Białe palto Marysia mieszkała w domu dziecka od piątego roku życia. Nie wiedziała dokładnie, jak si…

Białe płaszczyko

Marysia trafiła do domu dziecka, gdy miała pięć lat. Tak naprawdę nie wiedziała, czemu tam się znalazła pamiętała tylko, że pewnego ranka babcia już się nie obudziła, a mama nie wróciła do domu. Potem była już tylko obcość, zbyt mocny zapach gotowanej kapusty, łuszcząca się farba na ścianach i te zimne, nieznajome ręce. Na początku płakała do poduszki każdej nocy, a później już przestała. Po prostu żyła cicho i skromnie, ucząc się z nadzieją, że może kiedyś za samą sumienność dostanie coś prawdziwego.

Z wszystkich pomieszczeń najbardziej lubiła salę gimnastyczną. Była ogromna, z trzeszczącą drewnianą podłogą i zakurzonymi oknami pod sufitem, ale miała w sobie coś magicznego. Po ciasnej ósemce, gdzie z trzema innymi dziewczynami dzieliła życie, sala wydawała się wręcz pałacem. A kiedy pomarańczowa piłka do kosza wybijała swój rytm o parkiet, Marysia mogła zapomnieć o całym złośliwym świecie. A jak udało jej się trafić w obręcz, przez chwilę czuła się szczęśliwa. Tylko przez chwilę, bo prawdziwe szczęście to miała być rodzina. Tak myślały wszystkie dzieci i wszyscy zostawiali w sercu choć kawałek schowany za kotarą, żeby można byłoby wreszcie tam zajrzeć i się śmiać na cały głos.

Marysia biegała szybciej niż inne, wysoko skakała i piłka jej słuchała. Wychowawczyni, pani Natalia Andrusiewicz, powiedziała kiedyś: Marysiu, ty to masz talent sportowy. Znam jednego trenera, zadzwonię do niego, zobaczymy, może da ci szansę w prawdziwej sekcji koszykarskiej.

I udało się.

Od dwunastego roku życia chodziła na treningi trzy razy w tygodniu. Najpierw dostała się do drużyny dzielnicy, potem do miejskiej. A na finale wojewódzkiej spartakiady została najlepszym zawodnikiem meczu, zdobywając dla zespołu 32 punkty.

Kiedy wręczał jej medal przewodniczący komitetu sportowego, powiedział: Gratulacje, masz przed sobą wielką przyszłość, córciu. Marysia była bliska łez, ale facet uznał jej emocje za zwyczajną radość dzieciaka. Godzinę później, gdy zobaczył ją samotnie wychodzącą nocą spod hali sportowej, zatrzymał się:

Marysiu, a czemu nikt po ciebie nie przyszedł? Gdzie mieszkasz?
W domu dziecka numer trzy, cztery przystanki tramwajem stąd.
Przepraszam, nie wiedziałem. Mam na imię Igor Olejniczak, wsiadaj, odwiozę cię.

Pierwszy raz w życiu jechała samochodem. Czuła się niesamowicie jakby na chwilę była kimś innym.

Kto za ciebie odpowiada?
Pani Natalia, wychowawczyni.
Może mnie z nią poznasz?
Oczywiście, ale przyjdzie rano, nie ma jej teraz.
To pogadam z nią jutro.

Marysia zastanawiała się, o co może chcieć zapytać taki poważny człowiek, ale wstydziła się zapytać wprost.

Nazajutrz po lekcjach pani Natalia zawołała ją do siebie. Marysia z jej opowieści dowiedziała się, że pan Igor zapytał, czego najbardziej potrzebuje Marysia Owczarek. Odpowiedziała, że niczego jej nie brakuje, może oprócz nowego płaszcza.

Powiedziałam mu, że już wyrosłaś ze wszystkich dziecięcych rozmiarów, a twoja figura wymaga ubrania ze sklepu dla dorosłych. Spytał o twój rozmiar i… proszę, oto powiedziała pani Natalia i postawiła na stole papierową paczkę przewiązaną sznurkiem mierzymy!

Marysia zamarła na chwilę. Z pakunku wychowawczyni wyjęła śnieżnobiałe płaszczyko ze smukłym paskiem i bursztynowymi guzikami. Było piękne, zupełnie inne niż wszystkie rzeczy, które dotąd nosiła. Najważniejsze było zupełnie nowe, nie miało żadnego nazwiska wypisanego kredką na podszewce przez panią magazynierkę.

O matko, Marysiu, taki płaszcz to tylko filmowe gwiazdy noszą! Prawdziwy prezent! Zakładaj, pochwal się!

Trochę jak we śnie poczuła chłód podszewki, który natychmiast zmienił się w przyjemne ciepło. Jakby ktoś objął ją i przytulił. Spojrzała w lustro zobaczyła siebie z rumieńcami na policzkach i z uśmiechem, jakiego nie pamiętała. Płaszcz leżał idealnie. Oczywiście, stara spódnica i czerwona koszulka zupełnie nie pasowały do takiej elegancji, ale to już drobiazg, który wcale nie psuł jej radości.

I to nie wszystko! dodała podekscytowana pani Natalia. Masz! Podała jej złożoną na pół karteczkę z narysowanym harcerzem.

Co to, ciociu Natalio?
To zaproszenie na kolonie harcerskie Iskra! Jedziesz na pierwszy turnus, jest tam przepięknie! To też od pana Igora, niech mu zdrowie służy.

Tej nocy Marysia długo nie mogła zasnąć. W jej głowie przewijały się obrazy jak w telewizorze: wygrana, medal, jazda samochodem, kolonie… i oczywiście płaszczyko, które czekało już w szafie.

Wyszła bezszelestnie z łóżka, podeszła do szafy i jeszcze raz zarzuciła je na ramiona. Wyszła na korytarz, spojrzała za okno, gdzie padał pierwszy wiosenny deszcz. I pierwszy raz nie cieszyła się, że zima odchodzi chciała jeszcze przez chwilę chodzić wystrojona.

***
Buty zmienne i sportowe, czytała z listy Natalia przed wyjazdem na kolonie, nakrycie głowy obowiązkowe. I płaszcz… przejściowy, Marysiu, tak stoi w wykazie. I nie dyskutuj, jak tak pisze tak musi być.

Marysia kiwnęła głową, choć nie wiedziała, po co płaszcz na lato. Ale wieczory bywały chłodne, a poza tym nie chciała zostawiać swojej ukochanej rzeczy w wspólnej szafie.

Już pierwszego dnia dziewczyny patrzyły na nią jak na kosmitkę. Wszyscy nosili lekkie kurtki, modne bezrękawniki, a ona w płaszczu. Do plecaka się nie zmieścił, bo większość miejsca zajmowała piłka do koszykówki. Musiała włożyć na siebie.

O, babciny styl? zakpiła wysoka Lena z sąsiedniego łóżka.
Dziadkowy raczej! dodał ktoś inny.
Zima już dawno minęła przytaknęła dziewczyna z okna.
Może ona z Podlasia na saniach przyjechała!

Marysia odpowiedziała cicho, ale pewnie:
Nie wasza sprawa. Zmrużyła oczy i nikt już więcej nie komentował.

Płaszcz powiesiła na oparciu łóżka i wyszła z pokoju. Wariatka jakaś, szepnęła sąsiadka, gdy Marysia zamknęła drzwi.

Marysia obeszła obozowy teren: stołówkę, estradę, boisko, siatkówkę z przetartą siatką. Boisko do kosza było kompletnie zarośnięte, jeden jedyny kosz ocalał z dwóch. Po co tu przyjechałam?, pomyślała, przytulając się do brzozy. Potem jednak postanowiła wytrwać te 21 dni. Z płaszczykiem i piłką wytrzyma wszystko, a dziewczyny trudno, dadzą spokój. Poczuła się samotna jak dawniej.

Następnego dnia było uroczyste otwarcie sezonu: ognisko, dyskoteka. Marysia nie umiała tańczyć, ale lubiła muzykę, więc usiadła na ławce pod krzakiem akacji, słuchając nieznanych przebojów.

Przed snem inne dziewczyny opowiadały straszne historie i śmiesznostki z kaset wideo, które miały już u siebie w domach. Marysia tylko leżała z zamkniętymi oczami, udając, że śpi. Czy miała czym je zaskoczyć? Opowieścią o płaczu nowicjuszek nocą, albo o piętkach chleba pod poduszką wykradanych ze stołówki? O tym, jak każde spotkanie z dorosłym rodziło wątpliwości, czy przypadkiem nie po nią?

Gdy brakowało dziewczyn do siatkarskiej drużyny obozu, wychowawczyni zagadnęła:
Marysiu, grasz w coś, spróbuj! Może ci się spodoba?
Nigdy nie grała w siatkówkę a tu proszę, trzeba odbijać, nie łapać jak w koszu. Szefową drużyny była Danka wysoka, z długim warkoczem.
No czemu znowu łapiesz piłkę? Odbijaj, lekko, podawaj! krzyczała na nią.
Ale piłka nie chciała jej słuchać.
O ja cie, długło, lepiej cię jako siatkę postawić żartowała Danka. Idź pod siatkę, blokuj!

Marysia po kilku nieudanych próbach, zrezygnowana, zostawiła boisko, wróciła po swój pomarańczowy kosz, oczyściła boisko z zielska i zaczęła rzucać do kosza.

A dni mijały: poranna gimnastyka, sprzątanie, stołówka, próby do konkursu Halo, szukamy talentów i inne obozowe aktywności.

Najbardziej lubiła dni, gdy wieczorem był seans filmowy wtedy zawsze siadała z tyłu i patrzyła jak Marynarze walczą z piratami, a czerwonoskóry Apacz ratował swoje plemię.

Resztę czasu ciągle grała w koszykówkę nawet wieczorami, gdy reszta snuła się po własnych kręgach zainteresowań. Tylko płaszczyko zawsze wisiało na widoku, jak wierny wartownik.

Na dyskoteki nie chodziła, zostawała na ławce. Pewnego razu usłyszała za krzakiem szept to Danka i chłopak z sąsiedniego namiotu. Chowali się, myśląc, że nikt ich tam nie widzi. Nagle zza klubu wyszło trzech lokalnych chłopaków: wysocy, podpici, z papierosami. Podeszli do nich. Kolega Danki uciekł, a ona została sama, zdezorientowana.

O, ale laska zawitała! Z miasta, w mini! Idziesz z nami na spacer księżycowy, laleczko! zaczęli ją oblegać ze wszystkich stron. Danka krzyknęła, ale muzyka zagłuszyła jej wołanie.

Marysia bez wahania wyskoczyła z cienia, zdecydowana, stanęła obok Danki.
Odczepcie się, bo wam przyłożę! wysyczała.

Chłopaki na chwilę stanęli osłupieni, jakby zobaczyli ducha w białym płaszczu. Ale po chwili jeszcze bardziej się nakręcili.
O, a tu jeszcze jedna wysoka i modna!
Najwyższy próbował ją złapać, ale nie zdążył. Marysia pierwsza uderzyła nieporadnie, ale z serca. Danka ocknęła się i złapała drugiego za włosy, znowu krzycząc. W tym momencie ucichła muzyka i na jej krzyk wybiegli chłopaki i wychowawcy. Dwóch szybko obezwładnili, trzeci próbował uciec. Udało mu się przebiec tylko kawałek, bo Marysia cisnęła mu piłką w tył głowy. Upadł na asfalt i od razu został złapany.

Super rzut, siostro powiedziała Danka, już trochę spokojniejsza. Dziękuję ci.
Nie ma za co odpowiedziała Marysia i z piłką wróciła do pokoju.

Wszystko w porządku? doganiając ją, spytała Danka, patrząc zupełnie inaczej niż dotąd.
Tak, już ok.

Następnego dnia po porannej gimnastyce Danka wołała:
Siostra, dobieraj się do mnie do pary! Nauczę cię podawać!
Nie umiem, Danka
Nauczysz się, zobaczysz!

Po kilku minutach piłka zaczęła fruwać przez siatkę lekko jak piórko.
Lżej, Marysiu, tylko palcami, brawo!

Od tamtej pory wszystko stopniowo zaczęło się zmieniać.

***

W Dzień Rodzica nagle spadł śnieg. Od rana padał cicho, dużymi płatkami. Oszronione klamki i zasypane kwiaty przed stołówką wyglądały pięknie, choć nikomu nie było przez to cieplej.

Z powodu śniegu Marysia nie mogła, jak zwykle, wyjść na dwór rzucać piłką, więc po prostu siedziała w oknie i patrzyła, jak coraz więcej dzieci biegnie do bramy.

Zaczęło się. Między wejściem na obóz a klubem rozciągnięto przewód telefoniczny i głośnik wydzwaniał bez przerwy:

Kinga Nowak, Lena Sokołowska, Igor Szulc proszę do bramy, rodzice przyjechali!

Szczęśliwcy biegli przez obóz i wdrapywali się w objęcia mam i tatów.

O rany, ale zimno! Zaraz się przeziębię, zanim dojdę mruknęła Lena Sokołowska, rozpinając bluzę.
Wtem z tylu pokoju rozległ się głos, którego tam nigdy nie słyszano:
Załóż mój płaszcz, Lena. Jest ciepły, nie zmarzniesz.

Wszyscy spojrzeli w stronę Marysi właśnie zdejmowała płaszczyk i wręczała go sąsiadce, która jeszcze tydzień temu naśmiewała się z babciowego stylu.

Dziękuję, Marysia… Marysiu.

Tak płaszcz wędrował od jednej dziewczyny do drugiej, znalazł się w dziesięciu objęciach, zaczął pachnieć obcymi perfumami, jabłkami, cukierkami… Każda dała Marysi coś od siebie: czekoladkę, sok, garść orzechów. Nie chciała tego przyjmować, ale wieczorem na jej szafce zebrał się prawdziwy kramik.

Jako ostatnia wyszła Danka. Włożyła płaszcz, zniknęła i poszła do bramy lekkim, sportowym krokiem. Marysia pomyślała, że oddałaby wszystko, żeby i po nią ktoś przyjechał.

Położyła się w ubraniu, przykryła głową kołdrą, jak kiedyś dawno, tworząc dla siebie dom z koca.

Obudziła się, gdy ktoś delikatnie głaskał ją po ramieniu. Przez półsen zobaczyła profil kobiety. Pomyślała, że to sen, więc obróciła się na drugi bok nikt przecież nigdy jej nie głaskał. Ale kobieta nie zniknęła, wciąż siedziała obok.

Mama? zapytała w końcu nie otwierając oczu.
Tak odpowiedziała cicho pani. Pozwolisz mi być twoją mamą?
A ja twoją siostrą, taką prawdziwą to już był głos Danki.

Marysia zerwała się do siadu. Kobieta była piękna, z ciepłym, szczerym spojrzeniem.
Danka tyle o tobie mówiła, że i ja cię polubiłam. I powiedziała też, że bez ciebie nie odjedzie z obozu uśmiechnęła się kobieta.

Proszę, zgódź się, Marysia Danka usiadła bliżej.
A twój tata? spytała Marysia nieśmiało. Nie będzie miał nic przeciwko?
Już nie, poza tym cię zna. skwitowała Danka.
Jak to, skąd?
Jak mnie zobaczył w twoim płaszczu, od razu zapytał, skąd mam tak ładny! Powiedziałam, że od siostry, Marysi. Bardzo się ucieszył. Znasz go to pan Igor!
Zgadzam się szepnęła przez łzy Marysia, wtulając się w nową mamę i siostrę.

Z takim widokiem wróciły koleżanki z pokoju.

***

Igor Olejniczak czekał w samochodzie na decyzję Marysi. Gdy zobaczył roześmiane dziewczyny i żonę, wszystko zrozumiał i powiedział, że nie może być szczęśliwszy, mając kolejną córkę.

Od tej chwili Marysia była zupełnie inna. Jakby otworzyła długo skrywany azyl szczęścia i z cichej dzikuski przemieniła się w wesołą duszę towarzystwa.

Dziewczyny ją pokochały, zwłaszcza po tej historii z chuliganami i wędrującym płaszczem. A zamiast zjeść swoje niedzielne przysmaki sama, urządziła nocny piknik na łóżku, ze świeczką, częstując wszystkich.

Namówiły ją do udziału w konkursie Miss Iskra, uczyły tańczyć, robić fryzury i nosić sukienki.

Za tydzień przez głośnik ogłoszono, że do Danki i Marysi przyjechali rodzice. Dziewczyny chwyciły się za ręce i wybiegły naprzeciw tym, którzy na nie czekali przy bramie.

A wszyscy i ci, którzy przyszli, i ci, którzy czekali czuli, że to jedne z najszczęśliwszych chwil w ich życiu.