Tak, psy są niezwykle wierne! Ale wierne są tylko tym, którzy je kochają – a zdrajcom nigdy nie wyba…

Tak, psy są niezwykle wierne! Ale ta wierność należy się tylko tym, którzy darzą je miłością zdrajcom nie wybaczają

Było to wiele lat temu, lecz pamiętam wszystko, jakby wydarzyło się wczoraj. Suczka imieniem Lula biegła rozpaczliwie za samochodem, nie chcąc zostać sama w nieznanym miejscu. Nie potrafiła zrozumieć, dlaczego ktoś, komu ufała najbardziej na świecie, mógł ją nagle porzucić.

Biegła za człowiekiem, którego kochała i którego nie umiała zdradzić. Wierzyła do końca…

Marysiu, poznaj, to jest Lula! uśmiechając się szeroko, Przemek przedstawił swoją psinę młodej dziewczynie, wysokiej i eleganckiej, w lakierowanych szpilkach, przez co przerastała chłopaka o głowę.

Ona jest dobra i bardzo posłuszna, więc myślę, że się dogadacie. Choć właściwie nie myślę jestem tego pewien!

Lula kręciła się z radością wokół nóg właściciela, ale Marysię obserwowała z dystansem. To nic dziwnego, psy zawsze ostrożnie traktują obcych. Jednak tu było coś więcej. Lula wyczuwała, że dziewczyna pachnie czymś nieprzyjemnym i odpychającym. Co ciekawe, nie chodziło o natarczywie słodki zapach perfum, który wręcz raził w nozdrza. Psy mają ten niesamowity dar: potrafią wyczuć, czy ktoś jest dobrym człowiekiem.

Lula miała ten instynkt niemal doskonały. Nigdy jej nie zawodził.

Na ulicy, gdy spotykała takich ludzi, Lula intuicyjnie starała się ich omijać, odciągając od nich swojego pana, nawet wbrew jego woli. Kochała Przemka i troszczyła się o jego szczęście.

W ciasnym, dwupokojowym mieszkaniu nie dało się jednak uciec. Przemek był wobec Marysi bardzo czuły i życzliwy. Przytulał ją, całował…

Marysia, zauważywszy nieprzychylne spojrzenie Luli, wzięła Przemka za rękę, pociągnęła do kuchni i cicho wymruczała z niezadowoleniem:

Czemu nie mówiłeś, że masz psa?

Nie było okazji również szeptem odpowiedział Przemek. Coś ci to przeszkadza?

Tak, przeszkadza! Nie lubię psów i nie chcę, żeby ten… jak go nazwałeś?

Lula…

Lula mieszkała z nami w jednym mieszkaniu!

I co mam zrobić? Wyrzucić ją na ulicę? Jesteśmy razem już dobrych cztery lata, może nawet pięć. Już nawet nie pamiętam, ale bardzo długo!

Przemku Marysia spojrzała na niego znacząco. Dopóki ona tu będzie, nie zamieszkam z tobą i ślubu też nie będzie, rozumiesz? Podejmij decyzję. Dla mnie pies to nie do zaakceptowania. Wybierz: ja albo ona.

Lał deszcz, jakby niebo chciało zmyć wszystko z tego świata. Wycieraczki bezlitośnie ścierały krople na szybie, jakby były w zmowie z samym losem. Przemek prowadził samochód przez nocne ulice Warszawy, twarz miał surową, ciemną od cieni i złych myśli.

W środku tliło się okropne uczucie. Jakby ktoś wylał mu na duszę wiadro brudnej wody. Zmusił się do czegoś obrzydliwego, czego wcale nie chciał robić.

Ale kochał Marysię i planował się z nią ożenić. A może już nie kochał? To w tamtym momencie nie miało znaczenia.

Ważniejsze było coś innego: ojciec Marysi obiecał naprostować wszystkie kłopoty jego niewielkiej firmy budowlanej. Był człowiekiem wysokiego wpływu, a jego obietnice nigdy nie były puste. To była prawdziwa szansa nie tylko, by utrzymać się na powierzchni, ale może i rozwinąć firmę, stać się w końcu kimś ważnym. Głupotą było rezygnować z takiej możliwości.

Gdy wyjechał poza Warszawę, wdepnął gaz do dechy, deszcz tylko przybierał na sile. Krople waliły w szybę, dach, maskę i bagażnik, jakby chciały go ostrzec. Zastanów się! szumiała ulewa bijąca o metal.

Lula leżała na tylnym siedzeniu. Obserwowała krople spływające po szybie. Czuła, że zmienił się jej pan; od pojawienia się Marysi stał się chłodny, jak ten jesienny deszcz. Przestał z nią rozmawiać, głaskać. Stawał się obcy.

Przemek zjechał na pobocze i zapalił papierosa. Wysiadł z auta, narzuciwszy kaptur na głowę. Lula śledziła każdy jego ruch, coraz bardziej zaniepokojona.

Potem wydarzyło się wszystko według scenariusza. Tylne drzwi się otworzyły, kłąb dymu uleciał w deszczową noc. Przemek chwycił sukę za obrożę i wyciągnął na drogę. Lula pisnęła żałośnie.

Jeden hałas zatrzaśnięcie tylnych, potem przednich drzwi. Samochód ruszył, zanurzył się w mroku, a deszcz bębnił jeszcze mocniej.

Lula została sama, stojąc oszołomiona pośród deszczowej nocy na pustej, podwarszawskiej drodze. Krople lały się z nieba, nasiąkały w futro, aż z każdej sierści skapnęła ostatnia sucha cząstka.

Rzuciła się w pogoń za autem. Biegła, ile sił, do upadłego, za tym, kogo kochała, komu ufała i dla kogo nie umiała być niewierna.

Ale jak mogła dogonić samochód jadący sto kilometrów na godzinę? To już nie była dzika pantera, tylko zwykła psina o ciężkim od deszczu futrze.

Czerwone światła dawno znikły w oddali, a Lula biegła zawzięcie i dalej, bo nie umiała się zatrzymać.

Niekiedy, gdy nie jesteśmy w stanie się zatrzymać, los robi to za nas. Nie dlatego, że jest okrutny. Po prostu nie ma sensu gonić własnej przeszłości.

Z piskiem hamulców i głuchym uderzeniem wszystko się zatrzymało. Kierowca zatrzymał się gwałtownie, wysiadł z auta, chwytając się za głowę oburącz.

Na mokrym asfalcie leżała psina. Ostrożnie podszedł, zajrzał jej w oczy.

Wciąż wierzyły. Z sekundy na sekundę ta wiara gasła, pozostawiając miejsce smutkowi i rezygnacji.

Dzięki Bogu, żyje! pomyślał Wojtek.

Wojtek ostrożnie przeniósł ją do środka, położył na kurtce na siedzeniu. Było już późno, dlatego mógł zwrócić się tylko do dyżurującej całodobowo w Łodzi kliniki weterynaryjnej. Tam też pojechał, zerkając na biedną psinę, która dalej poruszała łapkami, jakby wciąż chciała biec, uciekać od wszystkiego.

Weterynarz przyjął pacjentkę bez opłat za pierwsze badanie. Gdy zapytał, co się stało, Wojtek plątał się w wyjaśnieniach.

Dla doświadczonego lekarza wszystko było jasne ktoś się jej po prostu pozbył. Niestety, nie pierwszy i nie ostatni taki przypadek w mieście.

Na szczęście nie było poważnych urazów, tylko stłuczenia. Zalecił chłodne okłady i maść, by opuchlizna zeszła w ciągu doby.

Wojtek zaniósł ją do swojego mieszkania, położył na swojej kurtce.

To na razie, tylko chwilowo powiedział cicho do Luli. Po dziesięciu dniach pies zaczął wracać do formy. Wciąż lekko kulała, ale przecież chodziła, a to było najważniejsze. Z czasem i to miało zniknąć.

Wyrzucili cię na ulicę? zagadnął Wojtek, siedząc na łóżku obok suki.

Nigdy nie miał psa. Ani nawet bliskich z własnymi psami. Prawdę mówiąc, nie miał też przyjaciół kiedyś byli, potem już nie. Zawiódł się na nich.

Jeden zabrał mu dziewczynę, drugi wykiwał w interesach i popadł w długi, trzeci wciągnął w szemraną aferę, przez co miał nieprzyjemności z policją.

Ostatecznie kilka lat temu sprzątnął cały dawny świat, spakował się i przeniósł do Łodzi, zaczynając wszystko od nowa.

W sprawach opieki nad psem musiał więc wszystko konsultować z weterynarzem, który dał mu wizytówkę i radził dzwonić zawsze, gdy będzie problem.

Dzięki jego poradom Wojtek łatwo wykąpał sukę i zmył z niej cały brud. Spodziewał się oporu, ale Lula zniosła wszystko dzielnie.

Rozmawiał z lekarzem o jedzeniu, dwa razy zabrał Lulę na kontrole, by sprawdzić, czy nie ma traumy.

Martwiła go: jadła kiepsko, całe dnie leżała, nie zwracała na niego uwagi.

To minie tłumaczył lekarz.

Doktor Augustyniak doradził spacery, dużo świeżego powietrza. I by nie oczekiwać od niej wdzięczności z czasem przyzwyczai się, może kiedyś się zaprzyjaźnicie.

Tak też się stało. Rany, nawet te głębsze, powoli się goiły, a po półtora miesiąca od „spotkania” na drodze Wojtek i Lula stali się przyjaciółmi. Może nie najlepszymi pod słońcem, ale ufała mu i zaczęła jeść lepiej. Chociaż teraz nazywał ją nie Lula, lecz Ksenia.

Nowe życie, nowe imię, jak mawiają. Suka przywykła do nowego imienia bardzo szybko. Może brzmiało podobnie, a może stare już się zatarło.

Codziennie wychodzili na spacery, pogoda nie miała znaczenia było im razem dobrze.

Tylko w deszczowe dni oczy Kseni wydawały się smutniejsze niż zwykle, a ich wilgoć była nie przez krople na sierści, a przez wspomnienia.

Trudno jest zapomnieć to, co się wydarzyło. Pies nie jest człowiekiem, ale zna ludzkie uczucia. Kto sądzi inaczej, ten psa nigdy nie miał.

Pewnego popołudnia, podczas przechadzki po parku, Ksenia pognała tropem kota, gdy Wojtek kupował sobie gorącą kawę listopad był wyjątkowo zimny. Odwrócił się i… psa nigdzie nie było. Porzuciwszy kawę, pobiegł szukać swej suki, nie wiedząc, gdzie zacząć, ale wiedząc, że nie może stać w miejscu.

Ksenia tymczasem szczekała wniebogłosy na kota, który wdrapał się na drzewo, zachęcając go głośno do zejścia i dalszych gonitw.

Obok zatrzymał się czarny SUV. Wysiadł z niego Przemek. Przyszedł w stronę sklepu, ale nagle zamarł, patrząc przed siebie.

Lula!

Suka nie od razu zrozumiała, że to do niej. Ale po kolejnym wywołaniu i znajomych nutach w głosie, spojrzała i zobaczyła Przemka.

Lula, chodź tutaj! dawny pan ukląkł i wyciągnął ręce, uśmiechając się.

Chciała pobiec, rzucić mu się w ramiona… Lecz coś ją zatrzymywało. O czym wtedy myśli pies nie wie nikt. Ale na pewno myśli.

„Przecież on zdradził! Zostawił mnie. A może jednak to wszystko nieporozumienie i cały czas mnie szukał? I oto wreszcie spotkaliśmy się ponownie?”

Jej ogon lekko się poruszył może z radości, może z napięcia.

Widząc wahanie psa, Przemek sprawnie przeskoczył przez płot i sam podszedł, wyciągając rękę.

Lula! Luluniu! Tak się cieszę, że cię odnalazłem! Chodź do mnie!

Zaczął ją głaskać, tulić, ale ona nie protestowała. I nie wydawała się szczęśliwa. Nie kręciła się wokół nóg, nie merdała ogonem.

Coś nie pozwalało jej cieszyć się tą chwilą. Coś ją powstrzymywało.

Wojtek właśnie biegł obok i zobaczył, jak jakiś mężczyzna ciągnie Ksenie za obrożę do auta.

Co pan robi? To mój pies!

Podbiegł, złapał Przemka za ramię i odwrócił go przodem do siebie:

Co pan robi? powtórzył, już pewniejszym tonem. To mój pies!

Tak? Naprawdę?

Oczywiście! Kseniu, do mnie!

Suka próbowała podejść, ale Przemek jej nie puszczał.

Ksenia? To Lula! To mój pies, wychowywałem ją od szczeniaka, a potem…

A potem co? dopytywał Wojtek, zaczynając rozumieć całą sytuację.

To nie pana sprawa! To mój pies i zabieram go!

Nie, nie zabierzesz! Pies należy do mnie i już. Nie będę dyskutował. I lepiej nie prowokuj.

Co?!

Oczy Przemka pociemniały, sięgnął ręką, jakby chciał uderzyć Wojtka lecz w tym momencie suka, dotąd biernie przyglądająca się zajściu, nagle warknęła groźnie, otrząsnęła się i obnażyła zęby, broniąc Wojtka.

Przemek znieruchomiał. Zaskoczenie przeważyło nad strachem. Nigdy dotąd Lula tak się nie zachowywała, nigdy na niego nie warczała. Nigdy jeszcze nie widział w jej oczach gotowości do walki. Do końca.

Opadł z ręką, cofnął się o dwa kroki.

Kseniu, chodźmy powiedział cicho Wojtek.

Suka podeszła, dotknęła go nosem, pokornie spuściła łeb, by mógł podpiąć smycz.

Odeszli alejką, usłaną opadłymi liśćmi, nie oglądając się za siebie. Przemek patrzył za nimi, zaciskając pięści ze złością.

Z Marysią nic z tego nie wyszło, do ślubu nie doszło, a jej ojciec nie pomógł w biznesie musiał sprzedać firmę i spłacić długi. Nigdy też nie wybaczył sobie tamtej nocy. Ale zmienić już nie zdołał niczego.

Tak, psy są wierne tylko tym, którzy je kochają. A zdrajców nie wybaczają

A wy? Co o tym sądzicie?