Przypadkowy telefon — Czy rozmawiam z Panem Pawłem Iwanowiczem? — głos w słuchawce był chłodny i o…

Przypadkowy telefon

Pan Paweł? głos w słuchawce brzmiał chłodno i urzędowo.
Tak, Paweł. A z kim mam przyjemność? odpowiadam zdezorientowany.
Mówi dyrektorka Domu Małego Dziecka. Za tydzień pani córka kończy trzy lata i będziemy musieli przenieść ją do innego ośrodka. Czy zamierza pan ją zabrać?
Przepraszam, jakiej córki? O czym pani mówi? Mam syna, Witek, wykrztusiłem zdumiony.
Nadzieja Pawłowna Siennicka. To przecież pani córka?
Nie, nie moja. Jestem Paweł Wasilczuk, owszem, ale nie Siennicki.
Przepraszam, widocznie jakaś pomyłka… westchnęła dyrektorka.
Chwilę później w słuchawce rozległy się ostre sygnały jak zwiastun końca świata.
No ładnie! burzyłem się w myślach. Jakaś córka, dom dziecka Co tam mają za bajzel w papierach?!
Ale ten telefon wbił się w duszę jak drzazga. Nagle zacząłem myśleć o tych dzieciakach bez domu, bez ciepłej mamy, bez troskliwego taty, bez babci i dziadka na wyciągnięcie ręki. Mój Witek miał pełną drużynę: babcie, ciotki, wujków, nawet prababcię.
Ola, moja żona, od razu wypatrzyła moją głęboką zadumę i dziwne odpowiedzi. Cóż, nic się nie ukryje przed kobietą, z którą spędziło się prawie dekadę, a zna się ją od podstawówki!
Przez całą kolację wyglądała podejrzliwie, aż w końcu nie wytrzymała:
Paweł, co się dzieje? O czym myślisz?
Jak ona się nazywa? pyta nagle.
Kto? odpieram nieprzytomnie (pewnie też dostała telefon?).
Nadzieja. Nadka.
Ach, Nadka! Ja jestem dla ciebie Ola, a ona Nadka? podnosi głos Ola.
No tak, Nadzieja Siennicka.
Zaraz, powiedz jej numer PESEL! krzyknęła.
PESEL? Przecież ona nie ma. Po co jej?
Uchodźczyni jest czy co? już ciszej pisnęła Ola.
Kto uchodźczyni?
Nadka! Twoja Nadka! Pewnie zameldować się chce? Wyznaj natychmiast!
Wyznawać co? siedzę osłupiały, zupa już gorąca nie jest.
I wtedy Ola zaczęła płakać nie, nie dramatycznie, tylko złością, łzy padały na fartuszek jak groch.
Jutro jadę do mamy. Wiedz, Witka ci nie oddam! powiedziała przez zaciśnięte zęby.
Ola, no przecież Co się dzieje?
Myślisz, że będę tu herbatę parzyć tobie i twojej Nadce?! furia!
Zaczęło do mnie docierać, że cała sytuacja jest totalnie idiotyczna.
Złapałem Olę za ramiona, posadziłem na kanapie przy kuchennym stole i opowiedziałem wszystko o porannym telefonie.
Teraz Ola płakała już z żalu do dziewczynki. Kobiety mają nieskończenie dużo łez, zawsze znajdą okazję, by je wylać! A ja łez, zwłaszcza Oli, nie znoszę, nawet boję się ich strasznie.
Straciłem apetyt, poprzestałem na czerstwej bułce.
…Obudziłem się nad ranem Ola grzebała w moim telefonie! Przez dziesięć lat nigdy czegoś takiego nie zrobiła. Widocznie nie uwierzyła szukała śladów tajemniczej Nadki. Śnił mi się wtedy ciężki kawałek chleba najsmutniejszy znak zdrady.
Ola nachyliła się nade mną.
Paweł, ten numer, co do mnie dzwonił stacjonarny to ten?
Tak, odrzekłem sennie, ten.
No dobrze, śpij. I wyszła, zabierając telefon ze sobą.
Śpij Proste. A tu słyszę komputer, klawiatura stuka. Po chwili podszedłem do salonu, Ola klikala myszką, napięta jak struna.
W wyszukiwarce wpisane Dom Małego Dziecka + Kraków.
Komputer zabrzęczał, pokazał oficjalną stronę, adres, numer nawet zdjęcie budynku. Ola zerknęła na ekran telefonu.
Paweł, zgadza się!
Co się zgadza?
Numer! To numer Domu Małego Dziecka, mówiłam!
No przecież mówiłem. A ty, sprawdzasz?
Ola obróciła się na krześle:
Nie sprawdzam, tylko weryfikuję.
Ale po co?
Paweł, ten dom jest zupełnie blisko powiedziała zamyślona.
Może tam pojedziemy? Skąd mają twój numer, skoro jesteś kompletnie obcy?
Tego nie pomyślałem. Faktycznie, skąd? Może warto się dowiedzieć, bo mnie jeszcze cudze dzieci przypiszą.
Nie mogłem zasnąć. Już prawie usnąłem, a tu Ola znów mnie szturcha w bok.
Paweł… Paweł…
Co znowu?
Masz pewność, że nie masz z nikim no, wiesz może raz, przypadkiem, z pierwszą miłością, na przykład. Spotkałeś ją po latach, coś odżyło, nie powiedziała ci, a dziewczynkę zostawiła w szpitalu. Paweł! No Paweł!
Ola, jaka miłość? Siedziałem z tobą w pierwszej ławce w podstawówce i do dziś siedzę leżę właściwie, tfu, jestem, no. Cztery lata temu, kiedy Witek miał trzy, poszedł do przedszkola, chorował non stop, ty wróciłaś do pracy kto wtedy siedział z nim w domu? Ja. Musiałem przejść na zdalną, pamiętasz? Syropy, tabletki, lekarze bez końca. Jakie kochanki? Ledwo na nogach się trzymałem, zasypiałem, zanim dotarłem do łóżka! Nigdy, NIKOGO nie miałem.
To skąd ten numer? Kto go zostawił? Ola nie odpuszczała.
To pytanie męczyło mnie tak samo. Porządnie przejrzałem w głowie listę potencjalnych psotnic nie miałem z nimi nic, ale ich kreatywność mogła coś narobić.
Ale wszystkie odpadły: jedna znalazła męża, druga opiekuje się swoim dzieckiem babcia, trzecia wyjechała z Polski parę lat temu.
W życiu bywa nawet to, czego być nie może, więc postanowiłem sprawdzić ten Dom Małego Dziecka następnego dnia.
Przyjechaliśmy wcześnie, ale nie byliśmy pierwsi przed gabinetem dyrektorki czekał już chudy blondyn, wyraźnie zestresowany, ściskający w rękach papiery. Oczy jak u fretki, dłonie drżą chyba od wczorajszego.
Za mną będziecie rzucił grubym basem.
Drzwi się otworzyły, zaproszono go. Przez kwadrans słychać było poważny głos dyrektorki i basowe mamrotanie.
Wystrzępiony blondyn wyskoczył z gabinetu bez papierów, nas zaproszono do środka.
Sympatyczna brunetka w średnim wieku stała przy oknie, gryzła oprawkę okularów.
Dzień dobry, w jakiej sprawie?
Wczorajsza sprawa zażartowałem.
Kobieta usiadła przy biurku.
Proszę, konkret. Mam sporo pracy, a nie czas na zagadki.
Przypomniałem jej wczorajszy telefon (głos rozpoznałem).
Ach, tak uśmiechnęła się z rezygnacją. Przepraszam, pomyłka. To nie do pana.
Jak to nie do mnie, skoro mają mój numer? Skąd go?
Wie pan, pomyliłam cyferkę na początku jest 457, ja wybrałam 437. To, że pan też Paweł, czysty przypadek. Tak bywa On, ten właściwy, przed chwilą tu był.
Kto? spytałem, już wiedząc odpowiedź.
Paweł Siennicki, ojciec dziewczynki.
Więc przepraszam raz jeszcze. Muszę wracać do pracy.
Pożegnała nas, na jej plakietce widniało TADEUSZA MAMOCIŃSKA.
Ola też wyczytała:
Czy pan Siennicki zabierze dziewczynkę?
Dyrektorka spojrzała na nas i usiadła.
Nie, nie zabierze. Matka nie żyje, a Siennicki ma dzieci z różnych związków siedmioro. Przez trzy lata raz tu był, i to pod presją. Nadka mu niepotrzebna. Odpowiedziałam na wszystko? Do widzenia.
Wyszliśmy oszołomieni.
Starsze dzieci właśnie bawiły się na dworze. Jedni się bujali, drudzy zjeżdżali, chłopcy urządzili wyścigi samochodowe na ławce.
Patrzyłem na te dzieci i doszło do mnie, co jest nie tak.
Na podwórku było cicho. Witek na podwórku to hałas, wrzaski, śmiech tu cisza. Dzieci nie śmiały się na całe gardło, tylko szeptały coś sobie. Wyglądały jak małe staruszki. Tu dzieci od razu dorosły, bo nie miały dzieciństwa. Była walka o przetrwanie zimno, brak zabawek, ubrania, obojętność dorosłych, czasem okrutność.
Ola miała oczy pełne łez.
Znów łzy! Zawsze, wszędzie!
Ruszyliśmy powoli do bramy, gdy naraz rozległ się krzyk: Mamo!
Wszystkie dzieci odwróciły się. Na nas biegła dziewczynka w śmiesznej czapce z pomponami.
Mamo! Mamo! Ja tu!
Wpadła prosto w Olki nogi i zaczęła płakać tak przeszywająco, że nawet mi łzy się zakręciły.
Nadka, Nadzieja! wychowawczyni już biegła. Próbowała ją wziąć na ręce, ale Nadka trzymała się Olki jak koala.
W końcu udało się odczepić ją dzięki tabliczce czekolady. Wyszliśmy z Domu Małego Dziecka szybkim krokiem.
W samochodzie milczeliśmy. Ola cała się trzęsła, ja też ręce drżały jak u mojego imiennika, więc zaparkowałem, żeby się uspokoić.
Ola spojrzała przez okno i skinęła na szyld sklepu Dziecięcy Raj krok od nas.
Bez słowa, trzymając się za ręce, weszliśmy do sklepu.
Po lalkę i różową sukienkę.
Nasza Nadka będzie najbardziej elegancka dziewczynka w Krakowie!