Serce kota bębniło cicho w piersi, myśli rozbiegły się, dusza bolała. Co mogło tak się stać, że pani oddała go obcym ludziom, dlaczego go porzuciła?

Kiedy Jagoda Nowak, w dniu przeprowadzki do nowego mieszkania, dostała zupełnie czarnego brytyjskiego kota, była przez chwilę w szoku. Skromne kawalerka w Warszawie, na którą ledwie zebrała pieniądze, nie była jeszcze umeblowana. Do tego miałaby się zmierzyć z innymi problemami wymagającymi jej uwagi.

A oto kociak. Po odzyskaniu równowagi spojrzała w bursztynowożółte oczy maleństwa, westchnęła, uśmiechnęła się i zwróciła się do tego, kto podarował gościa:

Czy to kot, czy kotka?

Kot!

Dobrze, kot, będziesz Borsikiem powiedziała, patrząc na małego futrzaka.

Kotek otworzył małą pyszczek i grzecznie zamruczał: Miau.

****

Okazało się, że brytyjskie koty są naprawdę przyjazne. Już trzeci rok Jagoda i Borsik żyją ze sobą w zgodzie. Co więcej, w trakcie wspólnego życia odkryła, że Borsik ma wzruszoną duszę i wielkie serce. Z radością witał swoją panią po pracy, ogrzewał ją w snach, oglądał filmy przylegając do boku i podskakiwał ogonkiem podczas sprzątania.

Życie z kotem nabrało barwnych odcieni. Miło jest wrócić do domu, gdzie ktoś czeka, z kim można się pośmiać i pożałować. Co najważniejsze, rozumie on właścicielkę już z pół słowa.

Zdawałoby się, że wszystko jest w porządku, ale

Ostatnio Jagoda zaczęła odczuwać ból po prawej stronie. Najpierw pomyślała, że to jedynie niewygodna pozycja albo przeciążenie mięśni, potem obwiniała tłuste jedzenie. Gdy ból nasilił się, poszła do lekarza.

Kiedy lekarz postawił diagnozę i opowiedział, co ją czeka, Jagoda wypłakała cały wieczór, wtulając się w poduszkę. Borsik, wyczuwając jej stan, cicho przysunął się i próbował uspokoić panią melodią mruczenia. Pod niepostrzeżeniem pod wpływem mruczenia Jagoda zasnęła.

Rankiem, pogodzona z losem, postanowiła nikomu z bliskich nie mówić o chorobie, by nie spotykać się z litościwymi spojrzeniami i niewygodnymi próbami pomocy. Mimo to w sercu zostawiła maleńką nadzieję, że lekarze poradzą sobie z jej dolegliwością. Zaproponowano jej kurs leczenia, który mógłby poprawić stan zdrowia.

Wtedy pojawiło się pytanie, co zrobić z kotem. Głęboko w sobie, akceptując możliwość tragicznego zakończenia, postanowiła znaleźć Borsikowi nowy dom i dobrych opiekunów. W internecie zamieściła ogłoszenie, podając, że oddaje rasowego kota w dobre ręce.

Pierwszy, który zadzwonił, zapytał o powód rozstania ze starszym zwierzęciem. Jagoda, nie do końca rozumiejąc własną decyzję, powiedziała, że w trakcie ciąży odkryła u siebie alergię na kocie futro.

Po trzech dniach Borsik w transporterze, wraz ze wszystkimi niezbędnikami, wyruszył do nowych właścicieli, a Jagoda trafiła do szpitala

Dwa dni później zadzwoniła do nowej rodziny, by dowiedzieć się, co z kotem. Odpowiedzieli jej setny raz przepraszając, że kot uciekł tego samego wieczoru i nie mogą go odnaleźć.

Pierwszym jej impulsem było uciec ze szpitala i wyruszyć na poszukiwania. Zwróciła się nawet do dyżurnej pielęgniarki, prosząc o zwolnienie, ale ta surowo odrzuciła prośbę i kazała wrócić do sali.

Sąsiadka z sali, zauważając roztrzęsioną kobietę, zapytała, co się stało. Jagoda, gorzko płacząc, opowiedziała całą historię.

Poczekaj, nie zamartwiaj się, dziewczynko powiedziała chuda starsza pani jutro ma przyjechać lekarz z Poznania. Ja też mam ciężką diagnozę, mój syn jest przedsiębiorcą i chciał przenieść mnie do innej kliniki, ale ja odmówiłam. Nie wiem, co dokładnie ustalili, ale przynajmniej spróbuję, żeby ten lekarz spojrzał na Ciebie, może nie będzie tak strasznie dodała, głaszcząc Jagodę po ramieniu.

****

Wychodząc z transportera, Borsik zdał sobie sprawę, że znajduje się w obcym domu. Ktoś nieznajomy wyciągnął do niego rękę, chcąc pogłaskać

Nerwy kota nie wytrzymały; z zaskoczenia uderzył łapką w rękę i zerwał się w ciemny zakątek.

Pawle, nie dotykaj go jeszcze, niech się przyzwyczai usłyszał miękki, kobiecy głos, ale nie była to głos jego nowej pani.

Serce kota dudniło cicho w piersi, myśli rozbiegły się, dusza bolała. Co mogło się stać, że pani oddała go obcym ludziom? Dlaczego go porzuciła?

Bursztynowożółte oczy przeszukiwały pokój przerażonym wzrokiem. Dostrzegły otwarte okno. Czarnym błyskiem kot przefrunął przez pokój i wybiegł na zewnątrz!

Na jego szczęście był to tylko drugi piętro, a pod oknem rosła zadbana trawniki. To był początek powrotnej drogi Borsika do domu.

****

Lekarz, który przybył, okazał się miłą kobietą w wieku około czterdziestu lat. Przedstawiła się jako Maria Pawłowa, dokładnie przeanalizowała plan leczenia, a potem poprosiła Jagodę, aby położyła się na leżance i przewróciła się na lewy bok.

Zadawiała pytania, badała, gdzie boli, jak silny jest ból. Po raz kolejny przeczytała kartę. Następnie powtórzyła serię manipula­cji przy użyciu medycznego sprzętu.

Jagoda nie spodziewała się nic dobrego. Wróciła do sali, gdzie już leżała jej sąsiadka.

Co ci powiedziano, dziewczynko? zapytała.

Na razie nic, mówili, że jeszcze wejdą do sali odpowiedziała.

Rozumiem. Ja mam pecha, potwierdziła diagnozę westchnęła sąsiadka z żalem.

Bardzo mi przykro, dziękuję za wszystko odparła Jagoda, nie wiedząc, jak pocieszyć kogoś, kto wie, że niebawem odejdzie.

Po pół godzinie do sali weszła Maria Pawłowa w towarzystwie innych lekarzy.

Jagodo, mam dla ciebie dobre wieści. Twoja choroba podlega skutecznemu leczeniu, już wystawiłam kurs, po dwóch tygodniach będziesz zdrowa powiedziała z uśmiechem.

Gdy lekarze wyszli, sąsiadka dodała:

To wspaniale. Cieszę się, że przed wyjściem udało się zrobić jeszcze jedną dobrą rzecz. Bądź szczęśliwa, dziewczynko.

****

Borsik nie miał własnej gwiazdy prowadzącej, nie znał jej nawet. Kotek po prostu szedł do domu, kierując się własną kocim intuicją. Droga przez kolczaste krzewy do gwiazd była pełna niebezpiecznych przygód i zabawnych zdarzeń.

Nigdy nie znając ulic, szlachetny brytyjczyk w jeden dzień przemienił się w dzikiego drapieżnika o wyostrzonych instynktach. Unikając hałaśliwych ulic i dróg, biegnąc, wspinając się, szybkim skokiem na drzewo, podążał ku celowi

W jednym z małych, cichych podwórek, do którego wpadł, ogłuszony hałasem zbliżającej się drogi, stanął naprzeciw do doświadczonego kotabobra. Ten od razu rozpoznał w Borsiku obcego. Z donośnym miauknięciem ruszył na brytyjczyka, a Borsik, zmieniając się z eleganckiego arystokraty w rozgniewanego bandytę, nie ustąpił.

Starcie nie trwało długo. Lokalny koci boss, zawstydzony, schował się w pobliskich krzakach, zostawiając lekko podarty uszek.

Tak to zwykle bywa bobr chciał po prostu popisać się ego, udowadniając, kto tu rządzi. Borsik jednak szedł do domu i nic nie mogło go powstrzymać.

Droga do domu ciągnęła się dalej. Przypominając sobie odległych przodków, Borsik nauczył się spać na drzewach, wybierając te, które miały wygodne rozgałęzienia. O, co za wstyd, ale kot nauczył się też żebrać ze śmietników i kraść jedzenie od innych podwórkowych kotów, którym podawały resztki współczujący mieszkańcy.

Pewnego razu natknął się na gromadę kundli. Zepchnęły go na słabe drzewko i szczekając, próbowały go dosięgnąć, podskakując i popychając pniak łapami.

Ludzie, którzy zebrali się przy hałasie, odeprzęli psy. Jedna z kobiet postanowiła zabrać Borsika do domu, przyciągając go kawałkiem smacznej kiełbasy.

Głód i strach przyćmiły mu myśli, zszedł do niej, pozwolił się pogłaskać i wziąć na ręce. Jednak

Po odpoczynku i najedzeniu się w cieple, Borsik przypomniał sobie, dokąd zmierzał, wyskoczył za kobietą w klatkę schodową i wślizgnął się w drzwi windy, które właśnie się otworzyły, kontynuując drogę do domu.

****

Po wypisaniu się ze szpitala Jagoda pojechała do swojego mieszkania. W głowie wciąż brzmiały słowa kobiety, która życzyła jej szczęścia. Oczywiście była przeszczęśliwa, że diagnoza nie potwierdziła się i że jest zdrowa.

Jednak serce bolało tęskniło za Borsikiem. Nie mogła już wyobrazić sobie powrotu do pustego mieszkania, w którym nikt by jej nie witał.

Ledwie przekroczyła próg, zadzwoniła do osób, które przyjęły Borsika, i poprosiła o dokładny adres. Po przyjeździe dowiedziała się, jak kot uciekł, i postanowiła podążać jego śladami.

Mówiono jej, że to nierealne, że minęły już dwa tygodnie, że domowy kot raczej nie przetrwa na ulicy, ale nie chciała w to wierzyć.

Jagoda szła pieszo, zaglądała do każdego podwórka, przyglądała się skwerom, garażom. Starała się myśleć jak kot, który nigdy nie był na dworze. Wołała Borsika, spoglądając w ciemne okna piwnic.

Zbliżając się do jednego z domów, zrozumiała, że kot zniknął bez śladu. Nierealne było, by nieznający miasta kot dotarł aż tak daleko, a ona sama szła dwie godziny, pełna opóźnień.

Wróciwszy do swojego podwórka, smutna, łzy napływały jej do oczu. Przez zasłonę w oczach dostrzegła, że po drugiej stronie chodnika zbliża się czarny kot.

Jakiś czarny kot pomyślała. Jagoda stanęła w miejscu, spojrzała i zrozumiała. Wyskoczyła z krzykiem: Borsiku!.

Kot nie pobiegł od razu, był po prostu wyczerpany; usiadł, mrugnął szczęśliwie i cicho zamruczał: Dotarłem!.

Ta historia uczy, że nawet w chwilach największego cierpienia i niepewności warto trwać przy tym, co kochamy, i nie poddawać się bo prawdziwe przywiązanie potrafi przetrwać najtrudniejsze burze.