Przypadkowy telefon — Czy rozmawiam z Pawłem Iwanowiczem? — głos w słuchawce był zimny i oficjalny…

Przypadkowy telefon

Pan Paweł Iwanowicz? głos w słuchawce brzmiał zimno, sztywno, zupełnie urzędowo.
Tak, Paweł Iwanowicz. A z kim mam przyjemność rozmawiać?
To dyrektor Domu Małego Dziecka. Za tydzień Pańska córka skończy trzy lata i będziemy musieli przenieść ją do innej placówki. Czy na pewno nie planuje Pan jej odebrać?
Chwileczkę, jaka córka? Jakie dziecko? Przecież ja mam syna, Michałka zszokowany jąkam się.
Nadzieja Pawłowna Semenikina. To przecież Pańska córka?
Nie, nie mam żadnej córki. Ja jestem Paweł Iwanowicz, ale nazwisko Wasiliew.
Przepraszam westchnął głos, chyba zaszła jakaś pomyłka.

Usłyszałem szybkie sygnały, które zadudniły mi w uszach jak dzwony.
Kurczę! oburzałem się. Jakieś dziecko, malutka, rozumiesz? Co oni mają za bałagan w dokumentach?!.
Ale ten telefon wrył mi się w duszę jak drzazga. Zacząłem sobie wyobrażać, jak żyją dzieci bez domu, bez kochającej mamy, troskliwego taty, bez babć i cioć. Przecież Michałek miał cały zestaw rodziny od strony mojej i żony, plus wujowie, ciotki…

Asia od razu wyczuła moje zamyślenie, moje dziwnie niepasujące odpowiedzi. Zresztą, co może umknąć żonie, z którą przeżyliśmy razem już prawie 10 lat, a znamy się od podstawówki?
Wieczorem przy kolacji spytała wprost, co mi siedzi na głowie.
Jak, mówi, ona się nazywa?
Kto? odparłem jakby ogłupiały (jakim cudem wiedziała o dziewczynce? Może też dostała telefon?).
Nadzieja, mówię. Nadusia.
Aha, Nadusia Ja dla Ciebie Asia, a ona Nadusia?! podniosła głos.
Tak, powtarzam. Nadzieja Pawłowna Semenikina.
Może mi jeszcze jej PESEL podasz! wrzasnęła Asia.
Przecież nie ma żadnego, po co jej?
Uchodźczyni, czy co?! już ciszej pisnęła moja żona.
Kto uchodźczyni? już zupełnie zgłupiałem.
Ta twoja Nadusia? Pewnie chce zameldować się? Mów, draniu!
Ale co mam powiedzieć?! siedziałem, totalnie skołowany, zapominając o kolacji.

I nagle Asia zapłakała. Nie głośno, nie teatralnie, tylko gorzkimi łzami, które ściekały jej po fartuszku.
Jutro jadę do mamy. Zapamiętaj, Michałka Ci nie oddam powiedziała przez łzy.
Asia, co z Tobą? Dlaczego do mamy?
Co myślałeś, że będę tu usługiwac Tobie i tej Twojej Nadusi? odpaliła.

Dopiero wtedy zaczęło mi się klarować, jak absurdalna jest ta sytuacja.
Złapałem Asię za ramiona, posadziłem ją na kanapie w kuchni i opowiedziałem jej wszystko o tym porannym telefonie.
Teraz Asia płakała z litości dla tej dziewczynki. Kobiety mają tyle łez na każdy powód i bez powodu! Ja łez kobiety, a zwłaszcza Asi, nie znoszę i boję się ich.
Nie miałem już ochoty na kolację, tylko trochę podziubałem.

Obudziłem się, gdy żona stała przy moim telefonie i coś tam szukała! Przez te prawie 10 lat nigdy tak nie robiła. Znaczy, nie uwierzyła Szuka dowodów na romans. Tak mi się zrobiło gorzko, tak okropnie A ona szepce: Pawełku, Pawełku i lekko mnie szturcha.
Udaję, że właśnie się budzę.
Pawełku, to ten numer dzwonił, ten stacjonarny, prawda?
Tak, automatycznie odpowiadam.
Śpij, śpij. Asia wychodzi z sypialni, zabiera mój telefon.

Łatwo powiedzieć śpij. Jak tu zasnąć! Słyszę komputer się włącza. Położyłem się jeszcze chwilę, potem wstałem i cicho poszedłem do salonu.
Asia klikała myszką, tak skupiona, że nie zauważyła, jak wstałem za nią.
W wyszukiwarce wpisała: Dom Małego Dziecka i nasze miasto.
Komputer chwilkę pomruczał i wyświetlił wszystko oficjalną stronę, adres, telefon i zdjęcia budynku. Asia spojrzała na ekran mojego telefonu.
Paweł, zgadza się!
Co?
No numer! To numer Domu Małego Dziecka!
Przecież mówiłem! A Ty sprawdzasz?
Nie sprawdzam, tylko się upewniam.
Po co?
Paweł, ten dom wcale nie jest daleko, zamyśliła się.
Może pojedziemy tam? Skąd mają Twój numer, skoro jesteś zupełnie obcy?
W sumie skąd? Może faktycznie warto pojechać, dowiedzieć się. Bo tak będziesz mieć przypisane obce dzieci, a potem sam zamieszanie!

Tej nocy spałem bardzo niespokojnie. Ledwo zasypiałem, a Asia znów mnie szturchnęła.
Pawełku Pawełku…
No co znowu?
Na pewno nie miałeś żadnej przygody? Może tak raz… przypadkiem… z pierwszą miłością z podstawówki? Może spotkałeś po latach, uczucia wróciły? Może nie powiedziała, tylko córkę zostawiła w szpitalu?
Jakie uczucia, Asia? Od pierwszej klasy siedziałem z Tobą w ławce i dalej siedzę leżę… z Tobą. Cztery lata temu, przypomnij sobie, kiedy Michałek miał trzy lata, a Ty wróciłaś do pracy kto się nim zajmował? Ja. Musiałem pracować z domu, pamiętasz? Syropy, tabletki, dieta, lekarze. Jakie kochanki? Ledwo trzymałem się na nogach, zasypiałem przy kompie! Nie miałem nikogo i mieć nie będę!
To skąd Twój numer tam? Kto go zostawił? dociekała Asia.

Też mnie to nie dawało spokoju. Zacząłem w głowie przeglądać wszystkie znajome kobiety, gotowe do różnych niespodzianek. Nikogo nie znalazłem. Jedne szczęśliwie wyszły za mąż, inne dziećmi zajmowały się babcie, a najbardziej przebojowa wyjechała z kraju lata temu.

Życie potrafi zaskoczyć, więc podjąłem decyzję, że jutro odwiedzę ten Dom Małego Dziecka.
Przyjechaliśmy wcześnie, ale nie byliśmy pierwsi przed drzwiami siedział jakiś jasnowłosy, drobny facet. Wyglądał czysto, ale był jakby roztrzepany i zaniedbany. Oczy nerwowo latały, dłonie ściskały papiery, lekko drżały. Czy to ze stresu, czy po wczorajszym nie wiem.
Ja jestem następny, zaskakująco niskim głosem rzucił.

Zaraz potem drzwi się otworzyły i jego zaproszono do gabinetu. Przez 15 minut było słychać spokojny głos, przerywany basowym mamrotaniem.
W końcu facet wyszedł rozczochrany, bez papierów, i nas zaproszono.
Dzień dobry, przywitała nas miła brunetka w średnim wieku, stojąca przy oknie, gryząc ramię okularów. W jakiej sprawie?
To o ten wczorajszy telefon, rzuciłem z żartem.
Kobieta usiadła przy biurku.
Bardzo proszę konkret, nie mam czasu na zagadki. Proszę opisać sprawę, krótko.
Przypomniałem jej o wczorajszym telefonie (głos rozpoznawalny).
A, to kobieta uśmiechnęła się z ulgą. Bardzo przepraszam, nastąpiła pomyłka, dzwoniliśmy nie do Pana.
Jak nie do mnie? Skąd mieliście mój numer?
Wie Pan, Paweł Iwanowicz, źle wykręciłam. Tamten numer zaczyna się od 727, ja wstukałam 737. To, że Pan też Paweł Iwanowicz przypadek. Takie rzeczy się zdarzają On, ten prawdziwy, właśnie przed Wami był.
Kto? pytam, choć już wiem.
Paweł Iwanowicz Semenikin, tata dziewczynki.
Przepraszam raz jeszcze i żegnam. Mam dużo pracy.

Kobieta wstała.
Na jej identyfikatorze widniało: Taisja Semonowna Mamoczkina.
Asia chyba też przeczytała, bo spytała:
Taisja Semonowna, czy ten Paweł Iwanowicz zabierze córkę?
Dyrektor spojrzała na nas, znów usiadła za biurkiem.
Nie, nie zabierze. Mama dziewczynki zmarła, a ten Paweł Iwanowicz ma dzieci z różnych związków aż siedmioro. Przez te trzy lata był tu dwa razy, i to pod naszym naciskiem. Nadusia nie jest mu potrzebna.
To wszystko. Odpowiedziałam na wszystkie pytania? Dziękuję, do widzenia.

Wyszliśmy oszołomieni.
Starsze dzieci były akurat na podwórku. Jedni huśtali się, inni zjeżdżali z górki, dwóch chłopaków na ławce ścigało się samochodzikami.
Patrzyłem na te dzieci i uświadamiałem sobie, co tu jest nie tak.
Na podwórku było cicho. Gdy Michałek wychodzi na dwór, zaraz jest krzyk, hałas, śmiech. Tutaj cisza, tylko ciche rozmowy. Przypominali małych staruszków. Dzieci te szybko dorosły, bo nie miały dzieciństwa. Była tylko walka o przetrwanie czasem zimno, czasem głodno, brak zabawek, ubrań, obojętność dorosłych, a czasem i okrucieństwo.
Odwróciłem się do Asi, jej oczy pełne łez.
Znów te łzy! Od razu, na każdy powód.

Nieśpiesznie poszliśmy do bramy, a wtedy ciszę przerwał krzyk: Mama!. Wszystkie dzieci od razu spojrzały w naszą stronę. Wprost na nas, z wyciągniętymi ramionami, biegła dziewczynka w śmiesznej czapce z pomponem.
Mama! Mama!! krzyczała. Tu jestem!!!
Z impetem wtuliła się w nogi Asi, a spod jej nogi rozległ się płacz taki bolesny, taki rozdzierający, że nawet mnie łzy napłynęły do oczu.
Nadusiu, Nadziu! w naszym kierunku biegła opiekunka, próbowała wziąć dziewczynkę na ręce, ale ona mocno trzymała się Asi.
W końcu udało się ją odczepić (na szczęście opiekunka miała czekoladkę, co zadziałało). Szybko opuściliśmy teren Domu Małego Dziecka.

W aucie tylko milczeliśmy. Asia trzęsła się cała, ja też czułem się kiepsko. Ręce mi drgały, jak u mojego imiennika, więc zjechałem na pobocze, żeby się uspokoić.
Asia spojrzała przez okno i wzrokiem wskazała szyld sklepu, tuż obok.

Nie umawiając się, bez słowa, wyszliśmy z auta i, trzymając się za ręce, weszliśmy do Świata Dziecka.
Po lalkę i różową sukienkę.
Moja Nadusia będzie najładniejsza!