— Tato, nie zabieraj jej! — zapłakała młodsza córeczka, siedmioletnia Kasia z czerwonym od łez noski…

Tato, nie wywoź! zaszlochała młodsza córka, Małgosia, siedmioletnia, z czerwonym od łez nosem. Kiciusia nie można oddawać, ona jest nasza!
Twoja Kicia, ojciec szarpnął kierownicą, robi szkody wszędzie. Gdzie tylko może! W korytarzu, przy piecu, wczoraj w bucie zostawiła niespodziankę. A do kuwety wejść nie chce. I co ja mam z nią robić?
Ale tato

Tak właśnie się stało. Michał Stefański uruchomił silnik starego poloneza białego, obdrapanego, z rudymi plamami rdzy na błotnikach. Na tylnym siedzeniu, w ciasnym kartonowym pudełku, cichutko miauczała Kicia.

Tato, nie wywoź! powtórzyła Małgosia, skulona przy furtce i przyciskając dłonie do zimnego metalu. Nie można oddać Kici!

Twoja Kicia, odpowiedział ostro ojciec, gdzie się nie pojawi, wszędzie brudzi. Wczoraj w bucie, dziś przy piecu, zawsze nie tam gdzie trzeba. Co ja mam z nią robić?

Ale tato

Już milcz! warknął.

Samochód ruszył gwałtownie, podskakując na dziurach i kałużach. Małgosia stała nieruchomo przy ogrodzeniu, zaciskając palce mocno wokół drewnianych szczebli i patrzyła za odjeżdżającym, zmęczonym życiem polonezem, aż zniknął za zakrętem.

Wilgotna, szara jesień. Niskie, ciężkie niebo wisiało nad wsią, a wiatr szarpał warkocze dziewczynki i targał falbanką jej bawełnianej sukienki.

Małgosiu, do domu! Przeziębisz się! zawołała przez okno mama, Hanna Stefańska. Dlaczego stoisz jak wryta?

Małgosia nie ruszyła się z miejsca. Łzy, słone i piekące, spływały jej po policzkach.

Kicia Ich Kicia Rudy puszek z białymi skarpetkami. Wieczorem mruczała na kolanach Małgosi, zwijała się w kłębek przy piecu. A teraz

W kuchni pachniało duszoną kapustą i drożdżowym ciastem mama lepiła pierogi. Starsze dzieci Piotrek (trzynaście lat), Zosia (jedenaście) i Jacek (dziewięć) siedziały przy zeszytach.

Nie oszukujmy się tylko udawali, że pracują. Piotrek ponuro mazał długopisem po ćwiczeniach, nawet nie patrząc, co pisze. Zosia skryła się za podręcznikiem, ale czerwone oczy mówiły wszystko. Jacek, zwykle najgłośniejszy, milczał i gryzł ołówek.

Jak zawsze fuknął nagle Piotrek, rzucając długopis z hukiem. Ojciec postanowił i koniec! Nikogo nie zapytał!

Ciszej! upomniała go Hanna, zagniatając energicznie ciasto. Ojciec wie, co robi. Mamy już trzy koty. Milka i Wacek chodzą do kuwety, jak należy. Ale ta wasza Kicia

Ona po prostu nie zdążyła przywyknąć! zaprotestowała Zosia przez łzy. Dałoby się ją nauczyć!

Nauczyć? Uśmiechnęła się smutno mama. I kto niby miałby jej uczyć? Ja? Mam obowiązków po uszy: krowa, świnie, warzywniak I was wszystkich! A jeszcze kotka, co uważa się za królową.

My byśmy ją nauczyli! upierała się Zosia. Spróbowalibyśmy!

Za późno ucięła Hanna.

Małgosia cicho weszła do środka i usiadła przy oknie. Patrzyła na cienką zasłonę deszczu. Wieś była szara domy, ogrody z czarniejącymi łodygami.

Mamusiu a ona wróci do domu? zapytała szeptem.

Hanna westchnęła ciężko:

Nie wiem, córeczko. Nie wiem

Po pół godzinie Michał Stefański wrócił. Zawiesił mokrą kurtkę na gwoździu, przeszedł do kuchni nawet nie patrząc dzieciom w oczy.

No i? zapytała żona.

Odwiozłem. Do sąsiedniej wsi. Zostawiłem u państwa Nowaków, obiecali się zaopiekować.

Ile to kilometrów? dopytywał Jacek.

Z pięć, może sześć mruknął ojciec.

Ona nie wróci szepnęła Zosia.

I dobrze odpowiedział chłodno Michał. Dosyć już gadania. Nalewaj herbaty, zmarzłem.

Hanna postawiła przed mężem szklankę herbaty i talerz makaronu z sosem. Ojciec jadł w milczeniu, wciągał kluski jakby ze złością i zmęczeniem. Dzieci siedziały przy stole, nie ruszały jedzenia patrzyły w talerze, jakby zalegało w nich coś ciężkiego i niejadalnego.

Późnym wieczorem, gdy w domu zaległa cisza i wszyscy szykowali się do spania, Małgosia przez długi czas wierciła się w łóżku. Leżała na swoim boku w szerokim łóżku, które dzieliła z Zosią, wsłuchiwała się w szum deszczu za oknem, stare skrzypiące ściany, daleki szczek wiejskiego psa.

Zosiu, nie śpisz? spytała cicho.

Nie, padła równie cicha odpowiedź.

Kicia na pewno wróci. Jestem pewna. Odnajdzie dom.

Nie gadaj głupstw Jak ma trafić? Tato wywiózł ją daleko. Pięć kilometrów! Dla takiego stworzenia to jak inny świat.

Ale ona jest mądra! Znajdzie nas!

Zosia nie odpowiedziała, odwróciła się do ściany. A Małgosia jeszcze długo leżała z otwartymi oczami, bezgłośnie szeptała, jak uczyła babcia: Boże, ochroń Kicię. Spraw, by odnalazła drogę do domu. Proszę Cię

Tymczasem Kicia siedziała pod piecem u Nowaków we wsi obok. Starsi państwo byli mili: dali miseczkę mleka, trochę jedzenia, pogłaskali ją. Ale kotka nie mruczała, nie ocierała się o nich. Tylko trwała, skulona, obca pośród obcych domowników.

Gdzie jej dom? Gdzie dzieci Małgosia, Zosia, Jacek, Piotrek? Gdzie pani Hanna, która czasem niepostrzeżenie częstowała ją słoniną? Gdzie znajome zapachy ciepło pieca, siano i mleko?

Tutaj wszystko pachniało inaczej. Głosy zupełnie nieznane. W domu mieszkał wielki szary kocur, który syczał groźnie, gdy Kicia chciała podejść do miski.

Czekała do rana. A kiedy gospodyni otworzyła drzwi, by wyprowadzić kury, Kicia wyskoczyła jak strzała.

Oj, gdzie ty pędzisz? krzyknęła pani Nowak.

Ale kotka już biegła. Przez ogród, za płot, na drogę. Nie zatrzymała się, póki nie wyskoczyła za wieś, na mokre jesienne pole.

Deszcz nie przestawał lać. Lał od wczesnego rana zimny, nieprzyjazny. Rude futro przylepiło się do ciała, łapki ślizgały się po ziemi, pazury wbijały się w mokrą darń.

Nie znała drogi. Ale w środku świeciło się drobne, uparte wspomnienie. Jakiś pradawny instynkt podpowiadał: tam dalej nie poddawaj się.

Minął dzień. Kotka schowała się pod starym sianem na zniszczonej stodole. Trzęsła się z zimna. Brzuch ściskał głód. Próbowała złapać mysz ta zdołała umknąć do nory. Wypiła wodę z kałuży zimną, przesiąkniętą zapachem ziemi.

Drugiego dnia dotarła do drogi. Rozbity asfalt, dziury, sporadyczne samochody chlapiące błotem. Kicia człapała po poboczu, przewracała się, otrząsała i szła dalej.

W nocy znalazła opuszczony chlewik. W środku zbutwiałe deski, swąd gryzoni. Jedną upolowała. Zjadła natychmiast. Poczuła się trochę lepiej.

Trzeciego dnia spadł pierwszy śnieg. Mokry, lepiący się do futerka. Ruda kotka zostawiała ciemne ślady na coraz bielszym gruncie, a opuszki łap bolały, starte aż do różowej skóry. Ale szła dalej.

Bo gdzieś tam, przed nią, był dom. Tam czekały dzieci. Czekał ciepły kąt. I pani Hanna, która potrafiła się złościć, ale zawsze ją pogłaskała, gdy nikt nie widział.

Czwartego dnia rozpoznała znajomy brzeziniak. Kocie serduszko zabiło szybciej. Przyspieszyła kroku. To był TEN lasek, gdzie latem dzieci zbierały grzyby, gdzie Małgosia robiła wianki z rumianków.

Piątego dnia dotarła do rzeczki. Wąskiej, ale lodowatej. Przebrodziła ją, drżąc, otrząsnęła mokre futerko.

Szóstego dnia pojawił się kaszel. Z nosa sączyło się, oddech był urywany. Ale Kicia szła.

I wreszcie siódmy dzień. Wczesny świt. Kicia, cała w błocie i śniegu, dotarła do znajomej furtki. Usiadła, zamiauczała cienko i zachryple. Nikt nie odpowiedział. Zamiauczała jeszcze raz, głośniej.

Drzwi się otworzyły. Na ganek wybiegła Małgosia boso, w nocnej koszuli.

Kiiiiicia! zawołała, rzuciła się do furtki, otworzyła ją na oścież, porwała kotkę na ręce. Mamo! Tato! Wszyscy! Wróciła do nas!

Na ganek wysypały się dzieci Zosia, Jacek, Piotrek. Hanna, wycierając ręce w fartuch, podeszła bliżej, by lepiej się przyjrzeć.

Ojej, ależ jest wychudzona I nosek jej cieknie Chyba się przeziębiła powiedziała cicho.

Mamo, trzeba jej pomóc! prosiła Zosia.

Pomóc? Hanna pokręciła głową. Widział kto, żeby koty do lekarza wozić? Weterynarz jest od krów, a koty sobie poradzą same.

Ale mamo!

No już, wystarczy machnęła ręką. Podgrzejcie mleko. I znajdźcie jakąś ligninę, musimy ją osuszyć. Jakoś to będzie

Na progu stanął Michał Stefański. Zatrzymał się, spojrzał na rudą kotkę w objęciach najmłodszej.

A jednak znalazła drogę mruknął.

Tato, pokonała sama pięć, może sześć kilometrów! Wyobrażasz sobie? zawołał Piotrek.

Ojciec nic nie odpowiedział. Po prostu odwrócił się i wrócił do domu.

Kicię zaniesiono do ciepła, ułożono przy piecu. Małgosia przyniosła jej miseczkę gorącego jeszcze mleka. Piła zachłannie, aż kapnęło jej z wąsów. Zosia delikatnie przecierała ją ściereczką, starając się nie sprawiać bólu.

Łapki ma do krwi obtarte szepnęła Zosia z trudem. Mamo, zobacz

Hanna przysiadła, obejrzała kota czujnym okiem.

Porządnie ci się dostało, biedactwo Tak. Jacek, leć po zieloną maść. Zosiu, przynieś bandaż. Opatrzymy ją.

A katar? spytała Małgosia.

Katar Hanna się zamyśliła. Napar z rumianku spróbujemy. Starsza sąsiadka, ciotka Stasia, się zna na takich sprawach. Najważniejsze cieplutko i dobrze karmić. Potem się zobaczy.

Od tego dnia dzieci opiekowały się Kicią jak małym dzieckiem. Małgosia nie odstępowała jej na krok, głaskała, coś szeptała po cichutku. Zosia gotowała dla niej rosół z kurczaka. Jacek przyniósł stary pled, rozścielił przy piecu. Piotrek, ciężko naburmuszony, majstrował przy deskach i gwoździach.

Co robisz? zapytała siostra.

Kuwetę burknął Piotrek. Żeby już w końcu nauczyła się korzystać, jak trzeba. Nauczymy ją.

Myślisz, że się uda?

Musi się udać.

Kicia chorowała prawie tydzień. Kichała, pociągała noskiem, oczy jej łzawiły. Ale dzieci nie dawały za wygraną: wpuszczały jej napar z rumianku, poiły ciepłym mlekiem, przykrywały chustą.

I z dnia na dzień kotka dochodziła do siebie. Katar minął, oczy znów błyszczały, futerko stało się puszyste i rude.

Wtedy zaczęli naukę kuwetowania. Piotrek zbił kuwetę ze starej skrzynki, wsypał piasku. Za każdym razem, gdy kotka zaczynała krążyć w poszukiwaniu miejsca, przenosili ją tam.

Tutaj, Kicia, tu powtarzała cierpliwie Małgosia.

Kicia fukała, próbowała uciec. Ale dzieci się nie poddały. I w końcu stał się cud. Kotka sama poszła do kuwety, przekopała piach, zrobiła, co trzeba.

Udało się! zawołała Małgosia. Mamo, tato! Sama poszła!

Hanna uśmiechnęła się pierwszy raz od dawna.

No proszę A jednak się dało. Kto by pomyślał.

Michał siedział przy stole z gazetą. Podniósł wzrok na kotkę, która z godnością myła łapkę obok kuwety.

Uparte z ciebie stworzenie powiedział cicho. Taki charakter Ile kilometrów przełaziłaś

Tato, już jej nie wywieziesz? zapytała niepewnie Małgosia.

Ojciec zamilkł na chwilę, jakby ważył każde słowo, i dopiero po dłuższym namyśle odpowiedział:

Nie. Skoro sama wróciła znaczy, tu jej miejsce. Z nami.

Małgosia rzuciła mu się na szyję tak mocno, jakby bała się, że magiczne słowa znikną.

Dziękuję, tato! Dziękuję!

No już, już mruknął, ale widać było, że cieszy się w środku.

Kicia przeżyła z nami długie lata. Od tamtej pory nie zrobiła już ani razu poza kuwetą. Wieczorami drzemała przy piecu, mrucząc. Łowiła myszy równie sprawnie jak Milka i Wacek z czego cała rodzina była dumna.

Nieraz Michał Stefański przyglądał się jej i kręcił głową:

Ma w sobie ducha Prawdziwego. Wie, gdzie jest jej dom. Dla niej żadna odległość nie była przeszkodą.

Dzieci przytakiwały, bo wiedziały: Kicia wiedziała, gdzie powinna wrócić. I wróciła. Przeszła przez deszcz, chłód, głód i ból, bo wiedziała, że w domu na nią ktoś czeka.

A tam, gdzie czekają tam się żyje. Więc życie trwa.