Światło leżała na kanapie, wpatrzona w sufit. Natrętne myśli nie pozwalały jej zasnąć. No bo jak tu zmrużyć oko, kiedy Twoje ukochane dziecko choruje. Po co ja ją zaprowadziłam do tego przedszkola. Gdyby została w domu jeszcze dzień czy dwa, może nie złapałaby tej infekcji…

Śniło się Zofii, że leży na zamszowym tapczanie w swoim bloku gdzieś na obrzeżach Łodzi, rozszerzonym jak pejzaż w niemym filmie. Spoglądała w sufit, którego tynk falował w rytmie jej niespokojnych myśli. Sen nie chciał do niej przyjść, przecież jej ukochana córeczka, Malwinka, chorowała. Dlaczego zaprowadziłam ją do tego przedszkola? Może gdyby została w domu jeszcze dzień czy dwa, całkiem by się nie zaraziła…

Serce uciskało, powietrze zgęstniało, w mieszkaniu światło było rozmyte przez bure, nisko zwisające chmury za oknem. Od trzech dni miasto śniło pod rozciągniętym niebem i nieustanną jesienną mżawką. Zofia westchnęła. Na tapczanie poruszyła się Malwinka, zaskomlała przez sen, a potem zakaszlała. Zofia podbiegła do niej, dłońmi dotknęła gorącego czoła. Bez termometru wiedziała, że gorączka znowu wystrzeliła. Przez senny półmrok prześwitywała lampka nocna ostrożnie wsunęła termometr pod pachę dziewczynki.

Czterdzieści stopni! Boże, co mam robić…

Malwinka otworzyła oczy:

Mamusiu, gorąco…

Zaraz, kochanie. Już, już… Zaraz będzie lepiej.

Przez sen obudził się Andrzej, przycupnął obok. Zofia złapała apteczkę, usiłując znaleźć odpowiednią dawkę syropu. Temperatura nie chciała zejść. O świcie pod oknem rozbłysło granatowe światło przyjechała karetka, zabrała jej i córkę do szpitala na ulicy Kopernika.

Pielęgniarka, rumiana kobieta o cichych ruchach i ciepłych oczach, pogładziła Zofię po ręce, wsuwając cienką igłę z kroplówką w drobną żyłkę Malwinki.

Nie martwcie się, zaraz wszystko będzie dobrze powiedziała spokojnie, trochę grzmotliwym wojewódzkim akcentem.

Rzeczywiście, Malwinka odetchnęła, otworzyła szeroko oczy, poprosiła o wodę. Wtedy Zofia zobaczyła, że z sąsiedniego łóżka przypatrują się jej ogromne błękitne oczy należały do chudziutkiej dziewczynki, z potarganymi włosami i szczupłymi ramionami, ubranej w szarą, spraną koszulkę i rajstopy z dziurką na pięcie. Zamiast kapci stare adidasy w niebieskich ochraniaczach.

Cześć.

Dzień dobry. Przyjechaliście w nocy?

Tak, w nocy.

Jak pani ma na imię?

Jestem Zofia, a to Malwinka. A ty?

Ja jestem Danusia.

Jesteś tu długo?

Tak, wyjdę w piątek.

To jeszcze kilka dni. Dziś dopiero poniedziałek.

A mama przychodzi do ciebie?

Nie Moja mama zmarła, gdy byłam malutka Tata zaczął pić i też odszedł. Zabrali mnie do domu dziecka.

Westchnęła jakby była znacznie starsza.

Tam mieszkam ale tu w szpitalu lepiej. Karmią porządnie i starsze dzieci nie dokuczają.

Wstała i zaczęła szurać w swoich tenisówkach:

Za chwilę śniadanie. Przynieść coś?

Nie trzeba, kochanie. Sama pójdę…

Zofia patrzyła za dziewczynką, a w sercu czuła nieznany ból. Druga pacjentka ze łzami powiedziała pod nosem: Dobra dziewczyna z niej, cicha i serdeczna. Nie miała szczęścia

Telefon zadźwięczał jak z innego świata:

Halo?

Córeczko, jak tam? Jak Malwinka?

Mamo, jesteśmy w szpitalu.

O matko Boska, co się stało?

Nie martw się. Miała gorączkę, już lepiej. Lekarze myślą, że to zapalenie oskrzeli. Na razie śpi.

Moje biedactwo W którym szpitalu jesteście? Zaraz przyjadę. Co przynieść?

Mamo, zapomniałam kapci i różowej piżamki dla Malwinki. I jest tu Danusia z domu dziecka. Może możesz przywieźć szampon, mydełko No i czy wciąż masz ubranka po Hani?

Jaka Danusia?

Potem opowiem. Prosisz, przynieś jeszcze kilka bluzeczek, szlafroczek, legginsy. Najważniejsze nowe kapcie, na jakieś sześć lat.

Oczywiście, przyniosę.

Nazajutrz Malwinka biegała już wesoło z nową koleżanką. Zofia wyszła do korytarza, zagadnęła siostrę:

Nikt nie przychodzi do Danusi?

Nie. Przyjadą po nią dopiero na wypis.

A można ją wykąpać?

Trzeba by. Ale ręce za krótkie, tyle dzieci

Wieczorem Danusia lśniła cała czysta, w ślicznej piżamce i nowych, różowych kapciach z wyhaftowanym pieskiem. Wszystko, co dostała od Zofii, schowała pod poduszkę, kapcie wsunęła pod materac.

Danusiu, czemu chowasz rzeczy? zdziwiła się Zofia.

Żeby nie ukradli

Zofia westchnęła tylko ciężko.

Gdy zgasło światło, Danusia zamknęła oczy i śniła, jak idzie przez ulicę pełną słońca i zieleni, trzymając Malwinkę za rękę, a drugą stroną trzyma ją ciocia Zofia. Pragnęła mieć mamę i tatę. By ktoś ją głaskał po włosach i całował na dobranoc, wykąpał i ubrał w ciepłą piżamkę, by tata podrzucał ją aż do sufitu, a ona śmiałaby się głośno z radości. Marzyła, by była kochana. Marzyła o tym każdym śpiewem krwi.

Przypomniała sobie dom dziecka nikt jej nie bił, ale wychowawczyni pani Elżbieta gromko krzyczała, dzieci wyzywały i kradły rzeczy nawet jedzenie. Gdy ostatnio Danusia stłukła na kuchni miskę z kaszą, zamknęli ją w ciemnym, brudnym schowku. Witek Żurawski syczał zza drzwi: No to siedzisz z myszami. Danusia bała się myszy. Było zimno, płakała do wieczora. W końcu zsuwając się na zimną podłogę, przeziębiła się. Po kilku dniach zaczęła kaszleć. Trafiła do szpitala

Od tych wspomnień jej oczy zapłynęły łzami, które bezgłośnie spłynęły po policzkach Zasunęła się w pościeli Nagle poczuła, że ktoś delikatnie głaszcze ją po głowie. Otworzyła oczy.

Ciociu Zofio

Maleńka, cicho. Już dobrze wszystko będzie dobrze. Zobaczysz

Zofia otuliła ją mocno, tuląc jak własne dziecko.

Nie płacz, skarbie

Danusia zamrugała powiekami. Czuła się jakby przytulała ją mama.

Ciociu Zofio

Hm?

Gdybyś tylko mogła być moją mamą

Z oczu Zofii popłynęły łzy. Wtedy decyzja zapadła nie w głowie, a w sercu. Musiała tylko porozmawiać z rodziną.

Mama Zofii, i nawet teściowa, była za. Mąż nie był zachwycony.

Zgłupiałaś? Wiesz, co to znaczy? To na zawsze.

Tak. Więcej jak tego nie zrobię, będę żałować do końca życia.

Spojrzał jej w oczy.

Chcę ją zobaczyć.

Dobrze.

Wieczorem wyszli razem na korytarz. Andrzej podniósł Malwinkę, ucałował ją.

Tęskniłem, córeczko. Jesteś moim szczęściem.

Zofia spojrzała na Danusię:

Poznaj, Danusiu, to wujek Andrzej.

Danusia skromnie skinęła głową, patrząc ufnie w jego oczy.

Dzień dobry!

Cześć, miło cię poznać!

Ja też się cieszę

Coś poruszyło się w duszy Andrzeja. Spojrzał na żonę, wilgotne oczy i skinął głową.

Kilka tygodni później pod dom dziecka podjechał samochód. Zofia i Andrzej wysiedli. Przy oknie zbili się mali podopieczni:

Danusia! Danusia! Twoi przyjechali!

Rozpromieniona wybiegła im naprzeciw.

Dzień dobry, Danusiu! Przyjechaliśmy po ciebie! Idziemy do domu?

Maleńkie serce zabiło mocno: Tak, mamusiu!!!