Nie było rozmowy o alimentach, ustaliliśmy jedynie, że będę przekazywać mężowi pieniądze na utrzymanie naszego syna, a tymczasem od lat utrzymuje się wyłącznie z moich środków.

Wiesz, czasem życie pisze takie scenariusze, że sami się potem dziwimy, jak to się wszystko potoczyło. Ja przez własne decyzje rozbiłam rodzinę zakochałam się w kimś innym i po prostu odeszłam od Michała. On miał do mnie żal, uważał, że skoro złamałam mu serce, to powinnam mu to jakoś wynagrodzić. Nie pozwolił mi zabrać naszego syna, a Kacper też sam zdecydował, że woli zostać z tatą. Strasznie mnie to bolało, ale nie chciałam go zmuszać, nie chciałam ciągnąć dziecka wbrew jego woli.

Sprawy załatwiliśmy szybko pozwolili mi odejść, a ja w zamian obiecałam im regularnie pomagać finansowo. Przesyłałam im pieniądze raz czy dwa razy w miesiącu. Początkowo Michał normalnie pracował, miał swoje dochody, ale kiedy zobaczył, że ja zaczynam nieźle zarabiać, a mój nowy partner, Tomek, też dorzuca coś od siebie, żeby Kacper miał wszystko, czego potrzebuje, to Michał przestał chodzić do pracy na etat i zaczął żyć z naszych przelewów.

Kacper rósł, a Michał robił wszystko, żeby tylko mu dogodzić ciągle zamawiał im jedzenie, pozwalał opuszczać lekcje, organizował wypady nad Bałtyk czy w Tatry, kupował nowe konsole, komputery, sprzęty do domu. Efekt? Kacper robił się coraz bardziej roszczeniowy i z każdym rokiem oddalał się ode mnie. Cokolwiek dla niego przygotowałam czy kupiłam, tata i tak go przebijał oczywiście za moje pieniądze. Chłopak ma jedenaście lat i nawet nie zastanawia się, skąd tata ma tyle kasy, skoro ciągle jest w domu

W końcu Tomek powiedział mi, że chyba za bardzo ich rozpieszczam. Doszliśmy do wniosku, że zamiast dawać się wykorzystywać, lepiej odkładać pieniądze na przyszłość Kacpra na studia, na start w dorosłość, niż dalej finansować Michała i jego fanaberie. Zebrałam się na odwagę i powiedziałam byłemu wprost: koniec z przelewami na wszystko, teraz musisz sam o nasz finansowy porządek zadbać, a ja będę odkładać na lepszy cel.

No i wtedy się zaczęło posypały się pretensje, wyzwiska. Usłyszałam od Michała, jaka to jestem matka, jaka byłam fatalna żona, że powinnam płacić alimenty i że mnie pozwie. Straszył, że nie dam mu rady i zostanę z niczym, chociaż doskonale wiedziałam od prawników, że nie ma na mnie żadnego haka, a przecież on sam od paru lat nie pracuje, tylko żyje z moich pieniędzy.

A mimo wszystko czuję, jakby to na mnie spadała cała wina. Kacper odsunął się ode mnie jeszcze bardziej, bo jest przekonany, że specjalnie nie chcę pomóc jego tacie Szczerze? Nawet nie wiem, jak do niego dotrzeć, jak mu wytłumaczyć, że robię to właśnie dla niego.