Moja była teściowa śledzi moją rodzinę – historia o tym, jak matka mojej zmarłej żony Julii (52 lata…

Była teściowa śni się naszej rodzinie.

Moja była teściowa, pani Halina, ma 52 lata i była matką mojej nieżyjącej żony Zofii.

Z Zofią pobraliśmy się, gdy miałem 23 lata. Tuż przed ślubem zaszła w ciążę i urodziła się nasza córka, Mariolka.

Dwa lata później, świat się zatrzymał: żona ciężko zachorowała i bardzo szybko odeszła.

Zostałem z Mariolką sam. Przeniosłem się wtedy do rodzinnego Poznania, do moich rodziców. Było to wygodne pracowałem nawet po 10 godzin na dobę, a oni mogli zająć się wnuczką. Tak się umówiliśmy.

Wkrótce dostałem awans i kupiłem dom pół godziny drogi od rodziców. Od tej pory Mariolką opiekowali się albo dziadkowie, albo zatrudniona opiekunka (nie chciałem ich obciążać bez końca, więc nalegałem na czas wolny dla nich). Dziś Mariolka ma już osiem lat.

Pewnego dnia Halina postanowiła przeprowadzić się z Gdańska do naszego miasta, bo chciała być bliżej swej jedynej wnuczki. Decyzja tyleż zaskakująca, co niepokojąca; przecież dzieliło nas setki kilometrów!

W sumie rozumiem, pomyślałem. Zofia była jej jedyną córką, Mariolka jedyną wnuczką. Kto by nie chciał być z rodziną?

Ale odkąd Halina pojawiła się w naszym życiu, sennie zaczęły dziać się rzeczy osobliwe

Zaczęło się od tego, że była w moim domu przez większość dnia. Była jak cień wszędzie, nawet kiedy wracałem wieczorem z pracy. Jakby tego było mało, zostawała także w weekendy W odwiedziny tak to nazywała, choć siedziała od rana do wieczora.

Halina była obecna nawet wtedy, gdy Mariolka była w szkole. Jej argumenty były równie dziwne, jak senne obrazy:

Nie ma kto sprzątać, więc zostaję. Kurz osiada codziennie, bez kobiecej ręki sobie nie poradzisz.
Kwiaty tu więdną, za parę dni wszystko do wyrzucenia.
Wczoraj chodził po klatkach jakiś podejrzany człowiek, ale do nas nie wszedł, bo czuwałam.
Nie martw się, złotówki nie ruszę.

Czułem, jakby podejrzewała, że duch jej córki zamieszkał ze mną w nowym domu. Już kilka razy słyszałem, jak rozmawiała sama z sobą albo z kimś, kogo tylko ona widziała?

Po wielu rozmowach uznałem, że to już zbyt wiele. Było mi zwyczajnie głupio jej zachowanie naruszało moją prywatność. Myślałem, że Halina zrozumiała Ale wtedy nadszedł zeszły tydzień.

Przez ostatnie półtora roku spotykam się z jedną dziewczyną; w końcu zaprosiłem ją do siebie, kiedy Mariolka spała u dziadków. Kolacja, film wszystko jak z dziwacznego snu. Leżeliśmy na kanapie, nagle usłyszałem jakiś głuchy szmer na korytarzu. Obróciłem się i ujrzałem w półmroku sylwetkę Haliny, która chyba zapomniała, czym jest dzwonek do drzwi, ani nie zapytała czy może wejść.

Czy to znowu te nieszczęsne kwiaty?

Ale to nie ja wybuchłem to ona nagle zaczęła oskarżać mnie o zdradę i brak szacunku wobec zmarłej Zofii.

Byłem w szoku. Spokojnie, ale stanowczo powiedziałem jej wszystko, zabrałem klucz, poprosiłem, by natychmiast wyszła:

Nie jesteś już tu mile widziana!

Halina nie ma już nikogo bliskiego, i kilka osób nawet moi rodzice namawia mnie, żebym jeszcze przemyślał sprawę. Zwykła przyzwoitość? Pewnie będę musiał pójść na kompromis i pozwalać czasem Mariolce odwiedzać babcię. Dom nasz jednak pozostanie dla niej twierdzą niezdobytą, niewiarygodną, jak sen, z którego nie sposób się obudzić. Kropka.