Nina Pietrowna doskonale pamięta dzień, w którym musiała zdecydować o losie cudzego dziecka. Była środa, mąż wrócił z pracy wcześniej niż zwykle, ponury jak chmura. Bez słowa Wiktor wręczył jej kopertę.

Bożena Dąbrowska pamięta jak dziś ten dzień, kiedy musiała zdecydować o losie nie swojego dziecka. Była środa, wróciła z pracy nieco później, a jej mąż, Marek, przyszedł do domu wcześniej niż zwykle, z twarzą ciemną jak burzowe chmury. Bez słowa podał jej kopertę.
Co się stało?
Nie ma już Wiery. Bez mojej zgody nie mogą oddać Michała do domu dziecka.

O tym, że Marek miał syna, Bożena wiedziała jeszcze przed ślubem. Historia jakich wiele. Marek w wojsku zakochał się po uszy. Po służbie zabrał dziewczynę do Poznania, wynajęli małe mieszkanko. Szybko jednak się rozstali ukochana spakowała walizki i wróciła do rodzinnego Olsztyna.

Potem przyszedł telegram gratulacje z okazji syna, Michała. O co się pokłócili, Marek nie mówił, a Bożena nie drążyła po co rozdrapywać rany, których nie leczyła. Było, minęło.

Kiedy Bożena była w czwartym miesiącu ciąży, była żona Marka pojawiła się nagle z rocznym Michałem na rękach. Chciała wyjaśnić przeszłość, naprawić błędy, wrócić. Marek wtedy postawił sprawę jasno, pozostał z Bożeną. Nie miała do niego pretensji to, co było, zdarzyło się zanim się spotkali.

Wiera złożyła wniosek o alimenty, Marek wszystko regularnie płacił. Potem kontakt się urwał. Dopiero później dowiedzieli się, że kobieta dwa razy wyszła za mąż i po drugim rozwodzie nie dała rady już się pozbierać odebrała sobie życie.

W tym czasie Bożena i Marek mieli już dwójkę dzieci. Syn, Wojtek, był tylko trochę młodszy od Michała, i mała Jagódka, świeżo po pierwszych urodzinach. Drugie dziecko zdecydowali się mieć dopiero, gdy kupili swój skromny domek na obrzeżach Gniezna drewniany, bez wygód, za to z czterema pokoikami, dużym podwórzem, stareńką szopką i ogródkiem. Po latach ciasnoty w wynajmowanych klitkach, to było szczęście! Wojtek biegał przez tydzień jak szalony po wszystkich kątach i ganiał do upadłego po obejściu.

Wychować obce dziecko Na coś takiego Bożena w życiu nie była przygotowana. O Michałku nic nie wiedziała, widziała go raz siedem lat wcześniej. Co to za chłopak? Przez co przeszedł? Bała się ze swoim łobuzem czasem ciężko dać radę, a co dopiero z dwójką, prawie w tym samym wieku. Czy się dogadają? Marek dużo pracuje, dzieci głównie na jej głowie.

Myśli przeleciały jej przez głowę w sekundę. Marek milczał, siedział w przedpokoju jak zdjęty z sił.

Bożena poczuła ścisk w sercu. Na swoim miejscu pewnie też by drżała, gdyby tragedia miała spaść na Wojtka. Jak mogłaby postąpić, gdyby los sieroty zastukał do jej drzwi? Wszystko stało się jasne:

Marek, oczywiście, że Michała przyjmiemy. To przecież twój syn, brat naszych dzieci. Jakbyśmy mieli odmówić jak potem spojrzymy sobie w twarz? Gdzie dwóch, tam i trzeci się zmieści. Damy radę!

Po miesiącu Michał do nich przyjechał. Cichy, trochę lękliwy, grzeczny. W ogóle nie przypominał energicznego Wojtka. Ta różnica chyba uratowała sytuację: starszy brat liderem nie był, podporządkował się, więc szybko się dogadali. Rozładowywała wszystko jeszcze Jagódka wiecznie uśmiechnięta, kochająca cały świat.

Na jesieni Michał poszedł do pierwszej klasy. Radził sobie świetnie, widać było, że biologiczna mama go przygotowała. Było ciężko z pieniędzmi, ale Marek dawał z siebie wszystko, a potem i Bożena poszła do pracy. Dzieci rosły, były coraz większą pomocą w domu. Mieli normalne, ciepłe życie nigdy nie dzielili synów na swojego i nie swojego.

Gdy Michał dostał się na Uniwersytet im. Adama Mickiewicza, Bożena poważnie zachorowała. Leżała wiele miesięcy w szpitalu, musiała przejść operację. Było bardzo ciężko, ale nie pozwoliła sobie na załamanie: myślała tylko o dzieciach, które wymagały jeszcze jej opieki, i wierzyła, że wyzdrowieje właśnie dla nich. Marzyła, by zobaczyć, jak dorastają, jak są szczęśliwi, a najbardziej by doczekać wnuków. Marek w tym czasie totalnie się załamał i zaczął zaglądać do kieliszka na poważnie.

W wieku osiemnastu lat Michał został filarem rodziny. Przeniósł się na studia zaoczne, poszedł do pracy. Najbardziej wspierał matkę niemal codziennie odwiedzał ją w szpitalu, czytał jej na głos, dopytywał jak zrobić to, co Wojtek czy Jagódka lubią najbardziej jeść, potem przynosił jej do spróbowania. Do końca nie zdradził, że Wojtek wplątał się w podejrzane towarzystwo i miał kłopoty z policją. Na szczęście skończyło się warunkowym, nie więzieniem.

Bożena w końcu doszła do siebie. Jej relacje z Markiem niestety nie wytrzymały próby nie była w stanie wybaczyć mu picia i braku wsparcia w najtrudniejszym czasie. Na szczęście dom był duży, żyli jak sąsiedzi. Marek próbuje z tym walczyć, ale jeszcze mu się zdarza zatopić w alkoholu na całego.

Rok temu Michał przyprowadził do domu swoją ukochaną Aleksandrę dziewczynę, którą kochał już w przedszkolu. Studiuje psychologię i od razu zabrała się za ratowanie teścia i walkę ze smokiem z butelki. Życie się toczy. A niedawno młodzi dowiedzieli się, że będą mieć bliźnięta. Niedługo po domu będą ganiać wnuki!

Każdego dnia Bożena dziękuje Bogu za to, że wtedy potrafiła otworzyć serce dla dziecka spoza rodziny. I wierzy, że żyje właśnie dzięki temu, iż kiedyś dała miejsce w swoim domu i w sercu dla Michała.