BuntownikBuntownik spojrzał w stronę starego dębu, pod którym przed laty pochował tajemniczy klucz do swoich prawdziwych wspomnień.

Wyciągnął rękę, żeby pogłaskać groźne zwierzę, ale kotka szarpnęła się w bok i jakoś dziwnie odczołgała się od niego, z dala od wyciągniętej dłoni…

– Popatrzcie na niego! – prawie krzyczała dyrektorka szkoły. – Rodzice wezwani, a jemu nawet nie wstyd!

Dymek spojrzał prosto w oczy rozwścieczonej pani dyrektor. Na twarzy dziesięciolatka nie było śladu skruchy za popełniony czyn. Z znudzoną miną milczał, słuchając wyrzutów Grażyny Kowalskiej.

– Spalić dziennik klasowy! – głos dyrektorki przeszedł w pisk.

– Czekaj za drzwiami! – rozkazał surowym tonem ojciec.

Chłopiec wyszedł z gabinetu, głośno trzaskając drzwiami. Było mu wszystko jedno, czy znów go ukarzą. Nie mógł postąpić inaczej – słowo dał…

A co do rodziców, wkrótce znów o nim zapomną, wyjeżdżając w kolejną ekspedycję.

Tego samego wieczoru na rodzinnej naradzie postanowiono wysłać Dymka na całe lato do dziadka na wieś. Może uda mu się znaleźć sposób na młodego buntownika…

*****

– To twój plan dnia – Jerzy Wójcik, emerytowany wojskowy, wskazał wnukowi kartkę zapisaną równym pismem. – Na wsi nie ma czasu na głupoty, wszyscy chcą jeść i pić.

– Jestem niewolnikiem? – wyrwało się Dymkowi, gdy przeczytał długą listę obowiązków.

Jerzy uśmiechnął się, doceniając wojownicze spojrzenie wnuka rzucone w jego stronę. Wczoraj syn przywiózł Dymka, nie przestając narzekać, jak ciężko się z nim zrobiło. Ciągłe bójki w szkole, niezadowolenie nauczycieli i dyrektorki – wszystko to odbierało czas od badań naukowych. Rodzice Dymka wyjechali w ekspedycję, z ulgą zostawiając buntownika-syna u dziadka.

Powoli płynęły dni wypełnione nietypowymi zajęciami…

Dymek wstawał z kurami, pomagał dziadkowi nakarmić łaciata Krasulę, cztery prosiaki i gniadego Kasztana. Przynieść wodę, ułożyć porąbane drewno, wypielić grządki…

Zajęcia się nie kończyły, ale Dymek dał słowo, że nie będzie narzekał.

– On mnie pilnuje? – spytał kiedyś Dymek, patrząc podejrzliwie na ulubieńca dziadka, wielkiego psa Reksa, który cieniem szedł za nim, gdy tylko opuszczał obejście.

– Czuje, że nie jesteś stąd, boi się, żebyś się nie zgubił – odpowiedział dziadek z lekką ironią.

Dymkowi bardzo spodobało się chodzenie na ryby. Chłopak szybko nauczył się obchodzić z wędką i po kilku tygodniach Jerzy zaczął puszczać go samego nad rzekę.

Najlepsze brały wczesnym rankiem, gdy było jeszcze chłodno. Dymek lubił siedzieć z wędką nad brzegiem i patrzeć, jak wschodzi słońce, rozświetlając wszystko dookoła. Tego w mieście na pewno nie zobaczysz!

Pewnego wczesnego ranka, gdy rozłożył się z wędkami nad brzegiem malowniczej rzeczki, Dymek zauważył ruch w wysokiej trawie.

Gdzieś blisko głośno kumkała żaba, zaraz zaszczekał pies. Znajome dźwięki, ale…

Trawa znów się poruszyła i chłopiec postanowił sprawdzić…

Ostrożnie stąpając wśród wysokiej trawy, Dymek wpatrywał się w poranne półmrok, ale nic nie dostrzegł. Uznał, że mu się przywidziało, i chciał już wrócić do wędek, gdy usłyszał ledwo wyczuwalny, żałosny jęk.

Schyliwszy się, rozsunął trawę rękami – i wtedy groźnie syknęła na niego kotka, ostrzegawczo przyciskając uszy. Oczy zwierzęcia nakazywały zachować dystans, a w syku słychać było wyraźne zagrożenie.

– Ojej… – wyrwało się Dymkowi z zaskoczenia. – Czemu syczysz?

Wyciągnął rękę, żeby pogłaskać groźne zwierzę, ale kotka szarpnęła się w bok i jakoś dziwnie odczołgała się od niego, z dala od wyciągniętej dłoni.

W tym momencie zaczęło się robić jaśniej i Dymek dostrzegł krwawe plamy na jasnym futrze zwierzęcia. Przed oczami stanął mu obraz sprzed niedawna – czterech nastolatków znęcało się nad pręgowanym kotem z odmrożonym prawym uchem…

Dymek wzdrygnął się, odganiając bolesne wspomnienie. Kotka jest ranna, potrzebuje pomocy!

Gołymi rękoma jej nie weźmie – jest zła i wyraźnie cierpi. Rozejrzał się dookoła, ale nie znalazł nic odpowiedniego. Miał na sobie lekką kurtkę chroniącą przed porannym chłodem.

Zrzuciwszy kurtkę, chłopiec zbliżył się do syczącej kotki:

– Kici, kici, kici! Chcę ci tylko pomóc… Kici, kici, kici!

Z resztek sił kotka rzuciła się w bok, ale Dymek był szybszy. Nakrył ją kurtką, ostrożnie owinął i przycisnął do piersi. Potem popędził co sił do domu, zapominając o wędkach…

– Dziadku, z kotką będzie dobrze? – po raz setny spytał wnuk, z niepokojem patrząc na drzwi letniej kuchni.

– Nie martw się, pani Aniela – weterynarz – zna się na ranach – Jerzy pogłaskał wnuka po głowie. – Idź tymczasem po wędki, a jak wrócisz, będą nowiny…

Dymek kiwnął głową i szybko pobiegł nad rzekę po wędki. Tak się spieszył, że ledwie łapał oddech, gdy wrócił do domu.

W tym momencie w drzwiach letniej kuchni ukazała się drobna sylwetka pani Anieli Wiśniewskiej. Starsza kobieta powiedziała coś Jerzemu, od czego ten uśmiechnął się radośnie.

– Co z nią? – wyrwało się Dymkowi.

– Będzie dobrze – odpowiedziała pani Aniela. – Wygląda na to, że pogryzł ją pies… Rany opatrzyłam, teraz opiekuj się nią.

– Zrobię wszystko! – zawołał Dymek, a w jego oczach pojawiły się łzy radości i ulgi…

Tego wieczoru chłopiec nie odstępował śpiącej kotki, urządzając jej z pudła i starego koca prowizoryczne legowisko. Postawiwszy obok miski z jedzeniem i wodą, po prostu siedział i patrzył, jak kotka śpi.

– Będziesz tu nocować? – spytał Jerzy.

– Można? – z nadzieją zapytał Dymek.

– Lepiej zabierzemy ją do izby – zaproponował dziadek.

Kotkę przeniesiono do pokoju, w którym spał Dymek, i postawiono pudło obok jego łóżka.

Z bliska sierść kotki okazała się jasnobeżowa z ledwo widocznymi prążkami.

Dymek usiadł na brzegu łóżka, nadal obserwując śpiącą podopieczną.

– Patrzę na ciebie, wnuku, i dziwuję się – powiedział w zamyśleniu Jerzy, siadając na krześle w kącie pokoju. – Nie jesteś leniwy, jesteś bystry, odpowiedzialny, a dobroć też ci nieobca. To czemu robisz bunt na okręcie?

Dymek spojrzał na dziadka, wzruszając ramionami zamiast odpowiedzieć.

– Twój ostatni wyczyn z dziennikiem klasowym… – dociekał dziadek. – Przecież nie spaliłeś go bez powodu?

– Dałem słowo, a skoro dałem, trzeba go dotrzymać – mruknął Dymek.

Wyciągnąwszy rękę, ostrożnie pogłaskał śpiącą kotkę po głowie.

– Komu dałeś słowo? – podejrzenia Jerzego się potwierdziły, nie wierzył bowiem w winę wnuka.

– W piwnicy domu obok szkoły mieszka bezdomny kot, którego dokarmiałem i z nim rozmawiałem, zupełnie jak ty z Reksem – opowiedział Dymek, pociągając nosem. – Marzyłem, żeby zabrać go do domu, ale rodzice nawet słuchać o tym nie chcieli… Dałem słowo Mruczkowi, że zawsze będę go bronić.

– I co się stało z tym kotem? – cichym głosem zapytał dziadek, wstrzymując oddech.

– Chłopcy ze starszych klas znęcali się nad nim – głos Dymka zadrżał. – Prosiłem, żeby przestali, zgodzili się pod warunkiem, że spalę dziennik…

– Łajdaki! – wyrwało się starszemu mężczyźnie. – Gdzie jest teraz ten kot?

– Zabrana go jakaś kobieta, jak mi powiedział pan Józef, woźny – Dymek znów pogłaskał kotkę. – Tak bardzo chciałbym wiedzieć, co u Mruczka…

– Jesteś dzielny! – dziadek pogłaskał wnuka po głowie. – Dotrzymałeś słowa, to słuszne, ale czemu nie powiedziałeś rodzicom?

– Nie pytali – odpowiedział po prostu Dymek.

Mijały dni… Rany na ciele Puszka – tak Dymek nazwał kotkę – zagoiły się. Kotka przestała syczeć i podejrzliwie patrzeć na ludzi.

Puszek przyjmował opiekę człowieka, który uratował mu życie. Wkrótce wypiękniała i wyraźnie przybrała na wadze, a nocą przeniosła się spać do Dymka na łóżko.

Marzenie chłopca się spełniło, ale często w snach widział pręgowanego Mruczka z odmrożonym uchem. Kot łasił się do jego nóg i głośno mruczał, gdy Dymek brał go na ręce.

– Gdzie jesteś? – pytał Dymek we śnie pręgowanego kota, ale nie otrzymywał odpowiedzi.

Minął lipiec, a po nim sierpień…

Dymek czekał, że przyjadą po niego rodzice, ale zamiast tego dziadek oznajmił, że musi pojechać do miasta w sprawach. Załatwiwszy rano gospodarskie obowiązki, Jerzy zostawił gospodarstwo wnukowi i udał się na pociąg.

Wrócił wieczorem, zmęczony, ale zadowolony. Pochwalił wnuka za porządek w obejściu i, tajemniczo się uśmiechając, zawołał go do izby, dokąd wcześniej wniósł duże pudło.

– Chodź tu, wnuku – Jerzy wskazał na kanapę. – Zobacz, kto przyjechał ze mną z miasta.

Dymek wszedł do pokoju i spojrzał na kanapę. Mrugnął kilka razy, bojąc się, że mu się wydaje.

– Mruczek! – zawołał chłopiec, ostrożnie biorąc na ręce pręgowanego kota z odmrożonym uchem. – Dziadku, jesteś najlepszy!

Kot wyglądał zdrowo i dobrze odżywiony. Później Jerzy wyjaśnił wnukowi, że tak go poruszył czyn Dymka, że postanowił odszukać pręgowanego kota, zwracając się o pomoc do szkoły Dymka.

Okazało się, że to właśnie woźny pan Józef zgłosił się do schroniska z prośbą o zabranie bezdomnego kota, bojąc się o jego życie.

Na początku września przyjechali rodzice Dymka z wiadomością, że muszą wyjechać w długą ekspedycję, a chłopiec będzie musiał jakiś czas pomieszkać u dziadka.

Rodzice ledwo poznali w wesołym i radosnym dziecku dawnego buntownika.

– Tato, zdziałałeś cudo! – zawołał ojciec Dymka.

– Nauczcie się słuchać własnego dziecka – pouczająco rzekł Jerzy.

A co do Dymka, to ucieszył się, że zostaje z dziadkiem i nie będzie musiał rozstawać się z Mruczkiem i Puszkiem.

Buntownik zamienił się w najbardziej troskliwego i odpowiedzialnego opiekuna dla swoich pupili.

*Życie uczy, że czasem wystarczy tylko wysłuchać, by zrozumieć drugiego człowieka.*I od tej pory w małym wiejskim domu zawsze ktoś słuchał – Dymek słuchał swojego dziadka, dziadek słuchał wnuka, a dwa koty słuchały bicia dwóch serc, które wreszcie znalazły swój prawdziwy dom.