Weronika wciąż nie mogła znaleźć swojego szczęścia. Już niedługo skończy czterdzieści lat, a nadal jest sama. Przecież Bóg dał jej wszystko: i rozum, i urodę. Ma świetną pracę, wysokie zarobki, a jednak kobiecego szczęścia wciąż brak.

Weronika nie mogła odnaleźć swojego szczęścia. Już prawie czterdziestoletnia, wciąż była sama. Jakby wszystkiego miała pod dostatkiem: rozumu, urody. Pracę miała dobrą, zarabiała nie najgorzej, a kobiecego szczęścia nigdzie nie było widać.

Rodzice, Anna Felicja i Janusz Makarewicz, zamartwiali się o córkę cały czas. Wspierali ją raczej duchowo materialnie to Weronika sama mogła im czasem pomóc, choć zawsze odmawiali.

Zamieszkaj z nami, córeczko, miejsca dużo mamy! A pieniądze przydadzą Ci się, kiedy już szczęście swoje znajdziesz powtarzali Anna Felicja i Janusz Makarewicz.

Codziennie żal im było Weroniki, kiedy wracała zmęczona z pracy.

Nikt cię nie pożali, biedna nasza, prócz nas z tatą! westchnęła matka, zapalając lampkę stojąc obok telewizora.

Jak nas zabraknie, ciężko ci będzie! Nawet pożalić się nie będzie komu. Córciu, musisz szukać swojego szczęścia! dodawał ojciec.

Siadali więc we troje przed telewizorem. Rok za rokiem, dzień za dniem, historia poszukiwań szczęścia przy ekranie ciągnęła się jak przędza. Nuda tak głęboka, że aż ziewać się chciało!

Najdziwniejsze jednak były słowa ojca o tym, że ich pewnego dnia zabraknie. Weronika przyszła na świat, gdy Anna Felicja i Janusz mieli po 19 lat. Pobrali się z wielkiej miłości! Jakoś za wcześnie na zabraknie nas…

Weronika jeszcze na studiach poznała chłopaka Wojtka. Był niezdarny, wysoki, zawsze coś przewracał lub tłukł. Zabawny. Anna Felicja naigrawała się z niego, mówiąc Wojtek-Tłuczek albo chodząca katastrofa.

Janusz odgrywał scenki, jak Wojtek potyka się, łapie talerze i wszystko łamie.

Córciu, to życiowy nieudacznik! Cokolwiek weźmie do rąk, na pewno się popsuje! To nie twoje szczęście! łagodnie przekonywali Weronikę przeciwko Wojtkowi.

I choć kropla drąży skałę, to po czasie Weronika naprawdę zaczęła uznawać Wojtka za wielkiego przegrywa.

Ale rodzice wtedy się pomylili: Wojtek skończył studia, otworzył własną kancelarię prawną, poślubił dziewczynę, która widziała w nim urok. Potrzebował tylko przestrzeni. Mieszkają więc dziś za Krakowem w pięknym domu z ogrodem, z dala od bloków.

Szczęście Weroniczki jeszcze gdzieś błąka się po świecie! pocieszali się rodzice i ją.

Rodzina była zżyta. Kilka miesięcy temu pojechali razem na wakacje do Tajlandii. Teraz wieczorami chętnie przeglądali zdjęcia: jak odpoczywali, opalali się, co jedli i pili. Jakże dobry wypoczynek!

Tam również Weronika poznała mężczyznę Romana z Białorusi.

Ale i tego wielbiciela rodzice wykpili: Patrzcie-no, spadł nam z nieba romans z Romanem z Białorusi! żartowała Anna Felicja.

Janusz wciskał poduszkę pod koszulę, udając, że Roman jest gruby, chodząc po hotelu niczym kloc.

Weronice było przykro on nie był wcale gruby, tylko postawny. W dodatku, miał szeroką duszę i znał wiele opowieści o gwiazdach, które wieczorami pokazywał nad plażą. Przekornie, Weronika zostawiła Romanowi numer telefonu.

Ale kiedy wrócili do Polski i Anna Felicja dowiedziała się, że Roman rozmawia z Weroniką, wyraziła się jasno:

Wakacyjny romans to nic dobrego! Zawsze się źle kończą!

Nieważne, że i Weronika, i Roman byli wolni. Ważne, że to urlopowa znajomość droga donikąd.

Szukaj swojego szczęścia, córeczko! We wszystkim cię zawsze wesprzemy przekonywał Janusz.

Latem jeździli razem na działkę! Rzeka, natura, popijali herbatę pod starymi jabłoniami, grillowali obok altanki. Wszystko swojskie owoce i warzywa z własnego ogródka. Często wpadali działkowi sąsiedzi.

Raz do sąsiadów przyjechał ich syn Damian z pięcioletnim synkiem, Antosiem. Obydwaj jak spod jednej sztancy jasnowłosi, niebieskoocy i piegowaci, z odstającymi uszami.

Sąsiadka opowiedziała potem, że żona Damiana zostawiła go dla jakiegoś biznesmena, a chłopiec nie był temu nowemu potrzebny był za bardzo podobny do ojca.

Weronika od razu poczuła do nich sympatię było w nich jakieś ciepło i delikatność. Między Damianem a Weroniką przepłynęła iskra, a Antoś lgnął do niej sercem.

Anna Felicja znowu szydziła Damian zgryzł całą marchew, jedną zostawił! Córciu, jego rodzice pewnie po to go tu przywieźli, żebyś go poznała! Po co ci facet z bagażem?

Nieudacznik! Żona nie porzuciłaby dobrego mężczyzny z dzieckiem! zgodził się ojciec.

Weronika po raz pierwszy sprzeciwiła się ojcu:

Ale, tato, może właśnie dlatego, że był dobry, nie bała się zostawić mu dziecka. Wiedziała, że da radę!

Nie, Weroniczko, to nie twoje szczęście! My chcemy własnych wnuków, nie cudzych! By za rączkę wziąć, posłuchać tupotu malutkich nóżek…

Rodzice zamknęli się w sobie, przestali rozmawiać z sąsiadami, wywlekli o nich przykre rzeczy. Wieczorne sąsiedzkie spotkania natychmiast się skończyły.

Anna Felicja oraz Janusz Makarewicz dalej siadali pod jabłonią z herbatą i opłakiwali, że szczęście Weroniki nie nadchodzi. Całe lato upłynęło w melancholii.

A Weronika kochała Damiana i Antosia całym sercem, rodziców zresztą także. Nie chciała sprawiać im bólu, czuła wręcz winę, że zakochała się nie w takim, jakiego sobie wymarzyli. Tak skończył się sezon działkowy w trójkę wrócili do mieszkania w Krakowie.

Rodzice też kochali córkę, więc przez zimne, jesienne wieczory o Damianie i Antosiu już nie wspominali ani żartem, ani na poważnie.

Pewnego dnia Weronika zobaczyła na ulicy rudego kotka. Otulił się pod kołem samochodu, ukrywając przed deszczem. Mały, przemoknięty, żałośnie miauczał. Nie miał mamy jak Antoś, z którym od razu się kojarzył. I nikogo, kto by się nim zaopiekował. Siedział pod kołem, które w każdej chwili mogło ruszyć i zniszczyć jego cieniutkie życie.

Weronika sięgnęła po niego instynktownie, przytuliła pod kurtką, nie zważając na mokrą sierść. Chciała go tylko ogrzać.

W domu osuszyła kotka ręcznikiem, nalała mleka do miseczki. Usiadła na kuchennej podłodze i patrzyła, jak łapczywie pije mleczko. Języczek mały, różowy, śmigał jak łopatka z silniczkiem.

Głodny, biedaczek pomyślała.

W progu kuchni stanął Janusz z gazetą, a tuż za nim Anna Felicja. Patrzyli na nieproszonego gościa, twarze pełne gniewnej dezorientacji: No i co teraz? Co z nim zrobić?

Skończywszy mleko, kotek westchnął zadowolony i poszedł znaleźć kącik na siusiu.

Zanim Weronika zdążyła sięgnąć po ręcznik, rozległ się pisk matki:

Wynieś to monstrum natychmiast! Zaśmieci całą chałupę! Kanapy podrapie, tapety podziurawi! Janusz, powiedz coś tej twojej! Dom to nie przytułek dla pcheł!

Tak, zamieni nas w smrodliwą kociarnię! Porządni ludzie będą nas omijać z daleka! podłapał Janusz.

Mamo, tato, on jeszcze malutki! Kupimy mu drapak, nauczymy do kuwety! Zobaczcie, jaki jest śliczny! broniła się Weronika. Sama nie rozumiała, dlaczego im przeszkadzał przecież nikt nie miał alergii, miejsca w mieszkaniu mnóstwo, do piłki nożnej!

Nie, nie i nie! Nie chcemy tego stwora! gorączkowała się matka.

Posłuchaj, córko, rozumiem żal, ale oddaj go do schroniska. Jeśli nie przyjmą zagroź, że napiszesz o nich do gazety! krzyczał Janusz.

Weronika chwyciła kotka, zamknęła za sobą drzwi.

Było jej smutno i przykro. Jak to, mając czterdzieści lat, nie miała nic swojego ani dzieci, ani męża, ani nawet własnego dachu nad głową. Nawet życia własnego nie miała! W wieku czterdziestu lat nie wolno jej było mieć własnego kotka! Nie! Musi mieć własny dom, choćby malutki pokój! Miejsce, gdzie będzie naprawdę sobą.

Zamiast jechać do schroniska, skręciła do pierwszego napotkanego biura nieruchomości.

Tam, w kilka chwil, znalazła kawalerkę, w której wolno było trzymać zwierzęta.

Weronika po raz pierwszy poczuła się panią swojego domu. Najpierw kupiła kotkowi wszystko, co potrzebne. Weterynarz powiedział jej, że to kotka, ma około dwóch miesięcy. Weronika nazwała ją Wiosenka.

I od razu zrobiło się lżej na sercu. Gdy patrzyła na Wiosenkę, przypominała sobie Antosia i Damiana.

Pewnego dnia zadzwonił telefon. Weronika nawet nie spodziewała się tego po całej awanturze między rodzicami a sąsiadami! Ale Damian odezwał się, jakby nigdy nic:

Cześć! Jak tam? Antoś chciałby ci coś powiedzieć.

Weronika uśmiechnęła się, od razu stanęły jej przed oczami jego piegi i niebieskie oczy.

Wero! Tęsknimy za Tobą! Przyjedź do nas! My z tatą czekamy! rozległ się dziecięcy głos w słuchawce.

Przyjadę, tylko nie sama! Mogę wziąć kotka?

Po drugiej stronie Damian zaśmiał się Choćby cały cyrk! Zaraz po ciebie przyjeżdżamy, podaj adres!

Tak oto Weronika odnalazła swoje szczęście na przekór wszystkiemu. Z Damianem, Antosiem i Wiosenką jest szczęśliwa. A już niedługo Antoś doczeka się braciszka. Albo siostrzyczki jaka to różnica?

O rodzicach Weronika nie zapomniała wciąż ich kochała, nie mniej niż przedtem. Dzwoniła do Anny Felicji i Janusza, po prostu by powiedzieć, że jest szczęśliwa.

Może to szczęście nie takie, jakiego im się marzyło. Ale jej własne.

Może kiedyś Anna Felicja i Janusz Makarewicz zrozumieją i zaakceptują takie szczęście. Przestaną dzwonić i krzyczeć: Wróć natychmiast do domu!

A wtedy i oni będą mogli potrzymać w rękach maleńkie dłonie, usłyszeć tupot malutkich nóżek w mieszkaniu…