WiernośćWracała do domu późnym wieczorem, gdy w oknie zobaczyła cień, który nie należał do jej męża.

Zuzanna nie od razu pojęła, kto skrada się wzdłuż drogi. Zaparkowała samochód i pobiegła w stronę stworzenia, które rozpaczliwie potrzebowało pomocy…

Gdy podeszła bliżej, Zuzia o mało nie wybuchnęła płaczem. Przed nią, chwiejąc się na nogach, stał wychudzony kot. Dziewczyna nie mogła nawet odgadnąć, jakiego był koloru, bo zwierzę było całe umazane błotem.

Najgorsze jednak było to, że biedak nie widział i nie oddychał normalnie. Na głowę miał naciągniętą obciętą plastikową butelkę.

— Kto ci to zrobił? — przeraziła się, ostrożnie podnosząc nieszczęśnika.

Wydawał się niemal nieważki. Kot resztką sił próbował szarpnąć się, ale nie zdołał i bezwładnie opadł w jej ramionach.

— Bartek, jesteś w pracy? Potrzebuję twojej pomocy, i to natychmiast. Czekaj! — krzyknęła do słuchawki i popędziła do kliniki weterynaryjnej, gdzie pracował jej przyjaciel.

Przez następne dwie godziny Bartek i jego współpracownicy walczyli o życie zwierzęcia. Zuzanna cicho siedziała na korytarzu, nasłuchując.

— No cóż… Kot ma szczęście, że na ciebie trafił. Jeszcze chwila i nic byśmy nie mogli zrobić. Niech dziś tu zostanie. Dyżuruję i zaopiekuję się twoim podopiecznym — uśmiechnął się chłopak.

— Bartek, dziękuję. Gdyby nie ty, nie wiem nawet… — zaczęła Zuzia i rozpłakała się, wtulając w ramię weterynarza.

Bartek pogłaskał dziewczynę po głowie:

— Wszystko będzie dobrze, Zuziu. Pamiętasz, jak w dzieciństwie? — mrugnął do swojej najlepszej przyjaciółki.

Zuzanna uśmiechnęła się przez łzy. Znali się od lat. Bartek tyle razy ją ratował. Od dziecka wiedziała – jeśli Bartek jest obok, wszystko będzie dobrze.

— Leć do domu. Bo matka znów się wścieknie — zaniepokoił się chłopak.

Zuzia skinęła głową i szybkim krokiem ruszyła do wyjścia. Bartek patrzył za nią z czułością…

*****

Bartek martwił się nie bez powodu. Był sąsiadem Zuzi i znał jej rodzinę. Rodzice dziewczyny od dawna nadużywali alkoholu.

W zeszłym roku głowa rodziny odeszła z tego świata. Matka Zuzi była niepocieszona. Coraz bardziej traciła ludzki wygląd i wyładowywała się na córce.

Bartkowi zawsze było trochę żal ładnej dziewczyny z rudymi włosami i piegami.

Był o trzy lata starszy od Zuzanny i od razu wziął ją pod swoje skrzydła. Bronił przed łobuzami i dziewczynami, które ją przezywały. Pomoc Bartka Zuzia przyjmowała z wdzięcznością.

W przeciwieństwie do swoich rodziców, ona dążyła do dobrego życia. Zuzanna skończyła szkołę ze srebrnym medalem. I wiedziała, że będzie musiała włożyć mnóstwo wysiłku, żeby dostać się na prestiżową uczelnię.

Teraz Zuzia była studentką trzeciego roku filologii obcej.

Bartek bardzo dumny z przyjaciółki. Sam niedawno skończył Weterynaryjną Akademię, uwielbiał swoją pracę, ale uważał, że opanowanie języków obcych jest o wiele trudniejsze.

Zuzia zdążała nie tylko uczyć się, ale i dorabiać jako kurierka na starym samochodzie, który dostała po ojcu.

— Jestem w domu! — krzyknęła Zuzia z przedpokoju.

W odpowiedzi usłyszała miarowe chrapanie. Po mieszkaniu rozchodził się ostry zapach alkoholu. Matka spała, zwieszając nogę z kanapy. Na podłodze leżały puste butelki.

Dziewczyna westchnęła ciężko, posprzątała śmieci i poszła do swojego pokoju – przygotować się do zajęć.

Z głowy Zuzi nie wychodził obraz wymęczonego zwierzęcia. Jak on tam? Sięgnęła po telefon i napisała do Bartka…

Nieszczęsny kot spał, drżąc niespokojnie. Wydawało mu się, że dręczyciele wciąż są blisko. Cicho skomlał z bólu i znowu zapadał w ciemność.

— Wygrzebiesz się, wojowniku! Dla Zuzi. Ona bardzo na ciebie czeka i życzy ci zdrowia — szeptał Bartek, siedząc obok.

Nad ranem kot otworzył oczy i, widząc przy sobie człowieka, spróbował uciec. Ale nie mógł. Patrzył na Bartka z przerażeniem. W jego spojrzeniu zamarł ból.

— Cicho, maluchu, nie zrobię ci krzywdy — mówił Bartek.

Ale kot wiedział, że na tym świecie nie można nikomu ufać. Chciał syknąć, ale z gardła wydobył mu się tylko charkot.

— Wszystko dobrze, przystojniaku — oglądał kota chłopak ostrożnie.

Cały tydzień nieszczęśnik spędził w klinice. Zuzia przychodziła codziennie do ulubieńca, który na początku stronił od ludzi. Potem jednak wybrał dla siebie Zuzię i Bartka i z ostrożnością zaczął ich do siebie dopuszczać.

— To jednak zdecydowałaś się zabrać go do domu? — pytał Bartek dziewczynę.

Martwił się, jak zareaguje matka Zuzanny na nowego członka rodziny. Zuzia pewnie kiwała głową, przytulając kota…

Ku zdziwieniu, kobieta przyjęła domowego pupila spokojnie. Tylko ochrypłym głosem zapytała:

— Mam nadzieję, że nie będę musiała go karmić?

Zuzia uśmiechnęła się pod nosem. Tamara Iwanowna całą swoją rentę przepijała na alkohol. Kot i córka nie wchodzili w jej plany.

— Mamo, sama będę go karmić — westchnęła dziewczyna.

— Odpowiedź dorosłej osoby. Chwalę — powiedziała matka zadowolona.

I jakby ocknąwszy się, spytała:

— A jak go nazwałaś?

Zuzia spojrzała na szaro-rudego kota i odpowiedziała:

— Ryś.

— Faktycznie, coś jak ryś — zaśmiała się Tamara Iwanowna.

Tak zaczęli żyć z kotem razem. Zuzi raźniej było wracać do domu, bo teraz wiedziała, że tam na nią czekają…

Ryś nie ufał Tamarze Iwanie. Kobieta przerażała go ochrypłym głosem i gwałtownymi ruchami. A zapach alkoholu denerwował kota.

Dlatego starał się nie wpadać gospodyni w oczy, kiedy Zuzi nie było w domu.

— Taki dziki on jest, niemiły — burknęła matka niezadowolona.

Zuzia wzruszała ramionami i starała się nie wdawać w sprzeczki.

Kiedy w gości przychodził Bartek, Ryś ostrożnie wychodził do niego. Potem ocierał się o nogi. Dobrze pamiętał chłopaka i był mu wdzięczny za ocalenie.

Bartek powiedział Zuzi, że Ryś ma około czterech lat. Ale kot wiele przeszedł. Brakowało mu niektórych zębów, miał problemy z jedną łapką i z sercem.

— Nadmierny wysiłek, na przykład lot samolotem, jest dla niego ryzykowny dla zdrowia — mówił Bartek.

— Ech, a już się z Rysiem za granicę na wakacje wybieraliśmy — śmiała się dziewczyna, doskonale wiedząc, że żadne loty im nie grożą…

Tak minęły dwa lata.

Zuzia kończyła studia i marzyła o karierze tłumaczki. Pewnego dnia dostarczała do biura dużej firmy paczkę dokumentów.

Sekretarka przyjęła od niej przesyłkę. Zuzia już miała wychodzić, gdy z gabinetu wyszedł zmieszany mężczyzna:

— Nie mam pojęcia, co robić? Negocjacje za godzinę, a ani jednego porządnego tłumacza! — westchnął.

Zuzanna zapatrzyła się na przystojnego mężczyznę. On też zwrócił na nią uwagę.

— A pani przypadkiem nie jest tłumaczką? — zapytał.

Sekretarka już otwierała usta, ale Zuzia ją ubiegła:

— Tak, jestem tłumaczką. Znam angielski i chiński — odpowiedziała raźno.

Kątem oka zauważyła, jak oczy sekretarki zrobiły się okrągłe jak spodki. Ale postanowiła zaryzykować…

I tak Jekateryna Siergiejewna wkrótce skończyła uniwersytet i została zatrudniona jako osobista asystentka Michała Waleriewicza.

Michał okazał się czarującym mężczyzną po trzydziestce. Po paru miesiącach ich stosunki przestały być tylko służbowe. Zuzannie podobało się zainteresowanie Micha. Pięknie się zalecał, dawał niezwykłe prezenty.

— Coś cię nie poznaję, koleżanko. Jak zaczęłaś pracę, całkiem się zmieniłaś — mówił Bartek do Zuzi.

Dziewczyna tajemniczo się uśmiechała. Nie chciała dzielić się z nikim swoim szczęściem…

— Powiedziałbyś jej. Ile można schnąć za tą Zuzią? — powtarzał Bartkowi najlepszy przyjaciel Piotrek.

— Pewnie masz rację. Ale boję się, że nie odwzajemni uczuć. I zepsuję naszą przyjaźń — przyznawał chłopak.

— To nie przyjaźń, tylko jakaś kpina. Już twarzy na tobie nie ma — ponuro wzdychał Piotrek.

Bartek rozumiał, że kolega ma rację…

Bartek miał urodziny i Zuzia jak zawsze przyszła pierwsza złożyć życzenia przyjacielowi. Zapukała do drzwi. Bartek już czekał na nią w progu.

— Bartek, wszystkiego najlepszego z okazji urodzin! — powiedziała Zuzia, wchodząc do mieszkania.

— Tyle lat, a nic się nie zmienia — uśmiechnęła się, patrząc na nich, mama Bartka.

Zuzia jak zwykle upiekła przyjacielowi jego ulubiony tort. Siedzieli w kuchni i pili herbatę.

— Jesteś dzisiaj jakiś tajemniczy, Bartek. Co się stało? — pierwsza zaczęła Zuzia.

— Zuziu, wiesz, od dawna chciałem ci powiedzieć… — zaczął Bartek. Ale Zuzia mu przerwała:

— Słuchaj, ja też mam do ciebie poważną rozmowę.

Chłopak zamarł. W duszy zakołatała nadzieja.

— To może ty najpierw? — zaproponował.

Zuzia uśmiechnęła się:

— Znalazłam pracę. No, to wiesz. A jeszcze… zakochałam się! — palnęła i spojrzała Bartkowi prosto w oczy.

Ten nawet na chwilę się speszył:

— Nareszcie, Zuziu. Tak się cieszę, bo też cię… — nie zdążył dokończyć, bo dziewczyna znów przerwała:

— I rozumiesz, on jest taki troskliwy… Prawda, starszy ode mnie. Ale to wcale nie ważne, prawda?

Bartek zamyślił się. Różnica między nimi wynosiła tylko trzy lata i wcale go nie krępowała. Chłopak kiwnął głową i słuchał dalej, wstrzymując oddech.

— Rozumiesz, to moja szansa na szczęśliwe życie. Michał za dwa miesiące leci do Londynu i zabiera mnie ze sobą.

Ale nie mogę wziąć Rysia. Sam mówiłeś, że ma chore serce. A Michał ma alergię na zwierzęta — powiedziała.

Bartek osłupiał. Chłopakowi wydawało się, że przejechał po nim walec:

— Chwila, jaki Michał? Jaka alergia i Ryś? — zapytał cicho.

— Bartek, w ogóle mnie słyszysz? Michał to mój szef i narzeczony. Wyjeżdżamy do Londynu. Od dawna marzyłam o życiu i pracy za granicą. To takie doświadczenie!

Ale nie możemy wziąć Rysia. Nie wiem, co robić. Zostawić go z mamą – nie wchodzi w grę, i oddać komuś też… Bo Ryś nie idzie do ludzi, sam wiesz — westchnęła Zuzia.

Bartek siedział milczący.

„Jakiż ze mnie głupiec!” — przemknęło mu przez głowę. Chłopak zebrał się w sobie i beztrosko się uśmiechnął:

— No, Zuziu. To dopiero nowiny! Nie martw się, przyjaciółko. Wszystko będzie dobrze, obiecuję! Mogę wziąć Rysia. Zna mnie. Najważniejsze, żebyś ty była szczęśliwa — powiedział radośnie.

Zuzia patrzyła w oczy Bartka. Z jakiegoś powodu stały się smutne i zgasły, choć przed chwilą jaśniały szczęściem.

— A co mi chciałeś powiedzieć? — spytała niepewnie.

— Ech, głupstwo. W pracy małe przetasowania — machnął ręką Bartek…

Dwa miesiące Zuzia przygotowywała się do wyjazdu.

Dziwnie, ale im bliżej był dzień przeprowadzki, tym ciężej robiło się jej na sercu:

„Chyba boję się zostawić mamę samą…” — myślała Zuzia. Ale w duszy wiedziała, że to nie główny powód jej smutku.

Przed oczami wciąż stał smutny wzrok Bartka. Jak ona będzie bez niego? Przecież tyle lat byli najlepszymi przyjaciółmi.

Ostatnio Zuzi nawet zaczęło się wydawać, że ich przyjaźń już przerodziła się w coś więcej…

„Stop! Zaraz będę mieszkać z Michałem w Londynie. A myślę o Bartku” — spróbowała odgonić od siebie niepokojące myśli Zuzia.

Na ręce ostrożnie wskoczył jej Ryś. Czuł, że z panią coś się dzieje. Próbował więc uspokoić ją, pieszczotliwie mrucząc.

— Ryś, maleńki. Jak ja będę bez ciebie? — szeptała Zuzia.

Przypomniała sobie niedawną rozmowę z Michałem, który jasno dał do zrozumienia, że dla kota nie ma miejsca w ich życiu:

— Zuziu, nie mogę siedzieć na tabletkach całe życie przez jakieś zwierzę. Nawet to najukochańsze — powiedział.

I te słowa zabrzmiały jak wyrok…

— No co, Zuziu, czas się żegnać! — wesoło mówił Bartek. W rękach trzymał Rysia.

— Bartek, dzwoń, proszę, nie zapominaj — szeptała przez łzy dziewczyna.

— Nie rozklejaj się, bo Ryś się denerwuje. Przepraszam, że na lotnisko nie pojedziemy — uśmiechnął się Bartek.

Stali na klatce schodowej. Chłopak wpuścił Rysia do domu i przytulił Zuzię.

„Nie puszczaj jej… Tylko nie puszczaj!” — dudniło mu w skroniach.

— Muszę iść — powiedziała Zuzia i pocałowała go w policzek.

— Nie zapomnę. Nigdy nie zapomnę — szepnął Bartek, rozluźniając uścisk…

Stała przy stanowisku odprawy, czując, że właśnie teraz rozstrzyga się jej los.

— No, czemu taka smutna? — dodawał otuchy Zuzi Michał.

Próbowała się uśmiechać.

„Nie zapomnę… Nigdy nie zapomnę…” — dudniły jej w skroniach słowa Bartka…

Zuzia patrzyła w okno na oddalający się budynek lotniska.

— Wrócili państwo skądś? — zapytał taksówkarz.

— Nie, po prostu zostałam — ze łzami szczęścia odpowiedziała Zuzia.

— Bywa… Myślę, że podjęła pani właściwą decyzję — filozoficznie zauważył kierowca.

Ryś siedział smutny.

— Wszystko będzie dobrze, Rysiu! — dodawał otuchy Bartek.

W drzwi uparcie zapukano. Chłopak otworzył i zamarł…

— Wtedy, na urodzinach, chciałeś mi się z czegoś zwierzyć, ale przerwałam — powiedziała Zuzia.

Bartek uśmiechnął się:

— Co ty tu robisz? — zapytał.

— Bartek, odpowiedz, co chciałeś powiedzieć? — powtórzyła Zuzanna.

Ale chłopak milczał, patrząc na nią. Potem podszedł bliżej i przytulił dziewczynę.

Pogłaskała radosnego Rysia, który ocierał się o jej nogi, i szepnęła:

— Kocham cię i nie mogę żyć bez was – bez ciebie i Rysia…

— Właśnie to chciałem ci powiedzieć, kochanie — odpowiedział Bartek.