Od ośmiu lat jestem gospodynią domową – nie dlatego, że zawsze o tym marzyłam, lecz dlatego, że tak potoczyły się moje losy. Mam dwójkę dzieci, męża pracującego całymi dniami i dom, który nigdy nie przestaje mnie zajmować.

Od ośmiu lat jestem gospodynią domową. Nie dlatego, że tak zawsze chciałam, ale z takiego powodu potoczyły się moje losy. Mam dwójkę dzieci, męża pracującego od świtu do nocy i mieszkanie, które nigdy nie przestaje się brudzić. Każdego dnia wstaję o 5:30 rano. Zanim ktokolwiek wstanie, śniadanie już czeka na stole.

O godzinie 7 mam już pozmywane naczynia, wymieciony salon, pościelone łóżka i obiad prawie gotowy. Gdy wychodzi mój mąż, zawsze powtarza: Siedź sobie spokojnie w domu. Jakby siedzenie oznaczało odpoczynek. Gdy zamykam za nim drzwi, zaczyna się drugi etat: pranie, mycie podłóg, sprzątanie łazienki, zbieranie zabawek, zakupy, odbieranie dzieci ze szkoły.

Gdy dzieci wracają, nie ma mowy o chwili oddechu. Prace domowe, podwieczorek, kłótnie, krzyki, znowu brudne ubrania. W międzyczasie mój mąż wraca zmęczony i od razu siada z telefonem. Jeśli poproszę o pomoc, słyszę: Ja pracuję cały dzień. Kiedyś odpowiedziałam: Ja też, i wtedy się obraził. Uznał, że przesadzam, że nie wiem, co znaczy prawdziwe zmęczenie.

Pewnego dnia powiedziałam, że chcę wrócić do pracy. Pragnę mieć własne pieniądze, wyjść z domu, czuć się potrzebna poza sprzątaniem. On odpowiedział: A kto zajmie się dziećmi?, Po co się w ogóle żeniłem, jeśli tak?, To jest egoistyczne. Teściowa również się wtrąciła, twierdząc, że dobra żona powinna siedzieć w domu.

Zaczęłam czuć się niewidzialna. Nikt nie pyta, jak się czuję. Nikt nie dziękuje. Gdy jedzenie jest zbyt słone narzekają. Gdy mieszkanie jest nieposprzątane moja wina. Gdy dzieci mają gorsze oceny znów ja jestem winna. Wszystko spada na mnie.

Był jeden wieczór, kiedy po prostu nie wytrzymałam. Zmywałam naczynia, plecy bolały, było już po 22, i usłyszałam przez drzwi, jak mój mąż mówi przez telefon: Moja żona nie pracuje, tylko siedzi w domu. Odłożyłam talerz i po prostu się popłakałam.

Jestem zmęczona. Zmęczona pracą bez pensji, bez godzin, bez uznania. Zmęczona tym, że moje życie jest zamknięte między czterema ścianami. Zmęczona byciem tylko gospodynią domową.

Już nie wiem, co robić. Czy wytrzymać, czy zawalczyć, czy szukać pracy, nawet jeśli to sprawi, że w małżeństwie będzie trudniej.

Czy według Ciebie gospodyni domowa to naprawdę uprzywilejowana osoba, czy jednak dźwiga ciężar, którego nikt nie chce zauważyć?

Dziś wiem jedno nie można zapominać o sobie. Każdy człowiek zasługuje na szacunek i zrozumienie, bez względu na to, gdzie pracuje. Nie jesteśmy niewidzialni warto o tym przypominać zarówno innym, jak i sobie.