Poszłam do lekarza, gdy już nie mogłam wytrzymać bólu. Trzy dni z rzędu — to już przesada. Potworny ból głowy, którego nie łagodzą żadne tabletki.

Poszłam do lekarza dopiero wtedy, gdy ból stał się zupełnie nie do wytrzymania. Trzy dni z rzędu no, przegięcie. Straszny ból głowy, który nie ustępował po żadnej tabletce. W nocy nie mogłam zmrużyć oka. Najgorszym pomysłem było oczywiście sprawdzenie w internecie, czym grozi taki ból głowy.

Wyskoczyło mi w wyszukiwarce: Jak odróżnić migrenę od guza mózgu i cała reszta internetowych horrorów. Po przeczytaniu tych wszystkich mądrości człowiek najchętniej ominąłby przychodnię i od razu udał się do zakładu pogrzebowego.

Przypomniałam sobie historię, jak bohater z książki Jeromea K. Jeromea przeglądał encyklopedię medyczną i odkrył u siebie niemal wszystkie choroby świata. Tylko połogu uniknął, a całą resztę: cholerę, anemię, pląsawicę miał na pewno. Nawet pryszczycę znalazł pod koniec alfabetu. Było mu wręcz przykro, że połogu nie dostał, a tylko tyfus.

No i ja tak samo. Doszłam do wniosku, że mam wszystkie te straszne diagnozy jednocześnie. Dość, myślę sobie, jutro ciągnę się do lekarza.

W poczekalni wywiązała się przecudowna rozmowa z kobietą.

Piła pani? zagadnęła.

Nie załapałam:

Co piłam?

Piła pani wczoraj?

Nie piłam, obruszyłam się lekko.

Bo ma pani tak czerwone oczy jak po porządnym kacu

No pięknie. Czasem mam podejrzenie, że chodzę do psychologa, żeby nauczyć się rozmawiać z ludźmi, którzy bardziej tego psychologa potrzebują niż ja.

Dziękuję za troskę przeszłam na tryb lodowaty.

Weszłam do gabinetu i niczym prowadząca galę wymieniłam cały bukiet objawów. Zwieńczeniem były moje czerwone wiśnie oczy.

Jakby po wódce, choć nie piłam, doniosłam z pretensją.

Lekarka spojrzała na mnie i wzruszyła ramionami:

Oczy ma pani całkiem normalne, niech pani nie dramatyzuje

No to już wiem, nie ci chodzą do psychologa, którzy powinni.

Zmierzyła mi ciśnienie, tętno, saturację. Zadała kilka pytań. Patrząc na moje odpowiedzi, rysował się ponury obrazek delikatnie mówiąc, nie wyglądało na zwykłą migrenę.

Może zróbmy od razu tomografię? Albo rezonans? Mam na to złotówki, zapłacę, proszę bardzo! zaproponowałam, bo w internecie tak pisało. W końcu tej nocy przez internetowy uniwersytet zdobyłam licencjat z interny, neurologii i kardiologii.

Najpierw bez paniki, popracujemy z naczyniami, zrobimy badania, a potem, jak będzie trzeba pomyślimy.

Tamtej nocy w Googleu wydawało mi się, że gorzej już być nie może. Płakałam i rozpaczałam, że przez czterdzieści lat dorobiłam się tylko dwójki dzieci i dziesięciu książek. Mało to, czy sporo?

Dzieci takie jeszcze nie do końca ukształtowane. Książki żadna nie doskonała, bo w najnowszej na stronie 16 znów literówka. Trzeba wychowywać nie tylko dzieci, ale i redaktorów literackich!

Wróciłam do domu po lekarzu. Po drodze zgarnęłam dzieci, kupiłam przepisane leki, połknęłam i padłam do łóżka.

Dzieci podeszły:

Jest coś do jedzenia?

Jest, trzeba zrobić już, już

Głowa już nie bolała, ale sił zero trzy dni nie z tej ziemi.

Daniel wziął sprawy w swoje ręce: przygotował kolację. Usmażył jajecznicę, podgrzał makaron. Przyniósł nawet do łóżka:

Nakarmiłem Julię, a może tobie też podać do łóżka?

Od razu zrobiło mi się ciepło na duszy. Rety, mam już dorosłego syna! Samodzielnego! Nie zginie w świecie.

Nie trzeba, nie jestem głodna. Za chwilę wstanę i zjem. Jesteś świetny.

No dobra, przytaknął i przyniósł mi na talerzu owoce. Mamo, tu jest kiwi. W kiwi jest więcej witaminy C niż w pomarańczach. I jabłka to żelazo, a mandarynka, bo po prostu szkoda, żeby zgniła.

Topniałam z dumy. To mój mały opiekun! Samopoczucie od razu się poprawiło.

Potem Daniel wyszedł do sklepu.

Gdzie idziesz?

Skończyła się karma dla kota.

I lody kup! zapiszczała Julia. Moja karma też się skończyła.

Córka weszła do mojego pokoju z powagą małego lekarza: w okularach, szlafroku i z walizeczką pełną zabawek. Pani dr Julia Zbyszka, pediatra zabawkowy.

No dobra, pacjentko, leczymy cię? Zrobimy zastrzyk?

Mów mi mamo, nie pacjentko

Jak wyzdrowiejesz, znowu będziesz mamą. Na razie pacjentka. Otwórz buzię.

Otworzyłam.

Aha! Jadłaś kiwi, a mi nie dałaś? Kiwi, serio?

Bierz, kto ci broni, podałam jej talerz z owocami.

Już nie chcę, zjadłam jajka. Teraz czekam na lody. A, posłucham cię jeszcze zawiesiła na szyi różowy stetoskop i grała doktorową.

Ja wieczorami za tobą biegam z książką, żebyś mnie wreszcie raczyła posłuchać. A ty nigdy nie masz czasu.

No, niedobrze, Julia słuchała mi szyję. Za dużo mówisz. I za dużo biegasz za dziećmi. Przepisuję zastrzyk i lody. Jak Daniel kupi dla wszystkich. A jak tylko dla niektórych, trzeba było wołać o swoje.

Nie podzielisz się z chorą matką uzdrawiającym lodem?

Julia w odpowiedzi wbiła mi zabawkowy zastrzyk w nogę.

Ajć! zaśmiałam się.

Tak musi być, jak ma pomóc.

A prawda jest taka, że już było mi dobrze. Po lodach jeszcze lepiej Daniel kupił dla wszystkich. Głowa nie bolała, siły wracały. Oczy zrobiły się błękitne, nie czerwone.

Ale na wszelki wypadek chwilę jeszcze poudawałam chorą matkę i bajkę na dobranoc czytał Julia. Wybrała Encyklopedię.

To pewnie o cyklopach! żartował Daniel.

Czytali o Saturnie, potem o dinozaurach, a potem o mlecznych zębach. I nawet się prawie pokłócili, czy małe dinozaury miały mleczne zęby.

Leżałam, słuchałam ich pogaduszek, rozpuszczona szczęściem i poczuciem, że mam w życiu coś tak cennego, jakiego się nie da przeliczyć na złotówki.

Potem zmieniałam pościel, bo przy okazji rozlali kiwi na prześcieradło.

Na koniec zasnęliśmy wszyscy razem, wtuleni jak pierogi w cebulę.

I jak, pomogły tabletki? zapytała mnie lekarka następnego dnia.

Pokiwałam głową. Ale ja wiem swoje. Najlepiej leczą te moje dzieciaczki-śmieszki. Bez recepty, bez ostrzeżeń, działają przez całą dobę: siła zamiast bólu, radość zamiast smutku, szczęście zamiast nerwów.

Przytulcie swoje dzieci. Nawet kiedy już przerastają was o głowę. Nie ma nic bardziej uzdrawiającego. No może jeszcze kiwi tam naprawdę sporo witaminy C!