Marysiu, kochana, słyszałam, że masz kłopoty finansowe?

29 listopada, niedziela

Weronika, kochana, podobno masz kłopoty finansowe?

Dziś znowu wylądowałam w kuchni u mamy. Ona jak zawsze smażyła naleśniki na swojej starej żeliwnej patelni ten ruch nadgarstka, taka wprawa w odwracaniu. Ja natomiast zajmowałam się farszem. Kroiłam łososia, którego kupiłam w sobotę na targu. Starłam ser, posiekałam koper, przełożyłam śmietanę do porcelanowej miseczki. To już nasza coroczna tradycja ostatnia niedziela listopada u mamy, wspólne naleśniki, potem planowanie sylwestra.

Przy wielkim stole zebrała się cała rodzina. Siostra Halina z mężem Pawłem, wujek Zdzisław z ciocią Grażyną, kuzyni Tomek i Piotrek wszyscy pałaszowali naleśniki, popijali gorącą herbatą, rozmawiali, śmiali się głośno.

Weroniko, podaj łososia poprosiła Halina, wyciągając rękę przez stół.

Proszę, trzymaj.

Halina nabrała sobie hojnie i pokiwała głową.

Dobrego łososia dostałaś. Tłusty, świeży.

Z targu odpowiedziałam. Drogie to, ale do naleśników trzeba dobrze.

Wujek Zdzisław dolał sobie herbaty.

No dobra, rodzino, czas przejść do rzeczy. Sylwester za pasem! Gdzie świętujemy?

Nie musieliśmy długo czekać na odpowiedź. Halina odezwała się pierwsza.

No przecież jak co roku u Weroniki! U ciebie dom największy, dla każdego miejsce się znajdzie.

Podniosłam głowę znad talerza. Spojrzałam na siostrę.

Są jakieś inne propozycje?

Nie żartuj mruknęła Halina. W naszym mieszkaniu się nie zmieścimy. I taka już tradycja.

Tradycja powtórzyłam cicho.

Ciocia Grażyna otarła usta serwetką i odłożyła naleśnika.

Weroniko, a ty zrób ten swój tort, Sacher czy jak mu tam. W zeszłym roku był przepyszny, z wujkiem jeszcze tydzień wspominaliśmy.

I więcej kawioru! dorzucił wujek Zdzisław, siorbiąc herbatę. W zeszłym roku w pół godziny zjedliśmy cały słoiczek, a taki mały był. W tym weź od razu trzy! Żeby starczyło.

Patrzyłam na zadowolone twarze moich bliskich, na ich uśmiechy i tłuste od masła wargi. Potem przeniosłam wzrok na męża.

Ten jak zwykle przyklejony do telefonu, milczący. Ale widziałam, jak napięły mu się ramiona słyszał wszystko, ale nie komentował.

Syn Michał miał słuchawki na uszach, kiwał się do rytmu. Szesnaście lat, rozmowy dorosłych go nie interesują.

No co, Weroniko? dopytywała Halina. Zgadzasz się?

Dobrze powiedziałam cicho.

Jednak wewnątrz coś we mnie przeskoczyło. Ledwo wróciliśmy do domu, mąż wyładował na mnie całą frustrację:

Znowu urządzisz wszystkim ucztę? Ile razy prosiłem, z Michałem cię błagaliśmy, żebyś odpuściła.

Sama nie wiem zdjęłam kurtkę i powiesiłam na wieszaku.

Co nie wiesz? Przed chwilą się zgodziłaś!

Powiedziałam dobrze, ale nie powiedziałam, że wszystko zapłacę sama.

Mąż zatrzymał się w przedpokoju, zaskoczony.

Co planujesz?

Jeszcze nie wiem, ale coś wymyślę.

Weszłam do kuchni, wstawiłam wodę na herbatę. Wyciągnęłam laptopa, odpaliłam Excela. Otworzyła się pusta tabela.

Zaczęłam analizować, ile co roku wydaję na sylwestra. Mięso indyk, wołowina. Ryby łosoś. Kawior czerwony, czarny. Owoce mandarynki, winogrona, ananas. Słodycze cukierki, ciasteczka, pianki. Tort Sacher. Do tego napoje, chleb, sosy, kawa, herbata, różne drobiazgi.

Potem sprawdziłam rok wcześniejszy i jeszcze wcześniejszy. Z każdym rokiem suma była coraz większa.

Mąż zerknął mi przez ramię.

Ile wyszło?

Spójrz sam.

Zerknął i aż gwizdnął.

Szok. To prawie twój miesięczny zarobek.

Więcej. To półtorej pensji. Nawet jeszcze nie wszystko doliczyłam dekoracje na stół, świeczki, serwetki, talerze. Pewnie trzeba jeszcze dopisać trzy tysiące.

Każdego roku tyle wydajesz?

Każdego roku. A oni przyjeżdżają, jedzą, piją, bawią się. Nawet zwykłego dziękuję nieraz nie usłyszę. Uważają, że tak musi być.

I co chcesz zrobić?

Pogadam z nimi.

W kolejną sobotę zadzwoniłam do Haliny.

Halino, musimy pogadać.

Co się stało? Jakoś dziwnie brzmisz.

O Sylwestrze. Przyjedź, omówimy.

Przyjechała rano, spięta, z niezadowoloną miną. Usiadła przy stole, nalałam jej herbaty.

No mów, o co chodzi?

Wyciągnęłam wydruk ze swoją kalkulacją i podałam jej.

Podliczyłam, ile wydaję co roku na nasz sylwester. Zobacz.

Halina przebiegła wzrokiem po liczbach. Twarz jej stwardniała.

Ale przecież nikt cię nie prosił o czarny kawior i indyka.

Prosił! Wujek Zdzisio narzekał, że znowu kura, że chce indyka albo gęś. Kupiłam indyka. Kawior też zamawiał, żeby więcej było.

Siostra odstawiła kubek.

No i czego ode mnie chcesz?

Nie dam już rady sama ciągnąć wszystkich kosztów. Albo dzielimy wszystko po równo, albo każda rodzina dorzuca się na swoją część. Gotować mogę, nie mam nic przeciwko imprezie u mnie, ale nie będę już sama sponsorować wszystkich.

Halina zakasłała, podałam jej serwetkę.

Co? Ty mówisz serio? Wykończyło cię na kasę?

Nie. Po prostu mam dość płacenia za dziesięć osób, trzeci rok z rzędu!

Przecież jesteśmy rodziną! Co to za rachunki robisz? Nie jesteś księgową wobec obcych ludzi.

Jestem księgową w pracy i w życiu. Wyszedł mi nieprzyjemny rachunek.

Może masz jakieś problemy? Mąż stracił pracę? Kredyt?

Wszystko w porządku. Po prostu chcę sprawiedliwie!

Halina wstała, pochodziła po kuchni, zatrzymała się przy zlewie.

A nie jest to trochę małostkowe? Wyliczać rodzinie grosz do grosza?

Nie grosz, tylko poważne sumy! Dziesiątki tysięcy złotych. Chcesz rozpiskę na każdy detal?

Nie, dzięki. Już zrozumiałam. Uważasz, że cię wykorzystujemy!

Nic takiego nie powiedziałam. Chcę tylko podzielić koszty, to uczciwe rozwiązanie.

To to samo! Uważasz nas za dusigroszy!

Proponuję równe zasady. Albo imprezujemy razem, równo się składamy, albo robię sylwestra tylko dla siebie, męża i Michała!

Siostra zgarnęła torebkę.

Zmieniłaś się, Weroniko. Byłaś dawniej lepsza.

Byłam głupsza. Teraz dojrzałam.

Ta rozmowa była pierwsza. Potem zaprosiłam wujka Zdzisia i ciocię Grażynę. Usiedli, pokazałam im liczby.

Wujek najbardziej się oburzał. Łamał ręce, mówił, że to koniec tradycji, że młode pokolenie nie ma serca, że „za jego czasów to…”

Weroniko, co ty robisz? Ja mam niską emeryturę! Skąd na luksusy brać?

Ja też nie mam kokosów, ale planuję wydatki.

Obrażasz nas.

Przestańcie się obrażać powiedziałam tylko to, co powinno paść już lata temu!

Następnego dnia zadzwoniła ciocia Grażyna.

Weroniko, kochana, słyszałam, że się pogorszyło z finansami?

Żadnych problemów, ciociu. Nie chcę tylko już sponsorować całej rodziny na święta.

Ale jesteśmy rodziną, córciu. Czy wypada liczyć pieniądze?

Trzeba! Zwłaszcza w rodzinie warto być szczerym.

Jesteś o coś zła?

Po prostu miałam dość, że od trzech lat wszystko na mojej głowie. Wspólne święto tylko z nazwy, koszty osobiste.

Możemy pomóc? Coś przynieść?

Właśnie o to chodzi! Każdy niech przyniesie coś własnego. Wtedy będzie sprawiedliwie.

Przez tydzień wszyscy milczeli. Zaczęłam szykować się na święto w trójkę z mężem i synem. Spis, lista zakupów, spokojniejsza atmosfera w domu. Mąż wspierał, mówił, że dobrze zrobiłam. Michał też przybił mi piątkę:

Mamo, super! W końcu postawiłaś się!

Na tydzień przed sylwestrem, późnym wieczorem 24 grudnia, zadzwoniła Halina. Brzmiała już mniej wrogo, trochę niepewnie.

Weroniko, jesteś w domu?

Tak.

Mogę wpaść?

Przyjechała po pół godzinie. Usiadła przy stole, nalałam jej herbaty, podałam pierniki.

No dobrze. Przegadaliśmy wszystko z rodziną. Zgadzamy się.

Na co dokładnie?

Dzielimy się wydatkami. Wujek Zdzisio zajmie się napojami. Ja mięsne i rybne przekąski. Ciocia Grażyna słodkości i owoce. Ty z mamą danie główne i dodatki. Odpowiada ci?

Odpowiada. Dzięki, Halinko.

Sylwestra rozpoczęliśmy już rano. Wujek Zdzisio przywiózł siatki z napojami, obtarł czoło chustką.

Niosłem tyle, że chyba starczy na dwa sylwestry!

Dziękujemy, wujku.

Halina przyjechała z mięsami domowe wędliny, szynka, pieczona karkówka. Rybna łosoś marynowany, śledzie.

Kupiłam wszystko najlepsze chwaliła się.

Super! odpowiedziałam szczerze.

Ciocia Grażyna przyniosła tort w pięknym pudełku, owoce i kilka opakowań cukierków.

Tort zamówiłam w cukierni. Mówią, że pyszny. Owoce świeżutkie, z bazaru!

Kiedy postawiliśmy wszystko na stole, przez chwilę było trochę sztywno. Halina zagryzała wargi, wujek Zdzisio coś mruczał o nowoczesnej młodzieży, ciocia Grażyna wzdychała i poprawiała obrus.

Ale potem napięcie minęło. Rozmowy, śmiechy, anegdotki z dawnych lat, plany na przyszłość.

Przed północą już było niemal jak kiedyś. Michał nie miał słuchawek, mąż rozmawiał z wujkiem o wędkowaniu, Halina zaczęła opowiadać zabawną historię z pracy.

Po fajerwerkach wujek Zdzisio podszedł do mnie do kuchni. Zabrałam się za zmywanie. Stanął obok, wytarł talerze.

Wiesz co, Weroniko? Miałaś rację. Trzeba podzielić koszty. Nigdy do tej pory nie liczyłem, ale po tych zakupach zobaczyłem, ile to wysiłku i pieniędzy.

Poczułam ulgę. Nie typowe zmęczenie po rodzinnej imprezie, ale autentyczną ulgę i satysfakcję.

Nie przemilczałam, powiedziałam to, co czułam. Ustaliłam nowe reguły. Nikt się nie odsunął, rodzina znalazła kompromis.

Wieczorem, gdy wszyscy rozeszli się do pokoi, mąż objął mnie w kuchni i powiedział:

Jestem z ciebie dumny, Werka. Naprawdę.

Dlaczego?

Bo umiałaś powiedzieć nie. Rodzinie najtrudniej odmówić. A ty to zrobiłaś. I jeszcze zaproponowałaś uczciwe rozwiązanie.

Bałam się, że się obrażą. Że nie przyjadą, że święto się nie uda.

Udało się! I nawet lepiej każdy się zaangażował, nikt nie czuł się wykorzystywany.

Zaakceptowałam nową wersję rodzinnej tradycji. Sylwester wciąż był nasz, ale już nie na moich plecach teraz była to prawdziwie wspólna sprawa. Dokładnie tego mi brakowało.

Tradycja nie zginęła po prostu dojrzeliśmy. Teraz jest sprawiedliwiej. I to mój największy sukces w tym roku!

Nie milczeć! Nie tłumić w sobie! Trzeba rozmawiać o tym, co nam nie odpowiada, i szukać rozwiązań. Mnie się udało i tego wszystkim Wam życzę

Podzielcie się swoimi doświadczeniami! Dajcie znać w komentarzach, co o tym myślicie. Polubcie i obserwujcie, żeby nie przegapić kolejnych wpisów!