Odszedł i dobrze — Jak to „abonent niedostępny”? Przecież pięć minut temu jeszcze z kimś rozmawiał!…

Jak to abonent poza zasięgiem? Przecież pięć minut temu z kimś rozmawiał! Justyna stała pośrodku przedpokoju, przyciskając słuchawkę do ucha.

Spojrzała na komodę.

Szkatułka, w której trzymała biżuterię, była na swoim miejscu. Ale coś jej nie pasowało wieczko nie było dokładnie zamknięte.

Romek! krzyknęła w głąb mieszkania. Jesteś w łazience?

Justyna powoli podeszła do komody. Gdy dotknęła polerowanego drewna, przeszył ją zimny dreszcz szkatułka była pusta. Zupełnie.

Nawet paragonu z jubilera, którego używała jako zakładki, nie zostało.

Razem z biżuterią zniknęły też pieniądze. Te akurat sama mu dała

O Boże… westchnęła, osuwając się na podłogę. Jak to możliwe? Przecież wczoraj kłóciliśmy się o tapety Obiecałeś, że w sierpniu pojedziemy nad morze

A zaczęło się wszystko zwyczajnie. W czerwcu zeszłego roku w Justyninej fasolce zatarł się tłok.

W serwisie zaśpiewali zaporową cenę, więc wkurzona Justyna weszła na grupę Pomoc Drogowa Śląsk.

Słuchajcie, wie ktoś, czy da się samemu odblokować zardzewiały tłok hamulcowy? napisała, dodając zdjęcie brudnego koła.

Komentarze posypały się od razu. Jedni radzili nie ruszaj, bo popsujesz, inni by kupiła nową część.

Wtedy odezwał się użytkownik Roman85:

Dziewczyno, nie słuchaj ich. Kup sobie WD-40 i zestaw naprawczy za pięćdziesiąt zł.

Zdejmij koło, naciskaj pedał hamulca, tylko nie za mocno, żeby nie wyskoczył.

Przemyj wszystko płynem hamulcowym, nasmaruj.

Jeśli cylinder ładny pojeździsz długo.

Justyna zainteresowała się radą. Bez zbędnego nadęcia, merytorycznie.

A jeśli cylinder porysowany? zapytała.

To wtedy tylko wymiana. Ale patrząc na foto, Twój samochód zadbany, raczej nie będzie źle. Jak coś, pisz na priv podpowiem co mogę.

I tak zaczęli rozmawiać.

Roman okazał się świetnie obeznany w motoryzacji.

W ciągu tygodnia mówił jej, jak wymienić olej, jak dobrać świece i jaki płyn chłodniczy omijać szerokim łukiem.

Justyna złapała się na tym, że czeka na jego wiadomości.

Wiesz, Romku, jesteś moim ratownikiem napisała pod koniec lipca. Może byśmy się spotkali? Stawiam kawę. Albo coś z procentem, za zaoszczędzoną kasę.

Odpowiedź nie przyszła od razu. Minęły jakieś trzy godziny, zanim ekran zaświecił się powiadomieniem.

Justynko, bardzo bym chciał. Naprawdę. Ale jestem teraz na wyjeździe służbowym. Długim. W sumie za granicą.

No proszę, zdziwiła się. Daleko?

Dalej się nie da. Nie chcę cię okłamywać. Jesteś super osobą. Ale nie jestem na delegacji. Odsiaduję wyrok. Zakład karny w Sieradzu, jeśli wiesz o co chodzi.

Justynie wypadł telefon z ręki. Zrobiło jej się niedobrze.

Więzień? Ona, porządna kobieta po studiach, główna księgowa w dużej firmie, od dwóch tygodni pisze z kryminalistą?!

Za co? napisała z drżącymi palcami.

Artykuł 286. Oszustwo. Głupotę zrobiłem, trochę wpadłem, trochę mnie podpuszczono. Został mi niecały rok. Jak chcesz usuń rozmowę, zrozumiem.

Justyna nie odpisała. Zablokowała go i przez trzy dni chodziła jak w transie. W pracy pytali, czy nie jest chora.

Nie mogła przestać myśleć:

Dlaczego? Czemu taki mądry, złota rączka, ogarnięty facet i za kratami?

Po tygodniu znalazła na mailu powiadomienie o nowej wiadomości Romek kiedyś poprosił ją o adres. Nie usunęła go z kontaktów, tylko zamknęła okno rozmowy.

Justyna pisał. Nie gniewam się. Naprawdę. Wiedziałem, że tak będzie. Jesteś w porządku, dobra dziewczyna. Tacy jak ja nie są ci potrzebni.

Ale dziękuję ci za te rozmowy. To było najlepsze dwa tygodnie od trzech lat. Szczęścia ci życzę. Żegnaj.

Justyna przeczytała to siedząc w kuchni i po prostu się popłakała. Było jej żal i jego, i siebie, i tego dziwnego losu.

Czemu inni mają szczęście, a mnie wciąż trafiają się żonaci, maminsynki, a jedyny normalny za kratami? pytała samą siebie.

I znowu nie odpisała

***

Próbowała chodzić na randki, ale nic nie było takie jak powinno.

Jeden kawaler pół wieczoru opowiadał o swojej kolekcji znaczków, drugi przyszedł z brudnymi paznokciami i kazał dzielić rachunek.

W marcu, w dniu trzydziestych piątych urodzin, Justyna czuła się szczególnie samotna.

Rano przyszła wiadomość.

Wszystkiego najlepszego, Justysiu! pisał Roman. Wiem, że nie powinienem przeszkadzać, ale nie mogłem się powstrzymać. Niech ci się wiedzie.

Zasługujesz, by być noszona na rękach.

Wystrugałem coś z chleba i drutu Gdybym mógł dałbym ci to w prezencie.

Po prostu wiedz, że gdzieś w Wielkopolsce ktoś dziś pije za twoje zdrowie bardzo kiepską herbatę.

Dziękuję, Romuś odpisała, nie wytrzymując. Bardzo mi miło.

Ty odpisałaś! wydawał się zachwycony. Jak tam? Jak twoja 'fasolka’? Nie zawiodła w mrozy?

Zaczęli znowu rozmawiać codziennie. Roman dzwonił, gdy miał możliwość.

Miał głęboki, przyjemny głos z chrypką.

Opowiadał o swoim dzieciństwie: jak dorastał z bratem, jak brat dziś wychowuje siostrzeńców, jak marzy, by zacząć wszystko od nowa.

Do swojego miasta nie wrócę, Justynka mówił przez telefon, gdy ona szykowała obiad. Tam stare znajomości, znowu by mnie wciągnęli gdzie nie trzeba.

Chcę pojechać tam, gdzie nikt mnie nie zna. Mam fach w ręku, jako pomocnik na budowie czy w warsztacie roboty nie zabraknie.

A dokąd byś chciał? szeptała.

Do ciebie bym przyjechał. Wynająłbym pokój albo tanią kawalerkę. Chciałbym tylko wiedzieć, że jesteś w tym samym mieście, że tym samym powietrzem oddychamy.

A potem się zobaczy. Nie narzucam się, nie martw się

W maju Justyna była już zakochana po uszy.

Znała jego plan dnia, wiedziała, kiedy ma kontrolę, kiedy jest łaźnia, kiedy praca.

Wysyłała mu paczki: herbatę, czekoladki, ciepłe skarpetki, jakieś części do majsterkowania.

Romku, tylko wytrzymaj spokojnie prosiła. Nie łap się żadnych kłopotów.

Dla ciebie, kochana, będę potulny jak baranek śmiał się. W kwietniu wychodzę.

Czekam na ciebie.

***

W kwietniu Justyna pojechała pod bramę więzienia. Kupiła mu nową kurtkę, dżinsy, adidasy.

Serce waliło tak, że bała się, że zaraz wyskoczy.

Gdy wyszedł, niższy niż myślała, krępy, z krótką siwiejącą czupryną, przez chwilę zamarła.

Na zdjęciach wyglądał inaczej.

Kiedy się uśmiechnął i powiedział:

No, cześć, szefowo rzuciła się mu na szyję.

O Boże, jesteś cały szeptała, wtulając się w jego szorstki policzek.

Gdzie bym poszedł mocno ją objął. Pachniesz pięknie. Jakimiś kwiatowymi perfumami.

Pojechali do niej.

Pierwszy tydzień był jak z bajki. Roman od razu wziął się za robotę: naprawił kapiący kran, naprostował zamek w drzwiach, co od dawna się zacinał.

Wieczorami siedzieli w kuchni, pili półsłodkie i on opowiadał wesołe historie ze starego życia, starając się omijać bolesne wątki.

Słuchaj, Roma, mówiłeś, że chcesz wynająć mieszkanie.

Może nie musisz? U mnie jest dużo miejsca, we dwoje raźniej.

A pieniądze zaoszczędzisz, przydadzą się na sprzęt, narzędzia…

Justynka, to trochę nie w porządku zmarszczył brwi, mieszając cukier w herbacie. Jestem facetem, powinienem sam zapewnić dach nad głową.

I tak wiszę ci na głowie, jem za twoje…

Daj spokój! przykryła jego dłoń swoją. Przecież już nie jesteśmy sobie obcy. Staniesz na nogi, znajdziesz pracę i wszystko się ułoży.

Brat dzwonił wczoraj nagle powiedział, odwracając wzrok. Siostrzeniec ciężko zachorował, potrzeba płatnej operacji.

Prosi pożyczyć, a ja widzisz sama, bieda aż piszczy. Wstyd przed rodziną.

Ile trzeba? zapytała cicho.

Sporo… Dwadzieścia tysięcy złotych. Ale mówi, że część już mają uzbieraną.

Myślę, może pojechać na budowlankę do Warszawy? Tam płacą dobrze, szybko odrobię.

Justyna zamilkła. Te właśnie dwadzieścia tysięcy złotych trzymała w szkatułce. Odkładała je trzy lata, na remont łazienki: miała być nowa kabina, płytki, hydromasaż…

Mam te pieniądze szepnęła.

Roman gwałtownie podniósł głowę.

Nie rób tego! To twoje oszczędności. Nie wezmę.

Roma, to przecież rodzina. Oddasz potem, jesteśmy razem.

Jeszcze się wzdragał. Chodził markotny dwa dni, nawet znów zaczął palić na balkonie, choć obiecał skończyć.

W końcu Justyna sama wyjęła pieniądze i położyła na stole.

Weź. Zawieź bratu, oddaj. Albo przelej.

Wolę zawieźć powiedział, przytulając ją. Od razu podpytam o jakąś pracę u nich, może znajdzie się coś porządnego.

Wracam za dwa dni, Justyna. Tylko przekazać i z powrotem.

***

Justyna siedziała na podłodze w przedpokoju już godzinę. Zdrętwiały jej nogi, ale nie czuła bólu.

Wspominała wczorajszy wieczór. Oglądali jakąś durną komedię, on się śmiał i ją obejmował. Była wtedy naprawdę szczęśliwa.

Pewnie pojutrze wyjadę o świcie powiedział przed snem.

Uciekł dzień wcześniej. Gdy Justyna spała, nawet nie zauważyła, że się ubierał.

We śnie tylko coś jej się śniło o trzaśnięciu drzwi, ale zwaliła to na sąsiadów.

O drugiej po południu zadzwoniła na numer jego brata, który kiedyś jej podał na wszelki wypadek.

Halo? odezwał się szorstki męski głos. Kto mówi?

Dzień dobry, tu Justyna, dziewczyna Romana. Przyjechał dziś do was?

W słuchawce zapadła cisza. Potem ciężki oddech.

Proszę pani, jakiego Romana? Mój brat nazywa się inaczej, a odsiadkę kończy dopiero za pół roku. Wyjdzie w październiku.

Justynie pociemniało przed oczami.

Jak w październiku? Wyszedł w kwietniu. Sama go odbierałam z Sieradza.

Proszę pani głos zrobił się ostry. Mój brat, Aleksander, siedzi w Łodzi.

A Romek Romek to mój były współwięzień, wyszedł dwa miesiące temu.

Ukradł mi telefon, jak jeszcze byłem na przepustce, skopiował kontakty do siebie.

Wy, panie, same do niego piszecie, a on w tym jest mistrzem.

Ma papiery z technikum, język giętki.

Justyna powoli odłożyła słuchawkę na podłogę. Przypomniała sobie, jak uczył ją wymieniać świece.

Tylko nie dokręć za mocno mówił. Bo zerwiesz gwint i będzie tragedia.

Zerwałam wyszeptała. Sama sobie narobiłam kłopotów.

Nagle dotarło do niej, że o Romanie nie wiedziała nic. Nigdy nie widziała jego dowodu, nie pokazał żadnego papierka z więzienia.

A może nawet nie miał na imię Roman?

***
Oczywiście, poszła na policję i złożyła zeznanie ze zdjęciem dowiedziała się o swoim partnerze wielu rzeczy.

Na imię rzeczywiście miał Roman to była jedyna prawda w jego opowieściach.

Wyrok miał za ciężkie przestępstwo, pół życia przesiedział, poznał Justynę podczas trzeciej odsiadki.

Justyna przeżegnała się, wymieniła zamki i pomyślała, że i tak miała szczęście, patrząc, co przeszły jego poprzednie partnerki…