Nie tylko sąsiedzi

Nie tylko sąsiedzi

Dawno temu, w małej polskiej wsi, gdzie latem ulice tonęły w zieleni, a jesienią w złotym dywanie liści, mieszkały obok siebie dwie rodziny. Żyli zawsze zgodnie, pomagali sobie nawzajem. Ich dzieci dorosły i wyjechały do miasta.

Los jednak nie był łaskawy żona Jana zmarła. Pewnego ranka, gdy świt dopiero ledwo zaróżowiał niebo, Jan pobiegł do sąsiadów, Stanisława i Zofii, i zapukał głośno w ich okno.

Co się stało? wybiegł na ganek Stanisław, ledwie zerwany z łóżka, a za nim Zofia, zarzucając szybko chustę na ramiona.

Moja Jadwiga Jadwiga rozkleił się Jan i opadł ciężko na schody. Jesień była, wilgotno i chłodno…

Co z Jadwigą? dopytywał się Stanisław, trzeba wzywać pogotowie

Nie trzeba Moja Jadwiga odeszła powiedział Jan z trudem.

Sąsiedzi wsparli go, nie zostawiali samego, dopóki z miasta nie przyjechał jego syn z żoną. Zofia przynosiła mu ziołowe napary na uspokojenie. Po pogrzebie Jadwigi nie zostawiali go samemu sobie, zapraszali na obiad i kolację. Stanisław grał z nim wieczorami w szachy.

Minęło pół roku. Jan przyzwyczaił się do pustki, nauczył się radzić, sam gotując, piorąc i sprzątając. Syn odwiedzał go czasem z rodziną.

Kiedyś, podczas sierpniowego wieczoru, Jan przyszedł jak zwykle do Stanisława, rozmawiali spokojnie, popijali herbatę i przesuwali szachowe pionki. Nagle Stanisław osunął się na bok. Jan ledwie zdążył go złapać.

Staszek, co ci? potrząsał nim Jan, ale Staszek nie reagował. Zosiu! zawołał do ogrodu, gdzie właśnie niosła kosz pełen świeżych ogórków.

Widząc to, Zofia wypuściła kosz z rąk. Pochyliła się nad mężem, lecz Stanisław odszedł natychmiast. Potem lekarz orzekł zawał.

Jak to? płakała Zofia, przecież on nigdy nie narzekał na serce.

Tym razem Jan wspierał Zofię. Przyjechali ich dzieci, pochowali Stanisława. Gdy znów została sama, Zofia zrozumiała, czym jest prawdziwa cisza w domu i samotność. W dzień jeszcze było znośnie, Jan odwiedzał ją, pomagał, ale nocami spać nie mogła, przewracając w głowie jedną myśl za drugą…

Czas leczył rany. Dzieci i wnuki przyjeżdżały od czasu do czasu. Jan i Zofia oboje byli już na emeryturze i wspierali się nawzajem. Jan całe życie uczył licealistów historii, a Zofia pracowała w wiejskiej bibliotece.

Wszystko wciąż płynęło. Przyszła jesień. Jan codziennie wychodził z miotłą na podwórko i zamiatał opadłe klonowe liście pod swoim domem, potem wynosił się do bramy i czyścił chodnik w stronę domu Zofii. Ale wiatr zaraz przynosił nowe liście, więc Jan przechodził do jej ogródka i tam kontynuował porządki, choć liści miała o wiele mniej.

Zofia obserwowała to przez okno, uśmiechając się pod nosem.

Janku, ileż można?! zawołała przez otwarte okno. Cała wieś już wie, że tylko ty masz odwagę walczyć z jesienią!

Podniósł głowę i wyszczerzył zęby w uśmiechu.

Gdy wszyscy będą czekać, aż liście same znikną, zapanuje tu jeden wielki bałagan. To trzeba robić, nie marudzić!

Ale te jesienne liście są piękne Popatrz, jak się złocą! nie dawała za wygraną Zofia.

Piękne, ale też zdradliwe można poślizgnąć się i przewrócić, mruknął Jan i dalej zamiatał sumiennie.

Kiedy podszedł bliżej ganeczka Zofii, zobaczył, jak wychodzi na próg z dwoma kubkami herbaty w rękach.

No dobrze, dość już tego, chodź na herbatę z miodem, postawiła kubki na stole w altanie i usiadła na ławce. Jan dosiadł się naprzeciwko.

A dlaczego dziś z miodem? Zawsze była cytryna zdziwił się, upijając łyk.

Bo dziś zimno, trzeba się rozgrzać od środka, Zofia uśmiechnęła się ciepło.

Za słodko pokręcił głową Jan, w naszym wieku nie wolno przesadzać ze słodyczami.

Pij, raz na tydzień nam nie zaszkodzi, zarządziła tonem nieznoszącym sprzeciwu.

No dobrze zgodził się.

Wczoraj dzwonił do mnie wnuk Aruś, i pyta:

Babciu, co tam robisz sama, przyjeżdżaj do nas do miasta, zamieszkaj z nami.

A ja mu na to:

Nie jestem sama, mam tu przyjaciela, spojrzała z uśmiechem na Jana.

Jan upił herbaty, żeby ukryć rozbawienie.

Dobrze zrobiłaś, choć przyjaciel to mało powiedziane

A jak lepiej?

Chyba bardziej współtowarzysz w walce z jesiennymi liśćmi, zaśmiał się Jan, a Zofia nie mogła się nie uśmiechnąć.

Któregoś ranka, gdy Jan zdążył już zamieść podwórko Zofii, dziwnie długo nie widział jej w oknie. Zaniepokojony, wszedł po schodkach i zapukał do drzwi. Po chwili otworzyła Zofia, opatulona w pled, podpierała się o ścianę.

A masz ty! No przecież Pozwól, że pomogę, wziął ją pod ramię i posadził w fotelu, nakrywając kocem.

Zofia spojrzała na niego przemęczona, z czerwonym nosem.

Chyba się przeziębiłam

Ech, pokręcił głową, kto mi teraz herbatę poda?

Jan zdjął płaszcz i odwiesił na wieszak.

Masz leki?

Tam, na szafce

Spojrzał na tabletki.

I to wszystko? Już biegnę po więcej do apteki, powiedział zdecydowanie.

Może nie trzeba, poradzę sobie tymi, odrzekła cicho.

Trzeba, nie ustępował Jan i wyszedł.

Szybko wrócił z torbą leków i kurczakiem z pobliskiego sklepu. Zofia przysypiała w fotelu.

Ocknąwszy się, zdziwiła się, że jest już z powrotem. Jan już był w kuchni.

Po chwili po domu rozszedł się zapach bulionu.

O widzisz, Jan umie gotować, zaśmiała się, choć wiedziała, że przez cały czas gotował sam dla siebie.

W trybie awaryjnym trzeba umieć wszystko. Jedz gorący rosół, postawił jej talerz i pomógł usiąść za stołem.

Spróbowała, zamknęła oczy z rozkoszy.

Ach Jak cudownie Dziękuję

Nie ma za co, wyzdrowiej szybko, żebym nie musiał sam walczyć z liśćmi, powiedział sąsiad z udawanym rozżaleniem.

Dobrze, towarzyszu, postaram się! obiecała Zofia, równie poważnie.

Po tygodniu Zofia już była zdrowa. Pierwszy raz od dawna razem z Janem poszli na spacer do pobliskiego parkowego lasku nad rzeką. To oczywiście Jan był inicjatorem.

Liście szeleściły pod nogami.
Dość siedzenia w domu, czas na spacer, zasiedzisz się całkiem, na co Zofia chętnie przystała.

Szli powoli, liście szeleściły pod ich stopami, a jesienne słońce ciągle jeszcze grzało.

Wiesz, Janie, ta jesień jest naprawdę piękna, taka mi się podoba, powiedziała Zofia.

Zgadzam się, szczególnie, gdy ma się dobre towarzystwo.

Zofia trzymała go pod rękę, rozmawiali i śmiali się, zostawiając za sobą dwie ścieżki w plątaninie liści.

Następnego dnia Jan przyszedł z nietypową prośbą.

Słuchaj mam do ciebie sprawę

Jaką niby? zdziwiła się czujnie.

Przeglądałem dziś swoje książki i nie mogę znaleźć poradnika o pielęgnacji kaktusów.

O pielęgnacji kaktusów? Przecież nie masz kaktusów, kwiatów też nie trzymasz.

Jan spojrzał na nią łobuzersko.

Ale to tymczasowe. i wyciągnął zza pleców małą doniczkę z kaktusem. Kupiłem dziś dla ciebie

I co teraz? Myślisz, że ja się na nich znam? Nigdy nie miałam kaktusów, roześmiała się Zofia.

Ale przecież jesteś bibliotekarką, na pewno masz odpowiednią książkę!

No już dobrze, dobrze powiedziała, przyjmując doniczkę do rąk, tylko jeśli on zakwitnie, fundujesz mi lody.

Umowa stoi.

A tydzień później nadeszła zima, spadł pierwszy śnieg. Jan zjawił się u Zofii, trzymając coś za plecami.

Co tym razem przyniosłeś? zapytała zaczepnie, a on, zawstydzony, poruszał się niespokojnie.

Wiesz, Zofio pomyślałem sobie chodzę tu do ciebie codziennie Może już zostanę na zawsze? Może pobierzemy się? podsunął jej bukiet czerwonych róż. Zofia zarumieniła się i uśmiechnęła.

O mój Boże, Janie, długo nad tym myślałeś?

Długo Bałem się, że nie zgodzisz się Zgadasz się?

Zgadzam. Przyzwyczaiłam się już, bez ciebie mi źle, ułożyła kwiaty w wazonie. A jak tu odmówić przy takich kwiatach

Zimę przetrwali razem, nadeszła wiosna. Pewnego ranka Zofia zawołała:

Jan, chodź szybko! Twój kaktus zakwitł, więc czekam na lody!

A to niespodzianka! Już myślałem, że się nie doczekam. Dobrze, dziś idziemy na lody słowo się rzekło

Siedli ramię w ramię, debatowali, czy wybrać lody śmietankowe czy śnieżny ekler. Jan spojrzał w niebo, zza chmur przezierało wiosenne słońce, uśmiechnął się szeroko.

Z czego się tak cieszysz? zapytała Zofia, zerkając na niego wesoło.

Tak po prostu Wydaje mi się, że stworzyliśmy niezłą drużynę

Zgadza się, potwierdziła cicho.

Szli razem, już nie tylko sąsiedzi i towarzysze, ale dwoje ludzi, którzy odnaleźli się pośród jesiennych liści, zimowego śniegu i wiosennego słońca. We dwoje życie nie grozi im już samotnością.