Wyjeżdżamy do Londynu. Od dawna marzyłam o życiu i pracy za granicą. To takie doświadczenie!

Ale nie możemy zabrać Rysia. Nie wiem, co robić. Zostawić go z mamą – nie wchodzi w grę, oddać komuś też nie… Przecież Ryś nie idzie do ludzi, sam wiesz — westchnęła Kasia.

Artur siedział milczący.

„Jaki ze mnie idiota!” — przemknęło mu przez myśl. Chłopak postarał się wziąć w garść i uśmiechnął się beztrosko:

— No, Kasiu. To są wieści! Nie martw się, przyjaciółko. Wszystko będzie dobrze, obiecuję! Mogę wziąć Rysia. On mnie zna. Najważniejsze, żebyś była szczęśliwa — powiedział radośnie.

Kasia patrzyła w oczy Artura. Z jakiegoś powodu stały się smutne i przygasłe, choć jeszcze przed chwilą promieniały szczęściem.

— A co chciałeś mi powiedzieć? — spytała niepewnie.

— Eh, nic ważnego. W pracy małe zmiany — machnął ręką Artur…

Przez dwa miesiące Kasia przygotowywała się do wyjazdu.

Dziwne, ale im bliżej był dzień przeprowadzki, tym bardziej ciążyło jej serce:

„Pewnie boję się zostawić matkę samą…” — myślała Kasia. Ale w głębi duszy czuła, że to nie główny powód jej smutku.

Przed oczami wciąż stało smutne spojrzenie Artura. Jak ona będzie bez niego? Przecież tyle lat byli najlepszymi przyjaciółmi.

Ostatnio Kasi zaczęło się nawet wydawać, że ich przyjaźń przerodziła się w coś więcej…

„Tak, dość! Już niedługo będę mieszkać z Michałem w Londynie. A myślę o Arturze” — postarała się odpędzić niepokojące myśli.

Na jej ręce ostrożnie wskoczył Ryś. Człowiek czuł, że z panią coś się dzieje. Dlatego starał się ją uspokoić, pieszczotliwie mrucząc.

— Rysiu, maleńki. Jak ja sobie bez ciebie poradzę? — szeptała Kasia.

Przypominała sobie niedawną rozmowę z Michałem, który jasno dał do zrozumienia, że kot nie ma miejsca w ich życiu:

— Kasiu, nie mogę całe życie łykać tabletek przez jakieś zwierzę. Nawet najukochańsze — powiedział.

I te słowa zabrzmiały jak wyrok…

— No, Kasiu, czas się pożegnać! — mówił wesoło Artur. W rękach trzymał Rysia.

— Arturku, dzwoń, proszę, nie zapominaj — szeptała przez łzy dziewczyna.

— Nie rozklejaj się, bo Ryś się denerwuje. Przepraszam, że nie pojedziemy na lotnisko pożegnać — uśmiechnął się Artur.

Stali na klatce schodowej. Chłopak wpuścił Rysia do domu i przytulił Kasię.

„Nie puszczaj jej… Tylko nie puszczaj!” — dudniło mu w skroniach.

— Muszę już iść — powiedziała Kasia i pocałowała go w policzek.

— Nie zapomnę. Nigdy nie zapomnę — szepnął Artur, rozluźniając uścisk…

Stała przy stanowisku odprawy, wiedząc, że właśnie teraz waży się jej los.

— No, czemu taka smutna? — dodawał otuchy Michał.

Starała się uśmiechać.

„Nie zapomnę… Nigdy nie zapomnę…” — dudniły jej w skroniach słowa Artura…

Kasia patrzyła w okno na oddalający się budynek lotniska.

— Wrócili państwo skądś? — zapytał taksówkarz.

— Nie, po prostu zostałam — ze łzami szczęścia odpowiedziała Kasia.

— Bywa… Myślę, że podjęła pani słuszną decyzję — filozoficznie zauważył kierowca.

Ryś siedział smutny.

— Wszystko będzie dobrze, Rysiu! — dodawał otuchy Artur.

W drzwi ktoś zapukał natarczywie. Chłopak otworzył i zamarł…

— Wtedy, na urodzinach, chciałeś mi się do czegoś przyznać, ale ci przerwałam — powiedziała Kasia.

Artur uśmiechnął się:

— Co tu robisz? — zapytał.

— Arturku, odpowiedz, co chciałeś powiedzieć? — powtórzyła Katarzyna.

Ale chłopak milczał, patrząc na nią. Potem podszedł bliżej i przytulił dziewczynę.

Pogłaskała radosnego Rysia, który ocierał się o jej nogi, i szepnęła:

— Kocham cię i nie mogę żyć bez was – bez ciebie i Rysia…

— Właśnie to chciałem ci powiedzieć, kochana — odpowiedział Artur.