Dlaczego nie chcę zostawiać moich dzieci pod opieką ich babć – mama na pełen etat (31 lat, dwie córk…

Mam 31 lat i wychowuję dwie córki jedna ma 3 lata, druga roczek. Nie pracuję zawodowo, jestem pełnoetatową mamą to była moja w pełni świadoma decyzja!

Kiedy spodziewałam się pierwszego dziecka, naiwnie zakładałam, że babcine wsparcie przyjdzie naturalnie. Życie jednak szybko pokazało, że babcie zamiast pomóc, często bardziej przeszkadzały niż pomagały, i wszystko musiałam ogarniać samodzielnie.

Pozwólcie, że opowiem o tym trochę więcej:
Po narodzinach starszej córki, a potem jeszcze bardziej po powrocie do domu ze szpitala, czułam się zupełnie zagubiona nie wiedziałam nawet, od czego zacząć opiekę nad noworodkiem. Teraz, po dwóch dzieciach, wiele rzeczy przychodzi mi automatycznie, ale wtedy obawa i zagubienie dominowały w naszym domu.
Oczywiście, instrukcja obsługi dziecka nie zapisuje się w głowie sama z siebie, więc wszystkie te czynności musiałam poznawać krok po kroku.

Nie wiem czemu, ale wydawało mi się, że starsze pokolenie, doświadczone, na pewno będzie wiedzieć, jak przewinąć, wykąpać, nakarmić, obciąć paznokcie albo co robić, gdy dziecko się przeziębi. Szybko okazało się, że babcie nawet kąpałyby niemowlęta zupełnie inaczej każda wg własnych, odmiennych teorii i przekonań.

Z czasem nauczyłam się sprawnie przewijać, karmić, a nawet obcinać maleńkie paznokietki.
Mam ogromny szacunek i wdzięczność dla mojej mamy i teściowej, ale… nie da się ukryć, że ich złote rady często mnie rozbrajają:
Babcia 1 (teściowa):

Wodę dla dziecka trzeba pobłogosławić, zanim ją wypije.

Pół roku później kupiłam filtr do wody i stosuję go codziennie.

Szare mydło tylko nim można myć dziecko. Zresztą rany i odparzenia też najlepiej smarować szarym mydłem.
Źle wychowujesz dzieci dlatego ciągle chorują (nie wiem, skąd ten wniosek).
Żeby przestały płakać, powinnaś pójść z dzieckiem do zielarki, ona pomoże.

Babcia 2 (moja mama):

Płacze? To nic, samo minie. Gorączka? Daj syrop, przejdzie.
Kupujesz dzieciom za dużo zabawek trzeba żyć skromniej.
W sobotę przychodzę o 13, ale o 16 wychodzę do kina, tak co weekend.
Słodkie, słone od 6 miesiąca można już dawać, jeśli dziecko chce, to niech próbuje wszystkiego.
Bardzo kocham moją mamę, ale mam coraz więcej pytań co do metod wychowawczych, jakie stosowała!

Teraz myślę sobie, jak wyglądało moje dzieciństwo… Często zostawałam u babci, tam przez cały dzień jadłam głównie kluski, w domu zawsze było tłusto. Moje kaszle były bagatelizowane, przez co kilka razy dostałam poważnych powikłań. Teraz widzę, skąd się wzięły moje kłopoty z trzustką i wątrobą.

Podsumowując bardzo doceniam obie babcie i miło mi się z nimi spotykać, ale nie wyobrażam sobie oddać im dzieci na dłużej niż kilka godzin. Pod moją kontrolą oczywiście. Nie jestem przewrażliwiona, ale po prostu się boję

Każda rodzina ma własne tradycje i przekonania, lecz zawsze warto pamiętać, by kierować się nie tylko radami starszych, ale także własnym rozsądkiem i sercem. Dzieci potrzebują naszej czułej obecności, a my jako rodzice bierzemy za nie odpowiedzialność. Szanujmy doświadczenie poprzednich pokoleń, ale uczmy się również na ich błędach to jest najważniejsza lekcja, jaką mogłam odebrać.