Nie tylko sąsiedzi

Nie tylko sąsiedzi

W niewielkiej wiosce, gdzie latem ulice tonęły w zieleni, a jesienią przykrywało je złoto liści, obok siebie mieszkały dwa domy. Rodziny żyły zgodnie, zawsze sobie pomagały, a ich dzieci wyjechały do miasta.

Pewnego dnia żona Jana zmarła. Był jeszcze szary świt, gdy Jan, drżący ze łzami w oczach, pobiegł do sąsiadów Zdzisława i Weroniki i zapukał głośno w okno.

Co się dzieje? wybiegł Zdzisław na ganek, tuż za nim Weronika, narzucając na ramiona chustę.

Moja Katarzyna Katarzyna wyszeptał zrozpaczony Jan i klęknął na schodach. Jesienne powietrze było zimne i wilgotne.

Co się stało Katarzynie, powiedz, trzeba wezwać karetkę dopytywał Zdzisław.

Nie trzeba Odeszła moja Katarzyna Jan powiedział cicho, z bólem.

Sąsiedzi nie pozostawili go w samotności do przyjazdu syna z żoną z Krakowa. Weronika podawała mu ziołowe tabletki na uspokojenie. Po pogrzebie Katarzyny też starali się nie zostawiać Jana samego, zapraszali go na obiady, kolacje, a wieczorami Zdzisław grywał z nim w szachy.

Minęło pół roku. Jan powoli oswoił się z myślą, że żony już nie ma. Nauczył się sam gotować, robić pranie i ogarniać dom. Syn z rodziną czasem go odwiedzał.

Pewnego sierpniowego wieczoru Jan, jak zwykle, siedział u Zdzisława na podwórku. Rozmawiali półgłosem, przesuwając figury na szachownicy. Nagle Zdzisław opadł na bok, Jan ledwo zdążył poderwać się i złapać go za ramiona.

Zdzisław, co się stało? próbował ocucić sąsiada. Ten jednak nie reagował. Weronika! zawołał, akurat wyszła zza rogu domu z miską świeżych ogórków.

Przerażona, upuściła miskę i rzuciła się do męża. Zdzisław zmarł natychmiast jak później stwierdził lekarz, to był zawał serca.

Jak to możliwe płakała Weronika nigdy nie narzekał na serce.

Teraz Jan pomagał Weronice. Przyjechały dzieci z daleka, rodzina pochowała Zdzisława. Gdy wszyscy wyjechali, Weronika odczuła przerażającą pustkę i ciszę w domu. W dzień Jan zaglądał, pomagał, ale noce były ciężkie, sen nie przychodził, a myśli huczały jedna po drugiej.

Czas mijał. Weronika wracała powoli do siebie, czasem odwiedzały ją dzieci i wnuki. Oboje z Janem byli już na emeryturze on uczył całe życie historii w liceum, a Weronika pracowała w wiejskiej bibliotece.

Nastała jesień. Każdego ranka Jan brał miotłę i zamiatał opadłe, żółto-brązowe klonowe liście na swoim podwórzu, potem odgradzał się przez furtkę i zamiatał chodnik do domu Weroniki, chociaż wiatr zaraz roznosił nowe liście. Wchodził na jej podwórko i sprzątał dalej, choć liści tam było znacznie mniej.

Weronika spoglądała na niego z okna, uśmiechając się pod nosem.

Ileż można? krzyknęła kiedyś, otwierając okno. Cała wieś wie, że jesteś jedyną osobą, która walczy z jesienią!

Podniósł głowę i odpowiedział z uśmiechem:

Gdyby wszyscy tylko patrzyli na liście i czekali, aż same znikną, świat pogrążyłby się w chaosie. Trzeba je sprzątać, ktoś musi!

Ależ jesienne liście są piękne Zobacz tylko, jak błyszczą przekonywała go Weronika.

Piękne, owszem, ale śliskie jak lód, można nieźle się poślizgnąć mruknął, nie przerywając pracy.

Otworzył furtkę i zamiótł już ścieżkę do jej domu. Gdy podszedł bliżej ganku, Weronika wyszła z dwoma kubkami w dłoniach.

No dobrze, chodź na herbatę z miodem postawiła kubki na ławie w altance, sama usiadła na ławce, a Jan naprzeciwko.

Czemu dziś z miodem? Zazwyczaj piliśmy z cytryną spytał, pijąc łyk herbaty.

Bo dziś zimniej, trzeba się od środka rozgrzać uśmiechnęła się.

Ale słodko ponarzekał Jan. W naszym wieku nie wypada tyle cukru.

Pij, raz w tygodniu można zarządziła po gospodarsku Weronika.

No dobrze zgodził się.

Wczoraj dzwonił do mnie wnuk, Antek, i pytał: Babciu, co tam porabiasz sama na wsi, może przyjedź do nas do Krakowa?.

Ja mu odpowiadam: Nie jestem tu sama, mam przyjaciela za płotem spojrzała z uśmiechem na sąsiada.

Jan upił łyk herbaty, aby zakryć uśmiech.

Dobrze odpowiedziałaś, choć przyjaciel to takie zwyczajne słowo

A jak lepiej?

Może raczej: towarzysz broni w wojnie z jesiennymi liśćmi! zaśmiał się, Weronika nie wytrzymała i śmiała się razem z nim.

Pewnego ranka Jan zamiatał już u niej w ogródku, ale Weronika nie pojawiała się w oknie, jak miała w zwyczaju. Zaniepokoił się zawsze mu machała na dzień dobry. Wszedł na schody, zapukał do drzwi i poczekał. Po dłuższej chwili drzwi się otworzyły, Weronika opierała się o futrynę, owinięta w wełniany szalik.

No co to, daj pomogę ujął ją pod ramię, zaprowadził do środka i posadził w fotelu, otulając dodatkowo kocem.

Popatrzyła na niego oczami zaczerwienionymi od kataru.

Przeziębiłam się chyba

No i kto mi teraz będzie herbatę nosił? pokręcił z troską głową Jan.

Zdjął płaszcz, powiesił go na wieszaku.

Masz leki?

Są, na szafce

Jan zerknął na lekarstwa.

I to wszystko? Skoczę do apteki. Zaraz wracam!

Może nie trzeba, to wystarczy szepnęła Weronika.

Trzeba powiedział stanowczo i wyszedł.

Wrócił z apteki z siatką leków i kurczakiem. Weronika przysypiała w fotelu.

Obudziła się, zaskoczona, że już jest. W kuchni rozchodził się zapach rosołu.

O, Jan, ty nawet gotować umiesz roześmiała się słabo, choć wiedziała, że sam się żywi od dłuższego czasu.

Muszę, w nagłych przypadkach trzeba umieć wszystko. Jedz gorący rosół postawił parujący kubek na stole i pomógł jej podejść.

Co za rozkosz Jak pysznie dziękuję!

Nie ma za co, zdrowiej szybko! Samemu mi smutno zamiatać powiedział, kryjąc uśmiech.

Dobrze, towarzyszu, obiecuję odpowiedziała z powagą.

Po tygodniu Weronika odzyskała siły, znów uśmiechnięta. On namówił ją na spacer do pobliskiego parku nad Wisłą. Liście szeleszczały pod nogami.

Dosyć siedzenia w domu, czas się dotlenić! zachęcał. Zgodziła się bez protestu.

Szli powoli aleją zasypaną kolorowymi liśćmi, ramie w ramię, rozmawiając i śmiejąc się.

Kiedyś Jan przyszedł z nietypową prośbą.

Weronika, mam sprawę

Co znowu? zaniepokoiła się.

Przeglądałem dziś książki i nie znalazłem żadnej o pielęgnacji kaktusów.

A od kiedy ty masz kaktusy? Ani kwiatka w twoim domu nie widziałam.

Jan się uśmiechnął przekornie.

To się zmieni wyjął zza pleców mały doniczkowy kaktus. Dziś kupiłem. Dla ciebie!

A jak mam dbać, skoro nigdy nie miałam kaktusów? śmiała się Weronika.

Jesteś bibliotekarką, powinnaś wiedzieć wszystko, również o kaktusach

Dobrze, dobrze powiedziała, przyjmując doniczkę ale jeżeli zakwitnie, obiecaj mi lody.

Umowa stoi.

Tydzień później przyszła zima, spadł pierwszy śnieg. Jan przyszedł do Weroniki z czymś ukrytym za plecami.

Co znowu przyniosłeś? zapytała, widząc jego zmieszanie.

Wiesz, Weroniko tak sobie myślę, po co codziennie do siebie chodzimy, może już zostanę Może byśmy się pobrali? podał jej bukiet czerwonych róż. Lekko się zarumieniła.

Boże, Jan, długo nad tym myślałeś?

Długo, bałem się, czy zgodzisz się A więc?

Zgadzam się Przyzwyczaiłam się już do ciebie, jak cię nie ma, to czegoś brakuje odpowiedziała, wkładając róże do wazonu. A i jak odmówić komuś z takim bukietem

Razem przetrwali zimę, przyszła wiosna. Pewnego ranka Weronika zawołała:

Jan, chodź szybko, twój kaktus zakwitł teraz jesteś mi winien lody!

Proszę bardzo, dziś pójdziemy po lody umowa rzecz święta

Rozmawiali, czy lepsze będą lody śmietankowe, czy klasyczne w rożku. Jan spojrzał na błękitne niebo, słońce ogrzewało twarze, uśmiechnął się radośnie.

Z czego tak się cieszysz? spytała Weronika.

Bo, myślę, że stanowimy świetną drużynę.

Tak, masz rację zgodziła się cicho.

Szli razem zasypaną kwiatami uliczką już nie tylko sąsiedzi czy towarzysze w walce z liśćmi, ale dwoje ludzi, którzy .się odnaleźli wśród jesiennych liści, śnieżnej zimy i wiosennego słońca. Razem, we dwoje tak łatwiej, samotność im nie grozi.

Dziękuję za przeczytanie i Wasze wsparcie. Wszystkiego dobrego!