Bez rad i pouczeń Do Szymona przyszła wiadomość na Messengerze — zdjęcie kartki w kratkę. Niebieski…

Bez poradnictwa

Dostałem dzisiaj wiadomość od dziadka tym razem przyszła do mnie przez Messengera jako zdjęcie kartki wyrwanej z zeszytu w kratkę. Granatowy długopis, równe litery, a na dole podpis: Twój dziadek, Wiesiek. Obok krótka notatka od mamy: Teraz tylko tak pisze. Nie musisz odpisywać, jeśli nie chcesz.

Zbliżyłem palcami zdjęcie, żeby rozczytać pismo.

Cześć, Szymek.

Piszę z kuchni. Mam tu nowego kolegę glukometr. Od rana już marudzi, jeśli za dużo chleba zjem. Lekarz kazał dużo spacerować, ale gdzie ja, synu, mam chodzić, jak wszyscy moi są już na cmentarzu, a ty w tym swoim Gdańsku. To sobie chodzę wspomnieniami.

Dziś na przykład przypomniało mi się, jak w siedemdziesiątym dziewiątym z chłopakami rozładowywaliśmy wagony na stacji. Płacili grosze, ale można było przy okazji zgarnąć skrzynkę jabłek. Skrzynki były drewniane, z uchwytami po bokach. Jabłka kwaśne, zielone, ale i tak rarytas. Jedliśmy je na nasypie, siedząc na workach z cementem. Ręce brudne, paznokcie w pyle, a jabłka chrzęściły od piasku. I tak było pyszne.

Nie mam w tym żadnej mądrości. Po prostu mi się przypomniało. Nie bój się, nie będę cię uczył życia. Ty masz swoje, ja mam wyniki badań.

Jak będziesz chciał, napisz coś tam o pogodzie u was, o egzaminach.

Twój dziadek Wiesiek.

Uśmiechnąłem się. Glukometr, badania. Messenger pokazywał: wysłano godzinę temu. Dzwoniłem już do mamy, nie odebrała czyli faktycznie teraz tylko tak.

Przejrzałem stare wiadomości. Ostatnie od dziadka były rok temu: krótkie głosówki na święta i jedno pytanie jak tam studia. Odpisałem wtedy tylko emotką i tyle.

Teraz długo patrzyłem na to zdjęcie kartki, aż w końcu zacząłem pisać odpowiedź.

Cześć, Dziadku. Pogoda +3 i plucha. Egzaminy zaraz. Jabłka teraz po dwanaście za kilogram. Z jabłkami u nas cieniutko.

Szymek.

Chciałem zostawić tylko imię, ale skasowałem i poprawiłem: Wnuk Szymek. Wysłałem.

Kilka dni później mama przesłała nową fotografię.

Szymek, witaj.

Twoją wiadomość dostałem, czytałem trzy razy. Postanowiłem odpisać porządniej. U nas pogoda podobna, tylko bez twoich modnych kałuż. Śnieg rano, w południe woda, wieczorem lód. Ze dwa razy zdążyłem się już prawie wyłożyć, ale chyba jeszcze nie mój czas.

A skoro już o jabłkach. Opowiem ci o swojej pierwszej prawdziwej pracy. Miałem dwadzieścia lat, zaczynałem w zakładzie. Robiliśmy części do wind. Hałas, huk, wszędzie pył w powietrzu. Pracowałem w szarych roboczych spodniach, których nigdy nie dało się doprać do czysta. Palce wiecznie w zadrapaniach, paznokcie w smarze. Ale byłem dumny, że mam legitymację pracowniczą i przechodzę przez portiernię jak dorosły.

Najfajniejsze nie były pieniądze, tylko obiad w stołówce. Nalewali barszcz do ciężkich talerzy, a jak byłeś szybciej, można było wziąć dodatkową kromkę chleba. Siadaliśmy razem, milcząc. Nie z braku tematów, tylko sił nie starczało. Łyżka wydawała się cięższa niż klucz.

Pewnie teraz siedzisz przy laptopie i myślisz, że to wszystko jak wykopaliska archeologa. A ja wspominam i myślę: byłem wtedy szczęśliwy, czy tylko nie miałem kiedy tego zauważyć.

Co tam jeszcze u ciebie poza egzaminami? Pracujesz gdzieś? Czy teraz tylko wymyśla się te start-upy?

Dziadek Wiesiek.

Czytałem to, stojąc w kolejce do kebaba. Wokół ktoś kłócił się pod nosem, kasjerka darła się przez głośniki. Przyłapałem się na tym, że czytam fragment o barszczu i ciężkich talerzach jeszcze raz.

Odpisałem na stojąco, oparty o ladę.

Cześć, Dziadku.

Dorabiam jako kurier. Noszę żarcie, czasem papiery. Przepustki nie mam, tylko aplikację, co się co chwilę zawiesza. Też jem na pracy, ale nie kradnę, po prostu nie zdążam wrócić do akademika. Kupuję coś taniego, jem na klatce albo w aucie u kumpla. W ciszy, jak wy wtedy.

Czy jestem szczęśliwy? Nie wiem. Też nie mam czasu się zastanawiać.

Ale barszcz w stołówce brzmi spoko.

Wnuk Szymek.

Chciałem jeszcze coś dorzucić o start-upach, ale zostawiłem. Niech dziadek sobie sam dopowie.

Następny list był krótki.

Szymek, hej.

Kurier to poważna sprawa. Od razu inaczej cię widzę nie jako chłopaka przy komputerze, tylko faceta w adidasach, zawsze w biegu.

Jak już opowiedziałeś o robocie, to ja o pracy na budowie coś powiem. Dorabiałem między zmianami w zakładzie, jak brakowało kasy. Nosiliśmy cegły na piąte piętro po rozklekotanych schodach. Pył w nosie, uszach, oczach. Wieczorem zdejmowałem buty, a z nich wysypywał się piach. Babcia marudziła, że niszczę jej linoleum.

Nie pamiętam zmęczenia, tylko jeden szczegół. Był na budowie facet, Szymoniak, zawsze wpadał pierwszy i siadał na odwróconym wiadrze. Obierał nożem ziemniaki, wrzucał do starego garnka, co przywiózł z domu. Na obiad stawiał ten garnek na kuchence elektrycznej i cały blok pachniał gotowanymi ziemniakami. Jedliśmy rękami z solą ze zwitka papieru. Wydawały się wtedy najlepsze na świecie.

Teraz patrzę na siatkę z ziemniakami przy kaloryferze i myślę, że to już nie to. Może to kwestia wieku, nie warzyw.

A ty co jesz, kiedy będziesz zmęczony? Nie z dowozu, tylko tak po domowemu.

Dziadek Wiesiek.

Nie odpisałem od razu. Zastanawiałem się, co napisać o po domowemu. Przypomniało mi się, jak rok temu po dwunastogodzinnej zmianie kupiłem mrożone pierogi w całodobowym sklepie. Ugotowałem je w starej kanciapie akademickiej, gdzie ktoś wcześniej gotował parówki. Pierogi się rozpadły, woda była szara, ale zjadłem stojąc przy oknie, bo nie mieliśmy stołu.

Dwa dni później w końcu napisałem.

Cześć, Dziadku.

Kiedy jestem zmęczony, najczęściej robię jajecznicę. Dwa, trzy jajka, czasem z kiełbasą. Patelnia taka sobie, ale jeszcze smaży. W akademiku nie ma Szymoniaka, za to mam sąsiada, który notorycznie coś przypala i klnie na cały korytarz.

Dużo piszesz o jedzeniu. Wtedy byłeś głodny, czy teraz?

Wnuk Szymek.

Po wysłaniu zrobiło mi się głupio z tym ostatnim pytaniem. Jakby za ostro. Ale już się nie cofnę.

Odpisał szybciej niż zwykle.

Szymek,

Dobre pytanie. Wtedy byłem młody, ciągle głodny i nie tylko zupy, ziemniaków. Marzyłem o motorze, nowych butach, własnym kącie, żeby nie słyszeć po nocach ojca kaszlącego przez ścianę. Chciałem być kimś. Żeby w sklepach nie liczyć groszy. Żeby dziewczyny patrzyły, a nie tylko przechodziły obok.

Teraz jem normalnie. Lekarz marudzi, że za dużo. Piszę o żarciu, bo to, co można dotknąć i zapamiętać. Smak zupy łatwiej opisać niż wstyd.

Jak już pytasz, opowiem ci jedną historię. Bez morału.

Miałem dwadzieścia trzy lata, spotykałem się już z twoją przyszłą babcią choć wszystko było raczej niepewne. W zakładzie potrzebowali ekipy na delegację na Pomorze. Płacili bardzo dobrze, w kilka lat można było odłożyć na samochód. Nakręciłem się, wyobrażałem już sobie, jak wrócę, kupię malucha i będę woził twoją babcię po mieście.

No i się zaczęło babcia powiedziała, że nie pojedzie. Mama chora, praca, przyjaciółki tutaj. Mówiła, że nie wytrzyma tamtych ciemności i zimna. Ja jej odrzuciłem, że mnie hamuje. Że jak kocha, powinna mnie wesprzeć. Powiedziałem w gniewie coś ostrzejszego, nie będę cytował.

Pojechałem sam. Po pół roku przestaliśmy pisać. Wróciłem po dwóch latach, z pieniędzmi i samochodem. A ona była już żoną kogoś innego. Opowiadałem później wszystkim, że mnie zdradziła. Że ja dla niej, a ona…

A prawda była taka, że wybrałem pieniądze i blachę, a nie człowieka. I długo udawałem, że to była jedyna słuszna decyzja.

Taki miałem wtedy apetyt.

Pytałeś, co czułem. Wtedy ważny, pewny siebie. Później wiele lat udawałem, że nie czuję nic.

Nie musisz odpisywać rozumiem, że masz własne sprawy i lepsze rzeczy na głowie.

Dziadek Wiesiek.

Czytałem parę razy. Słowo wstyd nie dawało spokoju. Łapałem się na szukaniu usprawiedliwienia, ale on mi go nie dawał.

Otworzyłem nową wiadomość, wklepałem Czy żałujesz?, skasowałem. Potem: A gdybyś został?, znów skasowałem. W końcu wysłałem coś zupełnie innego.

Cześć, Dziadku.

Dzięki, że to napisałeś. Nie wiem, co odpowiedzieć. O twojej pierwszej żonie u nas w rodzinie mówi się jakby zawsze była babcią, nigdy inną osobą.

Nie osądzam cię. Ja niedawno wybrałem pracę zamiast drugiego człowieka. Miałem dziewczynę, a właśnie dostałem pierwsze lepsze zmiany jako kurier. Wszystko poszło na dodatkowe godziny. Ona mówiła, że mnie nie ma, że ciągle tylko telefon, że jestem coraz bardziej rozdrażniony. Ja odpowiadałem, że musimy to przetrzymać, będzie lżej.

W końcu powiedziała, że ma dość czekania. Ja stwierdziłem, że to jej problem. Też odpowiedziałem ostrzej, nie będę cytował.

Teraz wracam do akademika późno, robię sobie jajecznicę i czasem myślę, że znowu wybrałem pieniądze i robotę zamiast człowieka. I też udaję, że to było dobre.

To chyba rodzinne.

Szymek.

Dziadek odpisał tym razem na kartce w linie, nie w kratkę. Mama wyjaśniła na głosówce, że skończył mu się zeszyt.

Szymek.

Dobrze napisałeś u nas w domu dużo się zwala na rodzinę. Pije bo dziad pił. Krzyczy bo matka była surowa. Ale prawda taka, że za każdym razem sam wybierasz. Tylko nieraz trudno się do tego przyznać, więc wygodniej powiedzieć, że tak już się w rodzinie nosiło.

Wróciłem z delegacji, myślałem, że zacznę nowe życie. Samochód, pokój w akademiku, trochę grosza. A wieczorem siadałem na łóżku i nie wiedziałem, co ze sobą zrobić. Kumple się rozjechali, w zakładzie nowy majster, w domu tylko kurz i stary odbiornik radiowy.

Raz pojechałem pod dom twojej nie-zostałej babci. Stałem po drugiej stronie ulicy, patrzyłem w okna. W jednym światło, w drugim ciemno. Stałem tak, aż zmarzłem na kość. W końcu zobaczyłem ją na spacerze z wózkiem. Z przodu szedł facet, trzymał ją pod rękę, rozmawiali, śmiali się. Schowałem się za drzewo jak dzieciak. Patrzyłem, aż zniknęli za rogiem.

Wtedy pierwszy raz pomyślałem, że nikt mnie nie zdradził ja po prostu wybrałem swoją drogę, ona swoją. Tylko przyznać się do tego długo nie umiałem.

Piszesz, że teraz wybierasz pracę zamiast dziewczyny. Może nie wybierasz pracy, tylko siebie. Może teraz ważniejsze jest wydostać się z długów, niż chodzić do kina. To ani dobrze, ani źle po prostu tak jest.

Najgorsze, że rzadko umiemy powiedzieć drugiemu prosto: to jest teraz dla mnie ważniejsze niż ty. Wolimy ładnie mówić, a potem wszyscy się obrażają.

Nie piszę, żebyś koniecznie wracał do tamtej dziewczyny. Nie wiem, czy trzeba może kiedyś sam staniesz pod czyimś oknem i zrozumiesz, że można było powiedzieć prościej.

Stary twój dziadek Wiesiek.

Usiadłem na parapecie w korytarzu akademika, telefon grzał rękę. Za oknem rozciągało się mokre miasto, ktoś palił na schodach. Z sąsiedniego pokoju płynęła muzyka, basy tłukły w ścianę.

Długo myślałem, co napisać. Przypomniało mi się, jak sam stałem pod oknami mojej ex, gdy już nie odbierała. Patrzyłem na firanki, światło, liczyłem, że podejdzie do okna i spojrzy. Nie podeszła.

Wysłałem:

Cześć, Dziadku.

Ja też stałem pod oknem. Też się schowałem, jak zobaczyłem ją z jakimś chłopakiem. On z plecakiem, ona z siatką zakupów. Śmiali się. Wtedy myślałem, że wymazali mnie z życia. Teraz czytam ciebie i myślę, że może sam wyszedłem.

Ty zrozumiałeś to po dziesięciu latach. Może ja szybciej dam radę.

Nie wracam do niej. Przestanę tylko udawać, że mi wszystko jedno.

Wnuk Szymek.

Nastepny list był o czym innym.

Szymek.

Pytałeś kiedyś o pieniądze. Nie wiedziałem, jak ci odpowiedzieć. Spróbuję.

U nas w rodzinie pieniądze to zawsze był temat jak pogoda. Albo się mówiło, jak było bardzo źle, albo jak coś niespodziewanie wyszło. Twój tata, jak był mały, zapytał mnie raz, ile zarabiam. Akurat brałem nadgodziny. Podałem sumę, on zrobił wielkie oczy: Ty to bogaty!. Zaśmiałem się: to żadne bogactwo.

Minęły dwa lata, zwolnili mnie. Zarabiałem połowę tego, co wcześniej. Syn znów zapytał: Ile teraz masz? Powiedziałem. A czemu tak mało? To już nie umiesz dobrze pracować? Wkurzyłem się, naskoczyłem na niego, powiedziałem, że nie ma pojęcia, że jest niewdzięczny. On po prostu starał się porównać liczby.

Potem przez lata wracałem do tej rozmowy. Właśnie wtedy nauczyłem go nie pytać mnie o pieniądze. Dorósł, nie pytał. Po cichu pracował po szkole, nosił kartony, naprawiał komuś komputer. A ja zawsze myślałem, że sam powinien się domyślić, jak mi ciężko.

Z tobą nie chcę powtarzać tego błędu. Dlatego powiem wprost. Emeryturę mam niewielką, ale na leki i jedzenie wystarcza. Na samochód już nie uzbieram i nie potrzeba mi. Teraz zbieram co najwyżej na nowe zęby, bo stare już się nie nadają.

A ty jak sobie radzisz? Nie w tym sensie, że wysyłam pieniądze albo mam ci kupić skarpetki. Po prostu czy nie chodzisz głodny, czy masz gdzie spać.

Jeśli głupio ci odpowiedzieć, napisz spoko, zrozumiem.

Dziadek Wiesiek.

Poczułem, jak mnie ściska w środku. Przypomniały mi się te dziecięce pytania do ojca: Ile zarabiasz?, a w odpowiedzi żart albo nerwowe będziesz wiedział, jak dorośniesz. Wrosło mi to poczucie, że pieniądze są czymś, o czym nie wolno pytać.

Patrzyłem długo na tekst, potem napisałem:

Cześć, Dziadku.

Nie chodzę głodny, nie śpię na podłodze. Mam łóżko, nawet z materacem nie najlepszym, ale jest okej. Sam płacę za akademik, bo tak się z ojcem umówiłem. Czasem mam poślizg z płatnościami, ale nikt mnie jeszcze nie wywalił.

Na jedzenie starcza, jak się nie szaleje. Gdy jest bardzo krucho, biorę więcej zmian, potem łażę jak zombie. Ale to mój wybór.

Trochę mi głupio, że ty pytasz, a ja nie mam odwagi spytać ciebie, typu: czy tobie wystarcza?. Ale sam już napisałeś.

W sumie byłoby mi łatwiej, jakbyś po prostu napisał u mnie dobrze, bez tłumaczenia. Ale wiem, że to ja się tego nauczyłem że dorośli nie powinni mówić za dużo.

Dzięki, że piszesz o pieniądzach.

Szymek.

Długo jeszcze obracałem telefon w dłoniach. W końcu dosłałem jeszcze jedno:

Jakbyś kiedyś bardzo czegoś chciał, a emerytury zabrakło, to powiedz. Nie gwarantuję, że dam radę, ale przynajmniej będę wiedział.

Odesłałem, zanim się rozmyśliłem.

Odpowiedź dziadka była najbardziej roztrzęsiona ze wszystkich. Pismo krzywe, linie się rozchodziły.

Szymek.

Przeczytałem o tym, że jakby mi zabrakło Najpierw chciałem napisać, że nic mi nie trzeba. Mam wszystko, co potrzeba, tylko herbatę i leki. Potem chciałem żartować, że jak już bardzo mnie najdzie ochota, poproszę cię o nowy motor.

Po chwili pomyślałem, że całe życie tylko udawałem twardziela, co wszystko potrafi sam. I zostałem starym facetem, który boi się poprosić wnuka o cokolwiek.

Dlatego napiszę wprost: jak kiedyś naprawdę czegoś nie dam rady sobie kupić, postaram się nie udawać, że to nic nie znaczy. Ale póki co mam herbatę, chleb, leki i twoje listy. To nie poezja, tylko lista.

Wiesz, kiedyś myślałem, że jesteśmy zupełnie inni. Ty z tymi swoimi aplikacjami, ja z moim radiem. A teraz czytam i widzę, że mamy ze sobą dużo wspólnego. Obydwaj nie lubimy prosić. Udajemy, że nam wszystko jedno, choć wcale nie jest.

Skoro już jesteśmy tacy szczerzy, opowiem jeszcze coś, o czym w rodzinie się nie mówi. Nie wiem, jak na to zareagujesz.

Jak urodził się twój tata, byłem kompletnie nieprzygotowany. Dopiero co dostałem nową robotę, dostaliśmy pokój w akademiku i myślałem: teraz to już będzie dobrze. A tu dziecko. Krzyk, pieluchy, nieprzespane noce. Przychodziłem po nocnej zmianie, a on wrzeszczał. Złościłem się. Raz tak się zagotowałem, że rzuciłem butelką o ścianę i się rozbiła. Mleko spływało po podłodze. Babcia płakała, dziecko ryczało, ja stałem i myślałem tylko o tym, żeby wyjść i nie wrócić.

Nie wyszedłem wtedy. Ale przez lata udawałem, że to tylko nerwy. A prawda, że naprawdę byłem blisko, żeby odejść. I jakbym odszedł, nie czytałbyś tych listów.

Nie wiem, po co ci to mówię. Może po to, żebyś wiedział, że twój dziadek nie jest żadnym wzorem. Jest zwyczajnym człowiekiem, który czasami też miał ochotę zniknąć.

Jak po tym przestaniesz do mnie pisać, zrozumiem.

Dziadek Wiesiek.

Czytałem przyciskając telefon do kolan. Dziadek był dla mnie zawsze jak ciepły koc i zapach mandarynek na święta, a nagle widziałem faceta zmęczonego, dzieciaka, mleko na podłodze.

Przypomniałem sobie, jak zeszłego lata, kiedy dorabiałem w kolonii, nakrzyczałem na płaczącego chłopca, mocniej ścisnąłem go za ramię. Przestraszył się, rozpłakał, a ja pół nocy nie spałem, przekonany, że nie nadaję się na ojca.

Długo gapiłem się w okno wiadomości. Palce same napisały: Nie jesteś potworem. Skasowałem. I tak cię kocham. Skasowałem zawstydzony słowem.

Wysłałem:

Cześć, Dziadku.

Nie przestanę do ciebie pisać. Nie wiem, co się mówi na takie rzeczy. U nas się o tym nie rozmawia: o krzyku, o chęci ucieczki. Albo milczymy, albo żartujemy.

W zeszłe lato pracowałem w kolonii. Był chłopak, który ciągle chciał do domu. Raz nie wytrzymałem, nakrzyczałem tak, że sam się przestraszyłem. Całą noc myślałem, że jestem złym człowiekiem i nie powinienem mieć dzieci.

To, co napisałeś, nie sprawia, że jesteś dla mnie gorszy. Przeciwnie jesteś prawdziwy.

Nie wiem, czy potrafiłbym kiedyś tak szczerze powiedzieć to swojemu dziecku, jeśli kiedyś będę miał. Może chociaż spróbuję nie udawać, że mam zawsze rację.

Dzięki, że nie wyszedłeś wtedy.

Szymek.

Wysłałem i pierwszy raz poczułem, że czekam na odpowiedź nie z grzeczności, a z potrzeby.

Odpisał po dwóch dniach. Tym razem mama nie przysłała zdjęcia, tylko wiadomość: Nauczył się wysyłać głosówki, ale prosił, żebyś się nie wystraszył. Przepisałam.

Na ekranie pojawiła się nowa fotka kartki w linie.

Szymek.

Czytając twoją wiadomość, myślałem, że już jesteś ode mnie odważniejszy w twoim wieku. Przynajmniej przyznajesz się, że się boisz. Ja wtedy udawałem, że nic mnie nie rusza, a potem rozwalałem szafkę.

Nie wiem, czy będziesz dobrym ojcem. I ty nie wiesz. Tylko życie samo to pokaże. Ale to, że w ogóle zadajesz sobie takie pytania, to już dużo.

Napisałeś, że jestem dla ciebie prawdziwy. To chyba największy komplement, jaki dostałem. Zazwyczaj jestem uparty, zrzędliwy, kontrowersyjny. Dawno już nikt nie nazwał mnie prawdziwym.

Jako że już tak polecieliśmy szczerze, mam pytanie, z którym się noszę od dawna. Jak ci się kiedyś znudzą moje opowieści, daj znać. Mogę pisać rzadziej, tylko na święta. Nie chcę cię zamęczyć swoim dawnym życiem.

I jeszcze jedno. Jakbyś kiedyś chciał przyjechać bez powodu, to ja jestem w domu. Mam wolny taboret i czysty kubek. Sprawdzone.

Twój dziadek Wiesiek.

Uśmiechnąłem się na myśl o tym kubku. Od razu wyobraziłem sobie tę kuchnię, taboret, glukometr na stole, siatkę ziemniaków pod kaloryferem.

Otworzyłem aparat, zrobiłem zdjęcie naszej kuchni w akademiku. Na blacie zlew pełen naczyń, patelnia z nadkruszoną powłoką, paczka jajek, czajnik, dwa kubki jeden z wyszczerbionym brzegiem. Na parapecie słoik z widelcami.

Wysłałem fotkę dziadkowi i dopisałem:

Cześć, Dziadku.

To moja kuchnia. Taboretów dwa, kubków też starczy. Jak kiedyś zechcesz przyjechać bez celu będę w domu. No, prawie w domu.

Nie nudzą mnie te opowieści. Czasem nie wiem, co odpisać, ale zawsze czytam.

Jak chcesz, możesz napisać coś nie o robocie i nie o żarciu. O czymś, o czym nigdy nikomu nie opowiadałeś, nie z wstydu, ale bo nie było komu.

S.

Wysłałem i dopiero wtedy zrozumiałem, że właśnie zadałem pytanie, którego nigdy nie zadałem żadnemu dorosłemu w rodzinie.

Telefon odłożyłem na stół, ekran zgasł. Na kuchence cicho syczała jajecznica. Ktoś śmiał się za ścianą. Przewróciłem jajka, wyłączyłem gaz i usiadłem na swoim taborecie, wyobrażając sobie, że kiedyś po drugiej stronie stołu siedzi dziadek, trzyma kubek i nie opowiada już na kartce, tylko na głos.

Nie wiem, czy naprawdę przyjedzie, nie wiem, co będzie dalej. Ale myśl, że mam kogoś, komu mogę wysłać zdjęcie swojej nieposprzątanej kuchni i podpisać a ty co? trochę ścisnęła mnie w środku i zrobiła ciepło.

Zerknąłem jeszcze na telefon, prześledziłem cały wątek kartka w kratkę, linie, moje krótkie: S. Położyłem ekranem do dołu, żeby nie przegapić powiadomienia.

Jajecznica wystygła, ale zjadłem ją do końca, powoli, jakby dzieląc się z kimś drugim.

Słów kocham w tej korespondencji nigdy nie użyliśmy. Ale coś już było między wierszami i to jakoś wystarczało nam obojgu.