Ciotka

CIOTKA

Ciotkę Apolonię sprowadzono ze wsi. Starszej kobiecie gospodarstwo zaczęło już doskwierać, więc jej siostrzenica Bożenka zabrała ją do miasta, do siebie.

Mąż, Edward, nie protestował. Był cichy, szczupły, w okularach. We wszystkim słuchał swojej barwnej i energicznej Bożeny.

Nie obca przecież. Rodzina. Dzieci nie miała nigdy, a moja mama już nie żyje. Była młodsza od ciotki Apolonii o trzydzieści lat, ojciec miał ją w innym związku. Los chciał, że mama wcześnie odeszła, ach. Szkoda tej ciotki! Zabierzemy! zdecydowała Bożena.

Jej dzieci Kuba i Jagódka nie znały ciotki Apolonii.

Zresztą, sama Bożena widziała ciotkę tylko kilka razy w życiu. Nie rozmawiały przez telefon. Tylko listy. Jak wyszło, ciotka Apolonia była w świecie techniki zupełnie zagubiona.

A teraz była tutaj, z nimi. Malutka, jak krasnoludek (Kuba, lat 13, przerastał ją o głowę). Włosy miała puszyste, jak dmuchawiec. Na głowie beret z kwiatkiem. A oczy niebieskie, zadziwiające młodością.

W rękach węzełek i siatka, takie jak za PRL-u. Dwa stare walizki.

Na kolanach puszysty rudy kot. Kot leniwie spojrzał na domowników, zeskoczył i ruszył badać kąty.

To Pomarańcz. Wzięłam go sobie. Żywa dusza, nie gniewajcie się powiedziała ciotka Apolonia.

I dodała:

Ależ wy jesteście moi! Kochani!

Potem była uczta. Staruszka przywiozła kiszonki i konfitury. Bożena była zdziwiona, jak jej wybredne dzieci zajadają dżem, ogórki, leczo i inne smakołyki.

Bożenka! Macie działkę? Wszystko posadzę, choć już zdrowie nie to. Trzeba uprawiać, bez własnych plonów ani rusz! przemówiła ciotka Apolonia.

Bożena powiedziała, że działki nie mają. Po co, przecież wszystko można kupić. No i nie mają czasu. Pracuje na dwa etaty, Edward też. Dzieci widuje przelotnie. Mieszkanie na kredyt, jeszcze długo będą spłacać.

Działka być musi. Nie patrz na mnie tak, Bożena. Człowiek bez ziemi to jak bez rąk. Kupimy. Znajdziemy miejsce i ciotka poszła do swojego pokoju.

Znajdziemy, jasne. Kręcimy się jak w kołowrotku, czasem odmawiamy sobie wszystkiego. Ciotka myśli, że to bogactwo mruczała Bożena, zmywając naczynia.

Następnego dnia była niedziela. Edward błogo leżał w łóżku i czytał gazetę. Bożena, nawołując dzieci, żeby podgrzały gotowe dania, postanowiła jeszcze się zdrzemnąć.

Kuba i ośmioletnia Jagódka jak zawsze utkwili wzrok w telefonach.

Kot Pomarańcz siedział obok i kiwał głową. Weszła ciotka Apolonia.

Co wy tu robicie? zapytała.

Kuba i Jagódka zaczęli tłumaczyć i nawet pokazywać. Ciotka kiwała głową, po czym powiedziała:

U nas na wsi też takie były, choć prostsze. Nigdy nie miałam potrzeby. Zawsze pisałam listy. Dobra rzecz, można znaleźć każdego, gdzieby nie był. Pożyteczne wynalazki. Ale odkładaj teraz i chodźcie ze mną!

Po co? Gramy przecież! odparł Kuba.

Gdzie gracie? Przecież siedzicie z telefonami. Nikt do nikogo nie dzwoni zdziwiła się ciotka.

Ale my w środku gramy, w telefonie! pisnęła Jagódka.

Ciotka zaczęła opowiadać, jak u nich gry wyglądały, po czym porwała dzieci do kuchni.

Bożena wchodząc, zaniemówiła. Na stole talerz naleśników. Kuba szczęśliwy popijał herbatę. Jagódka, stojąc obok ciotki, zawijała pierogi.

Patrz, mamo! Szczęśliwy będzie, może ci się trafi! uśmiechnęła się.

Zaraz dołączył i Edward.

Radośnie grzebał w talerzu, węsząc.

Teraz w weekend będziemy lepić pierogi i smażyć naleśniki! Wszystko musi być własne, domowe! oznajmiła ciotka Apolonia.

Po co? Wszystko można kupić gotowe! zaprotestowała Bożena, która gotowania nie znosiła.

Kupowała niemal wszystko mrożone i gotowe. Rodzina nie protestowała. Do tego dnia.

Mamo, zróbmy sami. Nigdy nie jadłem takich pierogów! powiedział Kuba.

A potem ciotka wzięła motek gumki, zamontowała na krzesłach i zaczęła pokazywać Jagódce, jak się grało w gumę.

A wy co? Nie skaczecie? pytała.

Gdzie tam! Wyjdą na dwór, a i tak w telefonach! Dzisiejsza młodzież! rechotał Edward.

Niedobrze! Trzeba się spotykać na żywo! Telefon potrzebny, bez niego ani rusz, ale trzeba używać zgodnie z przeznaczeniem to znaczy dzwonić. Albo wysyłać, co potrzeba. I koniec! przemówiła ciotka Apolonia.

Wieczorami dziergała na drutach, a obok na fotelu wyciągał się kot Pomarańcz.

Mamo, chodź! któregoś dnia przyciągnęła Bożenę Jagódka.

Ta wyszła do przedpokoju, zajrzała do łazienki.

Ciotka głaskała bok pralki, mamrocząc:

Świętuje dziś pralka! Życzę ci długiego życia, droga maszyny!

Ciotka, co robisz? szepnęła Bożena, myśląc, że ciotka straciła rozum.

Jak to co? Dziś przecież ósmy marca. Pralka to dziewczyna, trzeba ją uczcić! roześmiała się ciotka.

Ale przecież ona nie żyje, ciotko. Głupstwo! prychnęła Bożena.

Wszystko rozumie, nie mów tak. U nas na wsi, u Staszka, traktor niemal ugrzązł. Staszek go podbudowywał pieszczotą i udało się wydostać z kłopotu. A mówisz: nieżywa. I Kazik zawsze daje swojej maszynie dobre słowo, woła: Pani Jadwiga. Wy nie wiecie, jak szczęśliwi jesteście! Kiedyś praliśmy ręcznie, dużo. Na rzekę, żeby wypłukać. A tu patrz, ile wygód, a wy ciągle ponurzy! Telefony macie, jeśli dobrze je wykorzystać. Zawsze wiadomo, gdzie dzieci są. Pralka mądra, wszystko wypierze. Mikrofalka grzeje, cudeńko jak dziecko, ciotka patrzyła na sprzęty i cieszyła się.

Zaczęła odbierać dzieci ze szkoły.

Kuba pewnego dnia miał problemy w klasie. Rodzicom nie powiedział. Siedział i płakał w kącie, aż zdecydowanie weszła ciotka Apolonia. Kuba wszystko jej wyznał, sam nie wiedział kiedy. Następnego dnia do szkoły na pierwsze lekcje nie poszedł. W domu dziwnie cicho. Ciotki też nie było.

Pewnie poszła na spacer pomyślał.

Zaczął się szykować. Pod klasą usłyszał znajomy głos! Zajrzał przez uchylone drzwi. Nauczycielka siedziała na krześle. Cisza. Przy tablicy ciotka Apolonia! Opowiadała coś z pasją.

Ojej! Po co przyszła! Wyśmieją mnie! Kuba przytulił się do drzwi.

Ale nikt nie śmiał się. Lekcja się skończyła. Koledzy okrążyli ciotkę. Wszedł bokiem. Naprzeciw wyszedł Paweł, główny rozrabiaka, przez którego Kuba miał kłopoty.

Cześć, czemu dziś tak długo? Słuchaj, masz świetną babcię! Tyle opowiadała. Szkoda, że nie mam już babci, tak tęsknię. Jutro obiecała zaprowadzić nas do parku. Tyle wie o roślinach, zwierzętach! Mądrze mówi! Nauczycielka pozwoliła wystąpić Paweł się uśmiechał.

Tak Ona potrafi! roześmiał się Kuba i pobiegł do ciotki, by ją objąć.

A Bożena wieczorem się rozpłakała. Zmęczona wszystkim. I znów była przy niej ciotka.

Nie płacz, dziecko. Po co? Wszystko masz! Czemu łzy?

Mam dość! Pracuję jak wół, nie widzę życia. Edward jak ciapa. Inne kobiety mają prawdziwych mężów! Sama stałam się szara. Teraz takie nie są modne szlochała Bożena, wtulona w ramię ciotki.

Ciotka pozwoliła jej się wypłakać. Nalewając herbatę, zaczęła mówić. O tym, jak straciła troje dzieci, jedno po drugim. Jak mąż, zdrowy i silny, odszedł wcześnie. Jak walczyła z ciężką chorobą, tracąc kilogramy, lecz przeżyła, choć cierpiała jak nigdy i prawie nic nie jadła.

Co to za moda na ludzi? Każdego Pan Bóg stworzył inaczej. Jedni szczupli jak trzcina, inni foremni. I gusta różne, Bożenka. Dawniej kobiety pełne były w cenie! Jaka ty piękna jesteś! Włosy się kręcą naturalnie, oczy po naszej linii, wielkie, niebieskie. Figurę masz dobrą. Szanuj to, co dano. Inni nie mają tego. Ilu samotnych ludzi! A Edward twój złoty, patrzy czułością, wszystko dla rodziny. I dzieci szczęście! Co do reszty Wszystko się ułoży. Zapomniałam o jednej sprawie, czas spać i ciotka Apolonia odeszła, zostawiając Bożenę w kuchni.

Już nie chciało się płakać. Ależ miała rację ciotka. Wszystko jest. Czemu tych łez?

Tego dnia Bożena czekała na męża (sama miała długo wyczekiwany urlop). Nie wracał.

Dzieci! Tata dzwonił? Gdzie jesteście? zapytała.

Kuba mieszał coś w misce. Widać było, że zainteresował się gotowaniem, zakręcał naleśniki w powietrzu.

Jagódka budowała domek z krzeseł, rozkładając koce i rozstawiając zabawki.

Telefony leżały na półkach. Od pewnego czasu dzieci tylko odpowiadały na połączenia.

Bożena znowu dzwoniła do Edwarda. System komunikował: Abonent czasowo niedostępny.

I nagle zrobiło jej się zimno. Ciotka Apolonia! Gdzie? Nie słychać stukotu kapci, spokojnego głosu.

Wbiegła do jej pokoju. Na łóżku przeciągał się leniwie kot Pomarańcz.

Kuba! Jagoda! Gdzie ciotka Apolonia! zawołała Bożena.

Dzieci natychmiast wbiegły.

Ze szkoły wróciliśmy razem, potem gdzieś wyszła szepnęła Jagódka.

Dawno? Jagoda, dawno? krzyknęła Bożena. Córka kiwnęła głową i rozpłakała się.

O Boże! Przecież kupiliśmy jej komórkę, a znów nie zabrała! Jak mogła! Staruszka! Bożena bezsilnie osiadła na fotelu.

Kuba już się ubierał.

Gdzie cię niesie? pobiegła za nim mama.

Szukam! Mamo, nie damy rady bez ciotki! syn zbiegł po schodach.

Jagódka włożyła sportowe buty i pobiegła za bratem.

Bożena, ubierając się, za dziećmi.

Przed blokiem stali. Szczęśliwi.

Co się dzieje? zapytała Bożena.

Pokazali ręką w lewo.

Od strony parku, trzymając Edwarda pod rękę, szła ciotka Apolonia w berecie z makiem.

Ciotko! Nastraszyłaś mnie! Nie wolno, na kilka godzin z domu! A ty gdzie byłeś? Bożena przytuliła się do ramienia męża.

Razem poszliśmy zamykać tę waszą, no rurę z cieknącą wodą! oznajmiła ciotka.

Co? Jak? wydusiła Bożena.

Chcieliśmy zrobić niespodziankę. Ciotka Apolonia bez słów, uratowała nas! śmiał się Edward.

Ciotka skąd pieniądze? Nie trzeba było zaczęła Bożena.

Skąd? Po pierwsze, zbierałam. Emerytura porządna. Gospodarstwo swoje miałam, prawie nic nie wydawałam. Jajka, mleko, wszystko własne. Chleb piekłam. Po drugie, sprzedałam dom. Po co mi? W trumnie kieszeni nie ma. Chciałam wam wszystko zostawić, lepiej dać od razu, bo jest potrzeba prostolinijnie wyznała ciotka.

Bożena zamilkła. Teraz można nie harować w dwóch pracach. I jej, i mężowi. Więcej czasu dla rodziny. Jak dobrze!

Jutro pojedziemy za miasto. Działkę oglądać! Z Edwardem już wybraliśmy domek! dodała ciotka Apolonia.

Będzie własny dom! Hurra! Działka! Obiecałaś nauczyć nas patrzeć na świetliki! I pleść koszyki! I robić tajemnice z szkiełkiem i kwiatkami, zakopywane pod ziemią! dzieci ściskały ciotkę.

Złączona rodzina ruszyła do domu.

Bożena przystanęła przed wejściem.

Spojrzała w chmury i wyszeptała:

Dziękuję. Dziękuję ci za ciotkę Apolonię.