„A niech ich diabli! Nie jestem ich usługą”. Szczere wyznanie 52-letniej Świetlany o mężczyznach, których spotyka po pięćdziesiątce

Niech sobie idą! Ja nie jestem żadnym serwisem. Zwierzenia 52-letniej Grażyny o mężczyznach, których spotyka po pięćdziesiątce

Dziś wieczorem znów długo rozmawiałam przez telefon z Anką. Ostatnio to już taki nasz zwyczaj: zgadujemy się na plotki po godzinach, gdy nikomu już nie chce się rozmawiać o rachunkach i codzienności. Jeszcze pół roku temu sama byłam przekonana, że z miłością mam już nie po drodze a tu życie pokazało inaczej. Przekonana przez przyjaciółki, że jeszcze ktoś się trafi, wróciłam do randkowania po dziesięciu latach przerwy. I co dostałam? Nie księcia na białym koniu, tylko dziesięć solidnych lekcji o świecie dojrzałych relacji. Spoiler: rzeczywistość wygląda zupełnie inaczej, niż sobie wyobrażałam.

Telefon późno wieczorem był jak zwykle głos trochę zmęczony, trochę żartobliwy:
Grażka, nie wiem, chyba zaczynają mi się podobać wieczory w pojedynkę Albo to oni żyją w jakimś równoległym świecie. Innego wytłumaczenia nie widzę.

Znamy się z Anką dobre 20 lat zawsze potrafiła śmiać się z siebie i świata, bez użalania się. Tym razem też była dystansowana, choć przez śmiech przebijało rozczarowanie. Skusiła się. Powiedziała: Trudno, spróbuję. W pół roku zaliczyła dziesięć spotkań. Każde niczym odcinek polskiej komedii, tylko nie zawsze do śmiechu

Pierwsze wrażenie: czy się nadajesz?

Wszystko zaczęło się dość zwyczajnie. Kawiarnia, kawa, menu, uprzejma gadka. On przez kwadrans wpatruje się w kartę, jakby rozwiązywał krzyżówkę. W końcu z powagą mówi:

Wie pani, bez porządnego żurku życie mi się nie układa.

Kiwnęłam głową, myśląc, że żartuje. Nic z tego. Z rozmowy wyszło, że poprzednia żona już nawet nie umiała ścielać łóżka jak należy, a jemu potrzeba kobiety ze złotymi rękami i głową na karku koniecznie sprawnej fizycznie, bo łóżko samo się przecież nie posła. Siedziałam więc i zastanawiałam się: od kiedy ścielenie pościeli jest tematem na pierwszej randce?

Wykład o tym, jaka powinna być kobieta

Drugie spotkanie rozpoczęło się kulturalnie, ale błyskawicznie zamieniło się w monolog. Pan opowiadał, jaka powinna być partnerka: wspierająca, domowa, cierpliwa czysta poezja do momentu, w którym przeszedł do szczegółów. Opowiadał o swoim nadciśnieniu, pokazywał karteczki z dietą od lekarza, pytał, czy potrafię gotować zupy bez tłuszczu i glutenu. Wyglądało to tak, jakby szukał raczej domowej pielęgniarki z dyplomem kucharza, a nie kobiety do rozmów.

Coś ty, Grażka, on opowiadał o emocjach jak z instrukcji obsługi miksera zdziwiona. Punkt po punkcie, bez cienia serca.

Iskry nie było.

Mądrość, która nie istnieje

Trzecia historia zaczęła się od zdania, które pamiętam do dziś:
Tylko nie polemizuj. W tym wieku kobieta powinna być mądrzejsza.

Odpaliłam:
A na czym konkretnie polega pana mądrość?

Odpowiedź nie była konkretna, ale sens prosty: jemu potrzebny spokój. Taki, w którym kobieta słucha, przytakuje i nigdy nie zadaje trudnych pytań. Zero sporów, zero równouprawnienia. On wie najlepiej, a kobieta niech przytakuje. Zrozumiałam, że to nie są relacje to poszukiwanie wiecznego tak!

Kiedy partnerka ma być mamą

Czwarty pan postawił sprawę jasno:
Potrzebuję troski. Takiej, jaką miałem w dzieciństwie. Lubię, gdy ktoś o mnie dba dokładnie jak mama.

Potem opisywał, jaki sernik najlepszy, jak składać skarpetki, do których kapci czuje sentyment. Całkowicie poważnie.

Wywnioskowałam: szuka nie kobiety, a usługi pod tytułem dostarczanie dzieciństwa na żądanie.

Rozmowa rekrutacyjna zamiast randki

Piąte spotkanie przypominało rozmowę o pracę. Pan zadawał pytania jak do CV:

Często chorujesz?

Rodzina mieszka blisko?

Pensja regularna?

Z opowieści Anki przebijał śmiech, ale i zmęczenie. Zamiast: Kim jesteś?, słyszała ciągle: Co mi możesz dać?. Ani to randka, ani spotkanie, tylko audyt pod kątem przydatności.

Co jest nie tak z tymi facetami?

Po dziesiątym spotkaniu znów usłyszałam w słuchawce:
Oni nie chcą relacji. Tylko sprawdzonej obsługi. I już.

W jej głosie nie było nawet złości raczej konstatacja. Dojrzali panowie najbardziej boją się samotności, ale jeszcze bardziej zmiany. Potrzeba im pewności, że będzie wygodnie: żona, pielęgniarka, kucharka i psycholog w jednym. Ma być wdzięczna, bo ją wybrali.

Gdy pytałam:
A co za to dostaję ja?

Reakcja zawsze była ta sama: zdumienie. No jak to? Przecież jestem facetem! To nie wystarczy?

Czy wszyscy są tacy? I czy jest jeszcze nadzieja?

Nie raz pytałam sama siebie:
Przecież znam mądrych i ciekawych mężczyzn. Ale oni już dawno są z kimś. Zajęci.

Nie straciłam wiary. Po prostu ja się zmieniłam. Bardziej cenię swoje granice, siebie, swoje codzienne przyjemności i święty spokój. Mam teraz jedno bardzo polskie postanowienie: nigdy nie przyjmę roli służącej. Nie oddam szacunku do siebie za wątpliwe towarzystwo.

Dalej potrafię się śmiać z kandydatów z wymaganiami nie z tego świata, ale to już inny śmiech twardszy. Nie poświęcę życia dla chwili udawanego zrozumienia.

Podsumowując?

Dziesięć randek żaden wstyd. To bagaż doświadczeń, który pozwala wybierać. Przede wszystkim siebie.

Zrozumiałam, że wolność bycia sobą jest cenniejsza, niż relacja zbudowana na jednostronnym serwisie.

Miłość nie przychodzi na zapisy w kalendarzu. Pojawi się tylko wtedy, gdy wiem nie zaakceptuję już niczego poniżej wzajemności, szacunku i ciekawości.

Czas nauczyć się innego wyboru i nigdy nie dać się wrobić w obsługę. W każdym wieku.