Babcia zawsze faworyzowała jednego wnuka — A ja, babciu? — cicho pytała Katia. — Ty, Katarzyno, i t…

Babcia faworyzowała jednego wnuka

A ja, babciu? cicho pytała.
A ty, Malwinko, i tak jesteś dzielna. Zobacz, jakie masz rumiane policzki.
Orzechy są na rozum, Piotrek musi się uczyć, on jest mężczyzną, podporą.
A ty idź, przetrzyj kurz na półkach. Dziewczynka musi się przyzwyczaić do pracy.

Malwa, mówisz poważnie? Ona odchodzi. Lekarze powiedzieli kilka dni, może nawet godzin

Piotrek stał oparty w drzwiach do kuchni, ściskając w dłoni kluczyki od samochodu. Jego twarz była poszarzała.

Mówię śmiertelnie poważnie, Piotr Napijesz się herbaty? Malwina nawet się nie odwróciła, krojąc jabłko dla swojej córki. Usiądź, zaparzę świeżej.

Jaką herbaty, Malwa? Brat wszedł głębiej do pokoju. Ona tam leży, te rurki wszędzie, charczy

Rano cię wołała. Malwinko mówiła gdzie jest Malwinka?. Aż serce mnie ścisnęło. Naprawdę nie pójdziesz?

To przecież babcia, ostatnia szansa, rozumiesz?

Malwina poukładała plasterki na talerzyku i wtedy dopiero spojrzała na brata.

Dla ciebie to babcia. A dla niej ty zawsze byłeś Piotrusiem, oczkiem w głowie, jedyną nadzieją rodu.

A ja mnie dla niej nigdy nie było.

Myślisz, że powinnam pragnąć jakiegoś pożegnania?

Co miałabym jej wybaczyć? Albo ona mnie?

Daj spokój z tymi dziecięcymi żalami! Piotrek rzucił kluczami na stół. Tak, faworyzowała mnie. I co z tego?

Jest stara, miała swoje fanaberie. Ale umiera! Nie bądź taka zimna.

Nie jestem zła, Piotr. Po prostu nic do niej nie czuję. Idź sam. Posiedź z nią, potrzymaj za rękę, dla niej to ważniejsze niż moja obecność.

Przecież jesteś jej złotkiem. To jej świeć do samego końca.

Piotrek spojrzał na siostrę ciężko, odwrócił się i wyszedł bez słowa, lamentując drzwiami.

Malwina westchnęła, wzięła talerz z jabłkami i poszła do pokoju córki.

***

W ich rodzinie od zawsze wszystko dzielono sprawiedliwie. Rodzice kochali i Malwinę, i Piotrka jednakowo. W domu zawsze było gwarno, wesoło, pachniało sernikami i domowym obiadem.

Ale Krystyna Zielińska, babcia, była z innej gliny.

Piotrusiu, chodź tu, skarbeńku szeptała babcia, gdy w weekendy przyjeżdżali do niej całą rodziną. Spójrz, co ci zostawiłam.

Orzechy włoskie sama łupałam! I krówki wawelskie, świeżutkie!

Malwina, miała wtedy siedem lat, stała obok i patrzyła jak babcia wyciągała z kredensu papierowy woreczek.

A ja, babciu? pytała nieśmiało.

Krystyna Zielińska rzucała jej krótkie, ostre spojrzenie.
A ty, Malwinko, i tak jesteś zaradna. Policzki aż pieką!
Orzechy są na rozum, Piotrek musi się uczyć, mężczyzna z niego, przyszła głowa rodziny.
A ty idź kurz zetrzyj. Dziewczynka musi do pracy się przyzwyczajać.

Piotrek, czerwony ze wstydu, brał woreczek i przemykał się do przedpokoju, a Malwina szła przecierać kurz.

Nie czuła żalu. Co dziwne traktowała to jak pogodę.

No cóż, czasem pada deszcz, a babcia kocha Piotrka. To też się zdarza

W przedpokoju zwykle czekał na nią brat.
Masz wciskał jej do ręki połowę krówek i garść orzechów Tylko nie jedz przy niej, bo znów będzie marudzić.

Przecież tobie bardziej potrzebne uśmiechała się Malwina Na rozum.

Daj spokój z tym rozumem krzywił się Piotrek Ona jest szurnięta. Szybko, jedz!

Siedli na schodach na strych i chrupali ukradkiem słodycze i orzechy. Piotrek zawsze się dzielił. Nawet kiedy babcia dawała mu potajemnie złotówki na lody, natychmiast biegł do Malwiny:
Słuchaj, starczy na dwa śmietankowe i jeszcze na gumę z obrazkiem. Idziemy?

Brat był jej podporą i to jego miłość wypełniała brak czułości babci tak skutecznie, że Malwina nawet jej nie potrzebowała.

Lata mijały. Krystyna Zielińska się postarzała. Kiedy Piotrek skończył osiemnaście lat, babcia uroczyście ogłosiła, że przepisuje na niego swoje drugie mieszkanie dwupokojowe w centrum Krakowa.
Filary rodziny muszą mieć własny kąt powiedziała na zebraniu rodzinnym. By mógł przyprowadzić gospodynię do własnego domu, a nie tułać się po kątach.

Mama westchnęła tylko. Znała charakter swojej matki i nie chciała się kłócić, ale wieczorem, gdy wszyscy się rozeszli, weszła do pokoju Malwiny.
Córciu, nie myśl sobie. My z tatą wszystko widzimy. Zdecydowaliśmy: te pieniądze, które odkładaliśmy na samochód i remont, oddamy ci.
To będzie twój wkład na własne mieszkanie. Żeby było uczciwie.

Daj spokój, mamo Malwina przytuliła ją. Piotrkowi bardziej się przyda mieszkanie, on już szykuje się do ślubu z Jolką. Ja przecież poradzę sobie w akademiku.

Nie, Malwina, tak nie może być. Babcia ma swoje przyzwyczajenia, ale my jesteśmy rodzicami. Nie możemy jednego faworyzować. Bierz i nie dyskutuj.

Malwina nie wzięła.

Piotrek po ślubie szybko wyprowadził się do mieszkania od babci i w trzypokojowym mieszkaniu rodziców zrobiło się luźniej.
Malwina zajęła dawny pokój brata, rozłożyła tam swoje książki i sztalugi, i po raz pierwszy odetchnęła nikt już nie dzielił miłości na właściwą i niewłaściwą.

Relacje z bratem nie zepsuły się przez to spadkowe zamieszanie. Wręcz przeciwnie, Piotrek czuł jakąś niezręczną winę.
Malwina, wpadnij do nas zapraszał. Jolka upiekła szarlotkę. A babcia wiadomo jak to babcia. Wczoraj znowu dzwoniła, pytała, czy nie rozdałem jej pieniędzy na twoje zachcianki.

I co odpowiedziałeś?

Powiedziałem, że wszystko przegrałem na automatach i przepuściłem na dobre whisky zaśmiał się Piotrek. Trzy minuty furkotała w słuchawkę, aż w końcu mruknęła: To cię Malwina złych rzeczy nauczyła!

Naturalnie Malwina się uśmiechała. Kto, jak nie ja.

***

Kiedy Malwina wyszła za mąż za Olka i urodziła się im córka, kwestia własnego mieszkania znów stała się pilna. Mama okazała się znów mistrzynią dyplomacji.
Dzieci, posłuchajcie powiedziała. Mamy duże, trzypokojowe mieszkanie. Piotrek ma własne dwupokojowe. Malwina, wy z Olkiem wynajmujecie.
Proponuję tak: zamienimy nasze mieszkanie na jednopokojowe i dwupokojowe. My z ojcem do jedynki, wy do dwójki.

Mamo Piotrek się wtrącił Ja się zrzekam udziału w naszej rodzinnej kawalerce. Mam już mieszkanie od babci, wystarczy aż nadto.
Niech Malwina się rozrasta, mają dziecko, im bardziej potrzebne.

Piotrek, chyba żartujesz? Olek aż pobladł. To przecież kupa pieniędzy! Jesteś pewien?

Pewien. Przez całe życie dzieliliśmy się wszystkim po połowie. Malwina przez babcię zawsze miała mniej. Więc nie dyskutujcie. Tak powiedziałem.

Malwina wtedy rozpłakała się nie z radości za metry kwadratowe, tylko dlatego, że brat był najwspanialszym człowiekiem na świecie.

Tak też zrobili. Mama często wpadała pomagać przy wnuczce, Piotrek z rodziną odwiedzali w każdą niedzielę.
A Krystyna Zielińska mieszkała sama. Piotrek woził jej zakupy, naprawiał kran, cierpliwie słuchał narzekań na zdrowie i niewdzięczną Malwinkę.
Zadzwoniła choć raz? dopytywała babcia miażdżąc usta. Zapytała choć, jak mi ciśnienie?

Babciu, sama się od niej odsunęłaś Piotrek odpowiadał łagodnie. Sama nie powiedziałaś jej dobrego słowa przez dwadzieścia lat. Skąd miałaby dzwonić?

Wychować ją chciałam! odpowiadała twardo staruszka. Kobieta musi znać swoje miejsce! A ona Mieszkanie przejęła, matkę z domu wygoniła.

Piotrek tylko wzdychał. Tłumaczyć cokolwiek było daremne.

***

Malwina siedziała późnym wieczorem w kuchni, a wspomnienia wracały co chwilę.
Oto babcia odpycha jej rękę od słoika z powidłami; tutaj chwali Piotrkowy koślawy rysunek, mijając w milczeniu jej dyplom z olimpiady.
Na weselu Piotrka zasiadała jak królowa, na jej ślub poprostu nie przyszła, tłumacząc się chorobą.

Mamo, czemu nie jedziemy do babci Krysi? córka zajrzała do kuchni. Wujek Piotrek mówił, że bardzo chora.
Bo babcia Krysia chce przyjmować tylko wujka Piotrka, kotku, Malwina pogłaskała dziewczynkę po głowie. Tak jej spokojniej.

Jest zła? córka zmrużyła oczy.

Nie zamyśliła się Malwina. Tylko nie potrafiła kochać wszystkich naraz. Miała w sercu miejsce tylko dla jednego dziecka. Tak bywa.

Wieczorem zadzwonił brat.
To koniec. Godzinę temu.

Współczuję, Piotrek. Ciężko ci, wiem.

Do końca na ciebie czekała skłamał brat. Malwina wiedziała, że skłamał z dobroci, żeby choć w tej ostatniej chwili ich pogodzić. Mówiła: Niech Malwince w życiu się powiedzie.

Dzięki, Piotrek Przyjedź jutro do nas. Posiedzimy, powspominamy. Upiekę ciasto.

Przyjadę Malwina, nie żałujesz, że nie przyszłaś?

Zamierzała być szczera:
Nie, Piotr. Nie żałuję. Po co ta hipokryzja? Ani ona mnie nie chciała widzieć, ani ja jej

Brat milczał przez chwilę.

Chyba masz rację westchnął. Zawsze byłaś najbardziej rozsądna z nas wszystkich. No, do jutra.

Pogrzeb odbył się cicho. Malwina była dla mamy i brata. Stała z boku, w czarnym płaszczu, patrząc na to smutne niebo nad cmentarzem. Gdy trumna znikała w ziemi, nie płakała.

Brat podszedł, objął ją za ramiona.
Wszystko w porządku?

Tak, Piotr, naprawdę.

Wiesz zawahał się w mieszkaniu babci przeglądałem rzeczy Znalazłem szkatułkę. Stare zdjęcia.

Twoje tam też były. Dużo. Wszystkie starannie wycięte z wspólnych fotografii. Trzymała osobno.

Malwina podniosła brwi zaskoczona.

Po co?

Nie wiem. Może coś jednak czuła, tylko nie umiała okazać? Może się bała, że jak uzna ciebie, to mnie będzie mniej? Starzy ludzie są dziwni.

Może, ale to już nie ma znaczenia Malwina wzruszyła ramionami.

Szli razem przez mokry cmentarz pod jednym parasolem wysoki, silny Piotrek i delikatna Malwina.

Słuchaj odezwał się, gdy podeszli do aut tę jej kawalerkę sprzedam.
Sobiem kupię trzypokojowe, dla dzieci po kawalerce na przyszłość, a reszta… Może założymy jakiś fundusz? Albo przekażemy na oddział dziecięcy? Niech te babcine pieniądze na kogoś się przydadzą, tak po prostu

Malwina spojrzała na brata i wreszcie uśmiechnęła się prawdziwie.
Wiesz, Piotr To byłaby najlepsza zemsta na Krystynie Zielińskiej. Najżyczliwsza zemsta na świecie.

To się zgadzamy?

Zgadzamy.

Pożegnali się przed blokiem i każde pojechało w swoją stronę.
Malwina jechała przez Kraków, w radiu cicho grała muzyka, a ona czuła, że w sercu nareszcie ma prawdziwy spokój.

Może brat ma rację jeśli część tych pieniędzy pójdzie na leczenie jakiegoś dziecka, to będzie sprawiedliwie.