– Jak mam teraz żyć bez Ciebie? Co mam robić? Po co dalej żyć? – Po policzkach Valerego płynęły łzy,…

Jak ja teraz bez ciebie? Co ja mam zrobić? Po co mi w ogóle dalej żyć? Po policzkach spływały mu łzy, a dusza była jak puste pole po burzy. Tam, gdzie kiedyś miał serce, teraz czerniła się wielka dziura.

Walerian zakochał się w Idze jeszcze w podstawówce. Malutka, delikatna, z burzą rudych piegów na nosie. Taką ją zobaczył pierwszy raz w szóstej klasie i już wtedy był po uszy zakochany.

Iga była młodsza od niego o trzy lata. Zawsze miała same piątki, była prymuską, a przy tym cichą i wstydliwą.

Z każdym rokiem Walerian coraz bardziej lgnął do Igi. Podglądał ją ukradkiem podczas przerw, gdy z koleżankami skakała przez skakankę na szkolnym boisku taka zwinna, jak kolorowy motylek. Śnił po nocach, że kiedyś na pewno zostanie jego żoną.

Gdy wrócił z wojska, od razu poszedł do Igi z wielkim bukietem róż i poprosił o jej rękę.

Ojciec Igi był zasadniczym człowiekiem. Przez godzinę egzaminował Waleriana w osobnym pokoju, aż w końcu uśmiechnął się lekko i podał mu dłoń swojej córki.

Wesele było huczne i bardzo wesołe zjechali się nawet najdalsi kuzyni. Młodym składano gratulacje przez trzy dni. Oczy Igi świeciły szczęściem, a Walerian był dumny jak paw. Był przekonany, że zdobył najpiękniejszą dziewczynę w całej wsi.

Dwa lata później, z pomocą rodziców, Walerian postawił dom. Iga aż fruwała z radości trzy miesiące przed narodzinami pierwszego dziecka przeprowadzili się do własnego gniazdka.

Urodziła im się córka Zosia, imieniem po babci Igi. Dziewczynka była zdrowa i silna, ale dla Igi poród był prawdziwą próbą.

Przez rok po narodzinach córki Iga była blada i osłabiona. Walerian woził ją od lekarza do lekarza, ale wszyscy tylko wzruszali ramionami: trzeba czasu, organizm musi dojść do siebie.

Gdy Zosia miała półtora roku, okazało się, że Iga znów jest w ciąży. Lekarze sugerowali usunięcie ciąży: organizm jeszcze się nie zregenerował, może nie donosić albo nie przeżyć.

Walerian razem z lekarzami próbował Igię przekonać, ale ona była nieugięta.

Nie pozbędę się dziecka! Ono winne nie jest, że chce przyjść na świat. Co ma być, to będzie mówiła Iga. Wszystko w rękach Boga!

Ostatni miesiąc miał szczególnie ciężki, dlatego Iga trafiła do szpitala. W domu tęskniła za nią mała Zosia, a Walerian tracił głowę z niepokoju.

Przeczucie nie myliło przyszedł wielki dramat. Porodu Iga nie przeżyła, serce po prostu przestało bić. Na świecie pojawiły się jednak cudowne bliźniaczki.

Walerian pogrążył się w żałobie. Na cmentarzu patrzył w ziemię pustym, niewidzącym wzrokiem.

Przed oczami przeleciało mu całe życie z Igą, radosne dni, jej szeroki uśmiech. W uszach aż dzwonił jej śmiech, tak głośny jakby dzwony biły. Upadł na kolana i zawył, jak zranione zwierzę:

Jak ja bez ciebie teraz? Co ja mam robić? Po co mi dalej żyć? Łzy ciurkiem płynęły mu po twarzy, w sercu czuł pustkę. Tam, gdzie dawniej biło serce, teraz dziura aż zieje.

Po pogrzebie zapił się na czarno. Ostro, bez opamiętania, żeby nie słyszeć jej głosu w głowie, nie wspominać śmiechu, nie czuć tego bólu.

Rodzice Igi zabrali dziewczynki do siebie. Stwierdzili, że Walerian chyba już nie podniesie się z tej rozpaczy i nie podoła ojcostwu.

Na czterdziestodniową modlitwę po śmierci żony, Walerian znowu kompletnie pijany zasnął w sieni. I miał sen. Iga wchodzi do domu, w białej sukience, włosy rudawe spływają jej po ramionach i połyskują w słońcu jak miedź.

Zbliżyła się i pogłaskała go po głowie. Szeptała mu łagodnie, jak kiedyś:

Walek, kochany No co ty wyczyniasz? Wstyd ci nie jest? Przymrużyła zielone oczy i palcem groziła.

Córki ojca ledwie widują, tęsknią. Potrzebujesz im tak, jak mi ty byłeś potrzebny. Jeśli mnie jeszcze kochasz, nie opuszczaj dziewczynek kochaj je tak, jak mnie kochałeś!

Obudził się Walerian z ciężką głową, lecz jakby już bez kaca, a przez okno słońce świeciło i grzało go w policzek.

Jeszcze przed południem zjawił się u rodziców Igi; ogolony, ubrany odświętnie, jakiś inny w oczach tyle mądrości, jakby od razu o pięćdziesiąt lat się zestarzał.

Ucałował rękę teściowej, uścisnął teścia, zabrał dziewczynki i wrócił do domu.

Od tego czasu mieszkali w czwórkę on i trzy pannice. Starał się być dla córek i ojcem, i matką. Gotować się nauczył, prać i łatać też. Warkocze zaplatał lepiej niż wszystkie mamy w szkole. Dziewczynki były chwalone, grzeczne, pilne.

Gdy ktoś je zaczepiał, Walerian stawał w obronie jak kogut na podwórku.

Sąsiedzi często podpytują:

Czemu drugi raz się nie ożenisz? Chłop z ciebie jeszcze młody, przystojny. Zobacz ile kobiet na ciebie zerka.

A on tylko się śmiał i odpowiadał:

Ja już żonaty!

Zobaczcie, w domu już trzy pannice jeszcze jedną tu sprowadzę i nie ogarnę czterech!

I tak, żartami, troską, nieprzespanymi nocami i zimnymi obiadami, Walerian wychował swoje dziewczynki na prawdziwe piękności.

Kiedy córki były w liceum, sąsiadka zaczęła go odwiedzać, a to grzybki przyniesie, a to domowy śledzik. Podlizywała się jak mogła.

Widział, że się nie odczepi. Kobiety nie chciał urazić, więc wymyślił sprytny plan. Wieczorem zaprosił ją na herbatę i pyta:

Którą z moich córek lubisz najbardziej?

Córki mnie nie interesują! Zaraz i tak się rozlecą na studia. Ty mi się podobasz, nie one!

Walerian podaje jej swoje zdjęcie:

To tutaj masz mój portret możesz kochać mnie w domu ile wlezie!

Sąsiadka wyszła z obrazkiem pod pachą i do dziś ponoć wzdycha.

Córki skończyły szkołę, poszły na studia, ale o ojcu nie zapominały. W każde święta i weekend wszystkie trzy wpadały do Waleriana, pomagały w domu i w ogródku.

Potem Walerian wydawał córki za mąż. Z każdym przyszłym zięciem prowadził poważną rozmowę, tak jak kiedyś jego teść z nim. Zawsze życzył swoim trzem księżniczkom samych radości.

Dziewczynki dorosły na dobre: każda z własną rodziną, dziećmi, domem. Ale o ojcu żadna nie zapomniała! Na święta i od święta cała rodzina zjeżdżała do ojca na wieś. Uwielbiały Waleriana córki, wnuki, a nawet malutki prawnuk.

Gdy Walerian skończył osiemdziesiąt jeden lat, przyśnił mu się znowu sen. Jest młody, silny, ramiona jak u drwala, włosy czarne jak noc. I z daleka biegnie do niego jego ukochana Iga boso, w białej sukience, a w rudych lokach błyskają promienie słońca.

Wyciągnął ramiona najdalej jak umiał, a serce w piersi waliło, jakby miało zaraz wyskoczyć. Spotkali się Iga spojrzała mu w oczy i powiedziała cicho:

Walek, mój drogi, naprawdę się spisałeś! Takie szczęście naszym dziewczynom dałeś Widziałam wszystko, codziennie modliłam się za ciebie z góry powiedziała, delikatnie biorąc go za rękę.

Chodź. Teraz już będziemy razem. Na zawsze.

Chwycili się za ręce i poszli razem przez zieloną, gęstą trawę.

Cała rodzina przyjechała, żeby pożegnać Waleriana. Córki płakały, trudno im było się żegnać, ale każda czuła, że teraz jest szczęśliwy z tą, którą kochał przez całe życie!

To jest historia prawdziwego człowieka. Ojca przez wielkie O. O jego losie opowiedziała mi babcia.

Cała wieś go znała. Tak już bywa: są tacy, którzy poświęcają całe życie dla swoich ukochanych dzieci. Chwała mu i wieczna pamięć!

Napiszcie w komentarzu, co myślicie. Polubcie i subskrybujcie stronę, jeśli chcecie więcej takich historii!