Od nienawiści do miłości

Od nienawiści do miłości

Nigdy nie potrafiłem lubić psów. Od tamtego dnia, kiedy jako pulchny, rudy pierwszoklasista w okularach, z ciężkim plecakiem wypchanym książkami i zeszytami, wracałem ze szkoły przez nieużytek za naszym blokiem. Otoczyła mnie wtedy sfora psów. Jeden z nich czarny, szczupły, z brązowymi łatami na pysku patrzył mi prosto w oczy. Płakałem, prosiłem, żeby mnie puściły, nawet rzucałem im niezjedzone kanapki z szynką, ale psy pozostawały nieugięte. Za każdym razem, gdy próbowałem się ruszyć, przywódca odsłaniał zęby i warczał głucho, pokazując ostrzegawczo kły.

Stałem tak w okrążeniu ponad dwie godziny. Niespodziewanie przewodnik nadstawił ucho, nasłuchał i w jednej chwili pobiegł w stronę lasku za nieużytkiem. Cała sfora pognała za nim, znikając pomiędzy drzewami jeden za drugim, niczym cienka wstęga. Wytarłem łzy, mocniej chwyciłem plecak i pobiegłem do domu.

Nie dotarłem jednak do mieszkania. Nasza stara, drewniana kamienica, w której mieszkaliśmy z rodziną i kilkoma sąsiadami, dogorywała już po wybuchu piecyka gazowego. W pożarze zginął mój ukochany dziadek ojciec mojego taty, którego zawsze nazywałem dziadziusiem.

Dziadziu był kiedyś marynarzem, zahartowanym przez sztormy i sól bałtyckich fal. Pamiętam jego śnieżnobiałe wąsy i brodę, którą golił wyłącznie raz do roku, zaraz po świętach Bożego Narodzenia. Później pozwalał jej odrastać, splatał ją w warkoczyk i przewiązywał kolorową gumką, czasem zwyczajnie zarzucał ją za ucho.

Po stracie dziadziusia i spotkaniu z psami długo się jąkałem.

Kilka lat później, już jako chudy, wyrośnięty gimnazjalista noszący teraz soczewki zamiast okularów, jeszcze raz zetknąłem się z psem. Byłem świeżo po lekcjach i odprowadzałem do domu najładniejszą z klasy Jagodę Chmielewską. O Jagodę zabiegał Artur, szkolny zabijaka i dwukrotny powtarzający dziewiątą klasę. Cała szkoła się go bała, a ja śmiałem iść z dziewczyną, która mu się podobała.

Pies pojawił się nagle, rycząc i grożąc, zablokował mi drogę do Jagody. Cofając się powoli, ustępowałem przed jego naporem, aż dziewczyna zniknęła bezpieczna za rogiem swojego bloku. Pies przestał grozić i odszedł w swoją stronę.

Następnego dnia na matematyce dostałem od Jagody karteczkę zawierającą tylko trzy krótkie zdania:
Nie chodź za mną. Wczoraj Artur chciał cię pobić. Przepraszam.

Z przyjaźni nici, a ja tylko bardziej utwierdziłem się w przekonaniu, że psy to problem.

Minęły lata, dorosłem. Ukończyłem świetne studia, założyłem własną firmę wiodło mi się znakomicie, zarabiałem dobre pieniądze, poznałem odpowiednich ludzi. W końcu i życie rodzinne się poukładało. Śliczna Jagoda, kiedyś Chmielewska, została moją żoną. Urodził nam się wspaniały syn Stasiu, nazwany na cześć ukochanego dziadka. Ośmiomiesięczny maluch nie wypowiadał jeszcze żadnych słów, lecz, siedząc w wózku, zawsze promiennie się uśmiechał do spotykanych psów i wołał: Hau, hau!

W tamtą niedzielę szliśmy na spacer do parku. Powoli pchałem wózek, opowiadając Stasiowi o sikorkach, którym sypaliśmy ziarna do karmnika, o wiewiórkach, które zbiegały po pniu świerku i brały orzeszki prosto z dłoni. Nadeszła pora powrotu. Ulicą prowadzącą pod górkę szliśmy w stronę przejścia dla pieszych. Kiedy już mieliśmy wchodzić na zielonym świetle na pasy, nagle pojawił się szalony jamnik!

Szczekał tak zawzięcie, stanął nam na drodze i nie pozwalał przejść, że mogłem już myśleć, iż za chwilę sobie struny głosowe wyrwie. I wtedy, tuż przed samym wózkiem, przeleciał rozpędzony samochód osobowy wpadł na trawnik i uderzył w latarnię. Z auta wybiegło kilku nastolatków i uciekło gdzie pieprz rośnie.

Oddychałem ciężko, serce waliło mi jak dzwon i miałem wrażenie, że przechodnie słyszą je równie wyraźnie jak ja. Jamnika już nie było, a ludzie biegli w stronę samochodu. Jakiś mężczyzna złapał mnie za ramię:
Wszystko w porządku? Wózek, dziecko nie ucierpiało? zapytał z wyraźną troską w oczach.
Skinąłem głową. Wózek cały, dziecko zdrowe. Wszystko dobrze.

Nie pamiętam nawet, jak wróciłem do domu. Jagodzie nie opowiedziałem o tym zdarzeniu, nie chciałem jej niepokoić skoro skończyło się szczęśliwie. Jednak coś się we mnie poruszyło, gdy pomyślałem o rudym jamniku. Poczułem wdzięczność dla psa, który ocalił mojego synka.

Cały dzień byłem zamyślony, rozważając te trzy ważne spotkania z psami: w dzieciństwie, w gimnazjum, dziś… I zrozumiałem one nigdy mnie nie napadły, nie chciały skrzywdzić. Sięgały po własne sposoby, by mnie chronić. Jagoda zerkała na mnie z niepokojem, skąd ta nagła zaduma, lecz nie dopytywała.

Wieczorem wyszliśmy wszyscy razem na krótki spacer przed snem. Przy dalszej ławce zebrała się grupka sąsiadów. Przechodząc usłyszałem:
I co teraz z nim zrobić? Kto go weźmie?
Zerknąłem przez ramię sąsiadki i zobaczyłem karton na ławce, a w nim maleńkiego szczeniaka. Był ślepy, chyba wadliwy genetycznie, bo nie miał oczu. Sąsiedzi szeptali z troską i żalem.
Jagoda z wózkiem poszła kawałek dalej, czekając na mnie.

Jak tu go przygarnąć?
Co z nim teraz począć… taki biedny.
Ja bym nie dała rady takiego wziąć dochodziły półgłosy.

Podszedłem bliżej, szczeniak był czekoladowobrązowy, skomlał cicho i kręcił główką, szukając ciepła matki. Bez wahania zdjąłem szalik z szyi mimo wiosny jeszcze chłodno było wieczorem. Delikatnie wyjąłem malucha miał jeszcze wykrzywione tylne łapy. Za plecami usłyszałem cichy kobiecy szloch.

Ostrożnie owinąłem ślepego szczeniaka szalikiem, przytuliłem go do siebie i szepnąłem:
No dobrze, maluszku, chyba przyszła nasza kolej… Chodź, przedstawię cię naszej mamie. Jest dobra, serdeczna i w lodówce znajdzie się dla ciebie mleczko.

Poszedłem w stronę pięknej młodej kobiety stojącej przy wózku, która patrzyła na mnie z czułością pełną zrozumienia…