Żona dowiedziała się za późno — Tego szukasz? — podała mu list. Kuba zbladł. — Anka, ty… nie myśl…

Tego szukasz? podała mu list, dłoń jej lekko drżała.

Kuba zbladł gwałtownie.

Wiola ty nie myśl sobie Tomek To

O czym nie powinnam myśleć, Kuba? Że matka mojego męża żyje i siedzi w więzieniu? Że obaj macie mnie za głupią dziewczynkę z prowincji?!

Jak to miesiąc?! Wiola, przecież ustalaliśmy, że do jesieni spokojnie tu będziemy!

Mój młodszy dopiero poszedł do przedszkola, a ja znalazłam pracę zaraz obok

Co się stało?

Przecież płacimy na czas, nie robimy problemów

To nie o was chodzi Wiola zawahała się chwilę. Muszę wrócić do swojego mieszkania.

Po co? Pokłóciłaś się z mężem?

Nie zadawaj zbędnych pytań, proszę.

Równo miesiąc od dziś!

Zrobię rozliczenie, oddam kaucję.

Wybacz

Wiola z niepokojem zakończyła rozmowę. Chciała już zamknąć ten rozdział swojego życia

***

Nie mogła oderwać wzroku od koperty leżącej na kuchennym stole zwyczajna koperta, którą dosłownie pięć minut temu wyjęła ze skrzynki razem z gazetką reklamową i rachunkiem za internet.

Listy zawsze odbierał Kuba, ale dziś coś ją tknęło, żeby zrobić to za niego.

Stempel, adres zwrotny: Zakład Karny nr 6.

Nadawca: Lidia Gromadzka.

Imię to obiło się o uszy Wioli kilka razy. Tak nazywała się matka jej męża. Teściowa, którą znała tylko z milczenia bo nigdy jej nie widziała.

Nie miała pojęcia, że kobieta, która urodziła jej męża, żyje i istnieje gdzieś w Polsce.

Nie mam nikogo, Wiolko wyznał Kuba przy trzecim spotkaniu, siedząc z nią w taniej kawiarence na Śródmieściu, kiedy grzali się po deszczu gorącą herbatą. Ojciec zniknął, zanim się urodziłem. Nie znam go nawet ze zdjęć.

A mama zmarła, jak miałem dwadzieścia lat. Serce. Taki sierota jakby.

Tak zupełnie sam? Wiola aż łzy czuła pod powiekami. Żadnych cioć, wujków?

Tam w Bieszczadach jakaś daleka rodzina, ale kontakt się urwał.

Wiesz, tak jest łatwiej. Żadnych dram rodzinnych, żadnych obowiązkowych niedzielnych obiadów. Tylko my.

Wtedy pomyślała: To niesamowite, ile on zniósł, a mimo to został taki dobry

Zalewała go opieką, jakby chciała nadrobić całą miłość, której nie dała mu matka.

Potem był ślub, cichy, tylko dla najbliższych.

U niej rodzice, dwie przyjaciółki, u niego jeden przyjaciel z dzieciństwa, Tomek, który przez cały wieczór nie patrzył jej w oczy.

Wtedy uznała to za nieśmiałość. Dziś wie: Tomek po prostu bał się cokolwiek zdradzić.

Gdzie jest pochowana twoja mama? zapytała pół roku po ślubie. Może chociaż raz zapalimy jej znicz?

Kuba wtedy gwałtownie się spięł i odwrócił, poprawiając nerwowo kołnierzyk.

Daleko, Wiolko, koło Częstochowy. Stare zamknięte cmentarzysko.

Sam pojadę kiedyś, nie przejmuj się. Nie chcę cię tam zabierać, klimat ciężki.

Lepiej skupmy się na teraźniejszości, dobrze?

Wierzyła mu. Głupia!

***

Drzwi wejściowe zatrzasnęły się, Wiola aż podskoczyła i wsunęła kopertę do szuflady, zasypując ją gazetkami z Biedronki.

Cześć, kochanie! Kuba, jak zwykle energiczny, wszedł do kuchni. Co słychać? Jak nasz mistrz, nie rozrabiał?

Nachylił się, by pocałować ją w głowę, ale ona się odsunęła.

Co się stało? zdziwił się, patrząc jej w twarz. Znowu Michałek nie spał całą noc?

Przebiorę się, od razu go zabiorę, a ty odpocznij. Kolacją się zajmę.

Nie trzeba. Nie jestem głodna. Kuba, był dziś listonosz

Zamarł na sekundę, ale ona to idealnie widziała.

Tak? Co przyszło? Znowu rachunki?

Rachunki Reklamy jakieś. Tyle.

Wyraźnie się rozluźnił.

No i dobrze. To lecę do Michałka. Stęskniłem się za nim strasznie.

Patrzyła na jego plecy z narastającą złością. Człowiek, z którym dzieliła życie, bezczelnie ją okłamuje.

Jestem sierotą powtarzał jej nieraz.

A z Zakładu Karnego nr 6 pisze Lidia Gromadzka.

Za co ona tam siedzi? Zabiła? Zabrała cudze pieniądze? I ile jej jeszcze zostało?

Wyobraziła sobie scenę: za dwa lata ktoś dzwoni do drzwi, a w progu staje kobieta z bagażem, stalowym wzrokiem i kryminalną przeszłością.

Dzień dobry, synu. Witam, synowo. A gdzie mój wnuk? Teraz ja tu będę mieszkać!

Wiola przeszła dreszczem. Nie bała się o siebie, lecz o Michałka.

Jak można dopuścić taką kobietę do dziecka?!

Wiola, chcesz herbaty? zawołał Kuba z pokoju. W Lidlu promocja na pieluchy! Jutro trzeba skoczyć!

Nie odpowiedziała. Sprawdzała właśnie w aplikacji bankowej, ile zostało pieniędzy na jej koncie.

Powinno wystarczyć na początki. Kawalerka na Pradze-Północ będzie dobrze.

Najemcę trzeba wymeldować za miesiąc. Musi dać radę się nie wydać, tyle czasu.

***

Kuba wyszedł do pracy, długo całując Michałka w rumianą buzię, coś obiecując.

Wiola patrzyła na niego z obrzydzeniem. Jak można skrywać taką prawdę?! Czy można budować zaufanie na kłamstwie?

Kiedy wyszedł, sięgnęła po list. Piekły ją ręce, chciała go otworzyć ale bała się.

A jeśli przeczyta, nie będzie umiała odejść? A jeśli tam

Nie. powiedziała sobie twardo. To już nie ma znaczenia. On kłamał przez dwa lata!

Nagle rozległ się dzwonek.

Rodzice by uprzedzili. Przyjaciółki? Podchodzi do wizjera na klatce Tomek.

Nerwowo przebiera nogami, ogląda się za siebie.

Otworzyła drzwi.

Tomek? Kuba w pracy.

Wiem, Wiola Tomek zerknął na nią niepewnie, wciskając ręce w kieszenie kurtki. Przechodziłem obok, Kuba może zostawił klucze do garażu?

Mówił, że powinny być na szafce.

Klucze? uniosła brwi. Nie widziałam żadnych kluczy. Jesteś pewien, że zostawił je u nas?

No tak mówił Słuchaj, Wiola, on jeszcze prosił, żeby coś z poczty wyjąć. Sprawdziłem, ale pusto. Ty ty pocztę dziś nie brałaś?

Brałam. A co?

Tomek łyknął ślinę.

No czekamy na paczkę z częściami, Kuba prosił upewnić się, czy nie ma awizo.

Spokojnie wróciła do kuchni, wzięła szarą kopertę, pokazała Tomkowi.

O to ci chodzi?

Tomek pobladł.

Wiola, ty nie myśl Kuba to

Czego nie powinnam myśleć, Tomek? Że matka mojego męża żyje i siedzi? Zrobiliście ze mnie głupią! Za kogo mnie macie naprawdę?!

Co, dziecko urodziłam facetowi, którego rodzina to kryminał?

Wiola, Kuba chciał tylko, żebyście żyli spokojnie! zaczął szeptać chaotycznie. Jego matka trudna kobieta, zrobiła z nim piekło. Myślał, że jak wymaże ją, ty się nie wystraszysz.

Wymazać matkę? uśmiechnęła się krzywo. Tomek, można wymazać fragment życia?! To nie fair!

Odebrał mi prawo wiedzy, gdzie wchodzę. Ja mam syna!

Jaka rodzina, Wiola? westchnął Tomek. Nie ma rodziny. Tylko ona i jej przekręty.

Oddaj list, dobrze? Jeszcze go nie czytałaś? Przekażę Kubie, sam wytłumaczy.

Idź już, Tomek. Drzwi zamknęła prosto przed jego nosem. List dostanie Kuba. Ode mnie.

***

Dzień minął w cichej gorączce. Karmiła synka, ubierała, wychodziła na plac pod blokiem, ale myśli były tylko przy tym wszystkim.

Co zabrać najpierw? Wózek, dowód, świadectwa. Mebli nie potrzebuje.

W kawalerce na Pradze starczy rozkładana sofa i stary regał.

Wieczorem była już spokojna.

Nakryła do stołu, ugotowała kolację, położyła syna spać. Czekała.

Mmm, pachnie przepięknie! Kuba próbował udawać normalność. Patrz, co kupiłem. Karuzelka z uspokajającą muzyką dla Michałka!

Siedziała cicho nad stołem, przy niej leżała szara koperta. Kuba, wchodząc, przestał udawać.

Znalazł Tomek? spytał szeptem.

Znalazłam ja. Tomek próbował zabrać, ale nie dałam

Kuba usiadł, spojrzał jej w twarz.

Dlaczego, Kuba? Czemu udawałeś, że Twoja matka nie żyje?

Bo dla mnie zmarła dwanaście lat temu zatkało mu gardło. Gdy pierwszy raz ją zamknęli Wyszedła, chwilę była na wolności dalej i znów wsadzili.

Wiola, ty jesteś z normalnej rodziny. Twój tata inżynier, mama polonistka. Nie zrozumiałabyś jej. To zawodowa naciągaczka.

I miałeś prawo mnie oszukiwać? Rok?! Zrujnowałeś cały sens zaufania! wykrzyknęła.

Bałem się, że odejdziesz! prawie krzyknął. Powiedziałabyś: Nie, matka kryminalistka, co on ma we krwi?! Chciałem, żeby Michałek miał normalne dzieciństwo Że lepiej być sierotą, niż synem złodziejki!

Teraz będzie miał ojca po rozwodzie odpowiedziała lodowato.

Kuba zamarł.

Co? Wiola? Chcesz odejść za jeden list? Za to, że nie powiedziałem?

Za to, że nie znam już ciebie, Kuba. Skoro potrafisz zmyśleć śmierć matki, to co jeszcze ukrywasz? Kim jest twój ojciec, może on też siedzi gdzieś obok?

Wiola, nie bredź

To nie brednie. Napisałam do najemców. Za miesiąc się wyprowadzam. Jutro składam pozew o rozwód.

Kuba błagał, klęczał przed nią, tłumaczył się, że to było wszystko w dobrej wierze.

Ale ona go nie słuchała. Decyzję już podjęła.

***
Najemcy się wyprowadzili, Wiola z synem wróciła na swoje. Rozwód przeszedł szybko. Kuba nie może pojąć, co zrobił źle. Przecież tak się starał, by rodzina była szczęśliwa

Z synem widuje się regularnie, utrzymuje go bez zastrzeżeń. Ale miłości Wioli nie odzyska. Ona już nie zamierza się do niego zbliżać.