Marek skrywał żal, że pośpieszył z rozwodem. Rozumni mężczyźni zamieniają kochanki w święto, a on – w żonęZrozumiał jednak, że prawdziwe szczęście nie zależy od roli, jaką pełni, lecz od miłości, którą potrafi ofiarować.

Zadowolony nastrój Maksymiliana Sobczaka znika, gdy po zaparkowaniu samochodu wjeżdża do klatki w kamienicy przy ulicy Marszałkowskiej. W domu wita go przewidywalność: klapki już stoją przy drzwiach, wącha się aromat obiadku, wszystko lśni czystością, a na stole w wazonie leżą świeże kwiaty.

Nie wzbudza to jednak emocji żona Marzena siedzi w salonie, a co ma robić całą starą popołudniową zimę? Piec pierogi i dziergać skarpetki. Skarpetki, przyznaje, trochę przesadza, ale istota pozostaje ta sama.

Marzena podchodzi do męża z uśmiechem:

Zmęczony? Upiekłam pierogi z kapustą, jabłkami, tak jak lubisz

Po tych słowach milczy pod ciężkim spojrzeniem Maksymiliana. Ma na sobie domowy garnitur w spodniach, włosy pod chustą zawsze tak gotuje.

Profesjonalny nawyk utrzymywania włosów w ryzach całe życie pracowała jako kucharka. Oczy lekko podkreślone, na ustach delikatny połysk. To zwyczaj, który dziś wydaje się Maksymilianowi wulgarny. Co to za moda na odświeżanie starości! myśli.

Mówi surowo:

Kosmetyka w twoim wieku to nonsens! Nie pasuje ci.

Usta Marzenny drżą, nie odpowiada, ale nie podchodzi do stołu. Lepiej tak. Pierogi pod ręcznikiem, herbata już zaparzona radzi sobie sama.

Po prysznicu i kolacji dobro wobec niego powoli wraca, podobnie jak wspomnienia o dniu. Maksymilian, w ulubionym flanelowym szlafroku, rozsiada się w fotelu czekającym tylko na niego i udaje, że czyta. Jak wspomina nowa współpracownica:

Pan jest całkiem przystojnym mężczyzną, a przy tym ciekawym.

Maksymilian ma 56 lat, kieruje działem prawnym dużej firmy w Krakowie. W jego zespole jest świeży absolwent, trzy kobiety po czterdziestce i jedna pracownica na urlopie macierzyńskim. Na jej miejsce właśnie przyjęła Grażyna Kwiatkowska.

W dniu jej pierwszego przybycia Maksymilian przebywa w delegacji i po raz pierwszy widzi nową koleżankę.

Zaprasza ją do gabinetu, aby się poznać. Razem wchodzi zapach delikatnych perfum i wrażenie młodzieńczej świeżości. Owal twarzy otaczają jasne loki, niebieskie oczy patrzą pewnie. Soczyste usta, pieprzyk na policzku. Czy naprawdę ma 30? Maksymilian przekonałby się, że mogłaby być nawet 25.

Rozwiedziona, matka ośmioletniego syna. Nie rozumie, dlaczego, ale myśli: W porządku.

Rozmawiając z nową, lekko się rozluźnia i mówi, że ma teraz takiego starego szefa. Grażyna mruga długimi rzęsami i sprzeciwia się słowami, które go niepokoją i które teraz sobie przypomina.

Żona, która przestała się obrażać, pojawia się przy fotelu z wieczorną herbatą z rumianku. On marszczy brwi: Zawsze nie na miejscu.

Jednak pije ją z pewnym zadowoleniem. Nagle myśli, co teraz może robić młoda, piękna kobieta Grażyna? I serce czuje ukłucie dawno zapomnianej zazdrości.

***

Po pracy Grażyna wchodzi do marketu. Nabiera ser, bułkę, kefir na kolację. Wraca do domu neutralna, bez uśmiechu. Automatycznie, a nie z czułością, obejmuje swojego syna Tomasza, który wybiegł do niej.

Maksymilian naprawia coś na loggii, gdzie ma warsztat, żona przygotowuje obiad. Po rozłożeniu zakupów od razu mówi, że boli ją głowa i nie chce być dotykana. Tak naprawdę czuje smutek.

Grażyna, po rozwodzie kilka lat temu z ojcem Tomasza, tęskniła za własnym miejscem w rodzinie.

Wszyscy odpowiedzialni byli mocno zamężni i szukali łatwych relacji.

Ostatni, pracują razem, wydaje się zakochany po uszy. Dwa zmysłowe lata. Nawet wynajęła mu mieszkanie (własnie dla wygody), ale gdy poczuł zapach smażonego, ogłosił, że muszą się rozstać i że ona musi odejść z pracy.

Sam znalazł nowe miejsce. Teraz Grażyna znowu mieszka z rodzicami i synem. Matka żałuje po kobietę, a ojciec twierdzi, że dziecko powinno dorastać przynajmniej z matką, a nie tylko z dziadkami.

Marzena od dawna zauważa, że mąż przechodzi kryzys wieku. Wydaje się, że ma wszystko, a jednak czegoś mu brakuje. Bała się pomyśleć, że może stać się dla niego najważniejsza. Starała się łagodzić sytuację, gotując jego ulubione potrawy, zawsze dbając o wygląd, nie wtrącając się w rozmowy o sercu, choć bardzo tego brakowało.

Starała się przyciągnąć wnuka na działkę. Maksymilian znudził się, marszczy się.

Prawdopodobnie dlatego, że oboje pragną zmian, romans Maksymiliana i Grażyny rozwinął się błyskawicznie. Już po dwóch tygodniach od jej przyjścia do firmy zaprasza ją na obiad i podwiezie do domu.

Dotyka jej ręki, ona odwraca się do niego z rumianą twarzą.

Nie chcę się rozstawać. Jedźmy do mnie na wieś? chrypnie Maksymilian. Grażyna kiwa głową, a samochód rusza z miejsca.

W piątki mąż kończy pracę godzinę wcześniej, ale dopiero o dziewiątej wieczorem, zaniepokojona żona dostaje SMS: Jutro porozmawiamy.

Maksymilian nie zdaje sobie sprawy, jak trafnie wyraził sens nadchodzącej, a właściwie niepotrzebnej rozmowy. Marzena rozumie, że po trzydziestu dwóch latach małżeństwa nie da się płonąć jak dawniej.

Jednak mąż jest tak bliski, że jego utrata to jak utrata części siebie. Niech się marszczy, pomraży i nawet zachowuje się po męsku, ale zostaje w swoim ukochanym fotelu, je kolację, oddycha obok niej.

Marzena, szukając słów, które mogłyby powstrzymać rozpad życia (przynajmniej jej), nie śpi do rana.

Z rozpaczy wyciąga album ślubny, w którym są, młodzi i pełni nadziei. Ależ była piękna!

Wiele osób chciało nazwać ją swoją. Mąż powinien to pamiętać. Wydaje się, że przyjdzie, zobaczy (choćby warunkowo) fragmenty ich szczęścia i zrozumie, że nie wszystko podlega likwidacji.

Jednak wrócił dopiero w niedzielę i wtedy zrozumiała: koniec. Przed nią stał inny Maksymilian. Adrenalina wypełniła go po brzegi. Nie było już wstydu ani wstydu.

W odróżnieniu od żony, która bała się zmian, on pragnął ich i przyjął je z gotowością. Nawet przemyślał. Mówił tonem, że nie znosi sprzeciwu.

Od tej chwili Marzena może uznać się za wolną. Złoży pozew o rozwód jutro. Sam. Syn i rodzina powinni przeprowadzić się do Marzeny. Wszystko zgodnie z prawem. Dwupokojowe mieszkanie, w którym mieszkał syn, formalnie należy do Maksymiliana odziedziczone.

Przeniesienie do trzypokojowego u matki nie pogorszy warunków młodej rodziny, a jej będzie miał kogo opiekować się. Samochód, rzecz jasna, zostaje mu. Co do działki zachowuje prawo do wypoczynku tam.

Marzena zdaje sobie sprawę, że wygląda żałośnie i nieatrakcyjnie, ale nie powstrzymuje łez. Przeszkadzały jej w mowie, brzmiały niejasno. Prosiła o przerwę, o powrót do pamięci, o myślenie o zdrowiu, choćby własnym Ostatnie wywołało w nim gniew. Podszedł blisko, szepnął, niczym krzycząc:

Nie ciągnij mnie do swojej starości!

Nie byłoby rozsądnie twierdzić, że Grażyna zakochała się w Maksymilianie i dlatego zgodziła się przyjąć jego propozycję serca i ręki w ich pierwszej nocy na wsi.

Status zamężnej kobiety przyciągał ją, a jednocześnie podniecała odpowiedź kochanka, który ją odrzucił.

Mieszkanie, w którym mieszkał ojciec z surowymi spojrzeniami, stało się nudne. Chciała stabilnej przyszłości. Maksymilian mógł to zapewnić. Nie był najgorszym wyborem przyznała.

Mimo sześćdziesięciu lat nie wyglądał na seniora. Był zadbany, młodzieńczy. Kierownik działu. Inteligentny w pracy i przyjemny w towarzystwie. W łóżku dawał przyjemność, nie egoizm. Nie obiecywał wynajmowanego mieszkania, braku pieniędzy, kradzieży. Jedyną wadą były wątpliwości co do wieku.

Po roku Grażynie zaczęło przygasać rozczarowanie. Czuła się wciąż dziewczyną, pragnęła wrażeń życiowych, nie jednorazowych i nie nudnych. Kusiły ją koncerty, wyjazd do aquaparku, opalanie się w odważnym kostiumie, spotkania z przyjaciółkami.

Młodość i temperament pozwalały jej łączyć to z domem i rodziną. Nawet syn, który teraz mieszka z nią, nie przeszkadzał w aktywnym stylu życia.

Maksymilian natomiast wyczerpany, doświadczony prawnik, szybko rozwiązuje sprawy w ciągu dnia, ale w domowym otoczeniu jawi się jako zmęczony człowiek, który potrzebuje ciszy i szacunku do swoich przyzwyczajeń. Goście, teatr i nawet plaża przyjmowane są z umiarem.

Nie sprzeciwia się intymności, ale od razu kładzie się spać, najczęściej już po dziewiątej.

Dodatkowo musi liczyć się z jego słabym żołądkiem, który nie toleruje smażonego, wędlin ani gotowych produktów. Była to jego była żona, oczywiście.

Czasem tęsknił za jej tradycyjnymi potrawami. Grażyna gotuje, myśląc o synu, nie rozumiejąc, jak kotlety z wieprzowiny mogą boleć boki.

Nie pamięta listy leków, zakładając, że dorosły mężczyzna sam je kupi i zapamięta, kiedy je brać. Tak więc część jej życia toczy się bez niego.

Zabiera syna ze sobą, uwzględniając jego zainteresowania, łączy się z przyjaciółkami. Dziwnie, ale wiek męża zdaje się przyspieszać jej chęć do życia.

Wspólnie nie pracują już dyrekcja uznała to za nieetyczne, więc Grażyna przechodzi do kancelarii notarialnej. Z ulgą myśli, że nie będzie codziennie pod jego oczami, które przypominały jej ojca.

Szacunek to jedyne uczucie, jakie Grażyna odczuwa wobec Maksymiliana. Czy to wystarczy, by para była szczęśliwa?

Zbliża się sześćdziesiąta rocznica Maksymiliana i ona marzy o wielkiej uroczystości. On zamawia stolik w małej, znanej mu restauracji, w której niejednokrotnie spożywał posiłki. Wydaje się znudzony, ale to naturalne w jego wieku. Grażyna nie przejmuje się.

Wspominają kolegę z firmy. Inne pary, z którymi kiedyś rozmawiał z Marzeną, nie chcą zapraszać. Rodzina jest daleko i nie znajduje zrozumienia, kiedy żeni się z młodą.

Syn już nie istnieje odszedł. Czy ojciec ma prawo decydować o własnym życiu? Oczywiście, że tak. W małżeństwie myślał, że zarządzanie będzie wyglądało inaczej.

Pierwszy rok z Grażyną przypomina miesiąc miodowy. Lubi towarzystwo i zachęca ją do wydatków (nieprzesadnych), przyjaciół, fitnessu.

Wytrzymuje głośne koncerty i szalone filmy. W tej fazie przyznaje Grażynie i jej synowi pełne prawa do mieszkania. Później czuje potrzebę podzielenia się działką z byłą żoną.

Grażyna, za jego plecami, prosi Marzenę, by odstąpiła swoją połowę. Grozi, że sprzeda swoją część domu oszustom.

Kupiwszy, oczywiście za pieniądze Maksymiliana, formalnie przejmuje działkę. Argumentuje, że przy rzece i lesie jest to dobre dla dziecka. Cały lato spędzają rodzice Grażyny z wnuczkiem na wsi. To nie szkodzi Maksymilianowi nie lubi hałaśliwego syna młodej żony. Poślubił miłość, nie wychowywał cudze dziecko.

Była rodzina obraziła się. Po otrzymaniu pieniędzy sprzedała trzypokojowe mieszkanie i rozeszła się. Syn z rodziną znalazł dwupokojowe lokum, a Marzena przeprowadziła się do studia. Jak oni żyją, nieMaksymilian wreszcie usiadł w swoim ulubionym fotelu, wypił ostatni łyk herbaty i spojrzał w okno, wiedząc, że życie nie przyniesie już niczego, co mogłoby go zaskoczyć.