Ciocia

CIOTKA

Ciotkę Joannę przywieziono z małej wsi pod Lublinem. Starsza pani miała już trudności ze swoim gospodarstwem, więc jej siostrzenica Malwina zdecydowała się zabrać ją do siebie, do Warszawy.

Mąż Malwiny, Adam, nie protestował. Był cichy, szczupły, w okularach, zawsze podporządkowany swojej gromko rozgadanej i pełnej energii Malwinie.

To przecież rodzina, Adam. Ciocia jest bliska, nie ma swoich dzieci, a moja mama już nie żyje. Była młodsza od cioci Joanny o trzydzieści lat, u ojca w drugiej rodzinie. Tak się życie poukładało, że mamę tak wcześnie straciłam… Szkoda cioci. Zabierzemy ją do nas! Malwina podjęła decyzję szybko.

Jej dzieci Kuba i 8-letnia Zosia cioci Joanny nie znały.

Zresztą Malwina sama widziała ją tylko parę razy w życiu. Nie rozmawiały przez telefon, tylko wymieniały listy, bo jak się okazało, ciocia Joanna nie miała żadnej nowoczesnej technologii.

Teraz jest z nimi. Drobi, maleńka jak skrzat (Kuba, choć ma dopiero trzynaście lat, już jest od niej wyższy). Włosy puszyste jak dmuchawiec, kapelusik na głowie, a oczy zaskakująco młode, błękitne i przenikliwe.

W rękach torba na zakupy z lat dziewięćdziesiątych i dwa stare walizki. Na kolanach puszysty rudy kot. Spojrzał leniwie na nowych domowników, zeskoczył na podłogę i zaczął zwiedzać mieszkanie.

To jest Cytrus. Wzięłam ze sobą. Żywa dusza, wybaczcie powiedziała ciocia Joanna.

I dodała:
Jak wy urośliście! Moja rodzina!

Potem było podwieczorkowe przyjęcie. Staruszka przywiozła cały zapas własnych weków: ogórki, dżemy, leczo i mnóstwo innych smakołyków. Malwina była w szoku, widząc jak jej wymagające dzieci pałaszują wszystko z apetytem.

Malwinka! Macie działkę? Posadzę wszystko, chociaż zdrowie już nie pozwala, ale trzeba swoje mieć! powiedziała ciocia Joanna.

Malwina kręciła głową, działki nie ma, nie potrzebują. Wszystko można dziś kupić, czasu brakuje, oboje z Adamem pracują na dwa etaty, dzieci widzą z doskoku, a mieszkanie w kredycie jeszcze długo będą spłacać.

Działka jest konieczna. Nie patrz tak, Malwina, człowiek bez ziemi nie może. Kupimy, znajdziemy kawałek i ciocia Joanna poszła do swojego pokoju.

Jasne, znajdziemy… ledwo się obracamy, wszystkim sobie odmawiamy, a ciocia myśli, że jesteśmy milionerami, chyba mruczała Malwina, myjąc naczynia.

Następnego dnia była sobota. Adam polegiwał w łóżku, czytał Gazetę Wyborczą. Malwina, zawoławszy do dzieci, aby sobie odgrzały pierogi, postanowiła jeszcze się przespać.

Kuba i Zosia jak zwykle gapią się w telefonach.

Kot Cytrus siedział obok, kręcił głową. Wchodzi ciocia Joanna.

Co robicie tu tak siedząc? zapytała.

Kuba i Zosia zaczęli jej tłumaczyć, pokazywać gry w telefonach. Ciocia Joanna kiwała głową, po czym powiedziała:

U nas we wsi też takich widziałam. Nie takich, trochę prostszych. W ogóle nie miałam potrzeby. Twojej mamie pisałam listy, tak mi wygodniej. Przydatna rzecz, nie zaprzeczę. Jedyne co, można kogoś znaleźć wszędzie. Wynalazek dobry. Ale dobra, schowajcie te telefony i chodźcie ze mną!

Po co? Przecież gramy! zaprotestował Kuba.

Gdzie gracie? Przecież tylko siedzicie z telefonami zdziwiła się ciocia.

No w telefonie, w środku! pisnęła Zosia.

Ciocia Joanna zaczęła opowiadać, jak się bawiła, kiedy była dzieckiem na wsi. Zaraz porwała dzieci do kuchni.

Kiedy Malwina zajrzała na próg, stanęła jak wryta. Na stole pyszne naleśniki. Kuba szczęśliwy popija herbatę, a Zosia, stojąc przy cioci, zawija pierogi.

Mamo, patrz! Tu szczęśliwy trafi się! Może ciebie spotka? uśmiechnęła się Zosia.

Za chwilę dołączył Adam, zadowolony, rozkosznie węszył zapachy.

Teraz w weekend wszyscy razem będziemy robić pierogi i smażyć placki! Własne najlepsze! oznajmiła ciocia Joanna.

Po co? Przecież wszystko można kupić! oburzyła się Malwina, która nie znosiła gotować.

Zazwyczaj wszystko kupowała gotowe, mrożone. Rodzina nie protestowała, do dziś.

Mamo, róbmy sami! Takich pierogów nigdy nie jadłem! powiedział Kuba.

Potem ciocia Joanna wzięła sznurek, zamotała go wokół krzeseł i zaczęła pokazywać Zosi, jak grały w gumę na wsi.

A wy nie skaczecie tak? pytała.

Teraz dzieci jak wyjdą, to i tak siedzą w telefonach! Takie czasy! zaśmiał się Adam.

To nie jest dobrze. Trzeba ze sobą rozmawiać. Telefony są potrzebne, ale do dzwonienia, wysyłania czegoś, co naprawdę trzeba. I już! ogłosiła ciocia Joanna.

Wieczorami dziergała na drutach, a obok na fotelu rozciągał się Cytrus.

Mamo, chodź tutaj! zawołała Malwinę Zosia.

Malwina poszła za córką do przedpokoju, później do łazienki.

Ciocia Joanna głaskała bok pralki i mówiła:

Wszystkiego najlepszego, pralko! Służ nam długo, obyś pracowała bez awarii!

Ciociu Joanno, co ty robisz? zapytała cicho Malwina, myśląc, że coś nie tak.

Jak to, dzisiaj przecież 8 marca. Pralka to kobieta, więc ją świętuję! zaśmiała się ciocia.

Ale ona nie żyje ciociu! prychnęła Malwina.

Wszystko rozumie, nie mów tak. We wsi u Stasia traktor omal nie utknął, podtrzymywał go słowem i wyjechał. A Kazio z samochodem zawsze gada, nadaje mu imię Jadwiga. Nie wiecie, jakie macie szczęście! My praliśmy ręcznie, nad rzeką. A teraz wszystko wygodniejsze, a wy nadal narzekacie, chodzicie z telefonami! Pralka pierze, mikrofala grzeje, cieszyć się powinno! podsumowała ciocia Joanna.

Zaczęła odbierać wnuki ze szkoły.

Kuba miał trudności w klasie. Matce i ojcu nic nie powiedział. Płakał w kącie, aż pewnego dnia przyszła ciocia Joanna. Wyznał jej wszystko. Następnego dnia do szkoły nie poszedł na pierwsze dwie lekcje. W domu cicho, nawet cioci nie było.

Pewnie poszła na spacer pomyślał Kuba.

Przygotował się i poszedł do szkoły. Pod klasą usłyszał znajomy głos. Zajrzał przez drzwi. Nauczycielka siedziała cicho, a przy tablicy… ciocia Joanna, opowiadała coś do dzieci.

O matko! Po co przyszła! Przecież będą się śmiać! Kuba przyczaił się przy drzwiach.

Ale nikt się nie śmiał. Po lekcji koledzy otoczyli ciocię Joannę. Wszedł do sali boczkiem. Podszedł do niego Piotr, największy zadziora, przez którego Kuba miał kłopoty.

Cześć, czemu długo dziś? Słuchaj, świetna jest twoja babcia! Tyle nam opowiedziała, szkoda, że nie mam własnej. Tęsknię bardzo. Jutro obiecała wyjść z nami do parku. Dużo wie o roślinach, zwierzętach. Nauczycielka pozwoliła jej opowiadać Piotr uśmiechał się.

Tak, ona jest super! Kuba uśmiechnął się i pobiegł przytulić ciocię Joannę.

Malwina wieczorem rozbeczała się. Była znowu zmęczona. Ciocia Joanna pojawiła się obok.

Nie płacz, kochanie. Co ci? Przecież masz wszystko. Dlaczego płaczesz?

Mam dość, dużo pracuję, życia nie widzę. Adam jakiś bez charakteru. U innych faceci jak prawdziwi. Sama się rozlazłam. Teraz takich jak ja nikt nie chce płakała na ramieniu cioci.

Ciocia Joanna pozwoliła jej się wypłakać. Zrobiła herbatę.

Zaczęła opowiadać: jak straciła trójkę dzieci jeszcze maleńkich, jak jej piękny zdrowy mąż zmarł szybko, jak zmagała się z ciężką chorobą, tracąc wagę, ale przetrwała. Mimo bólu i głodu.

Co to za moda na ludzi? Każdy jest inny, Bóg tak stworzył. Jedni chudzi, inni po formie. Gusty nie zawsze takie same, Malwinka. Kiedyś damy za „okrągłe” były w cenie. Popatrz na siebie! Z natury masz kręcone włosy i wielkie, niebieskie oczy. Figurę też dobrą. Doceniaj to! Inni nie mają nawet tego. Ile ludzi samotnych! A Adam twój jest skarbem, patrzy z miłością, wszystko dla rodziny. Dzieci masz cudowne. A reszta? Poradzisz sobie zaczęła się śmiać ciocia Joanna i poszła do sypialni.

Malwina już nie chciała płakać. Ciocia miała rację. Wszystko ma, a narzeka, jaki sens.

W ten dzień Malwina czekała, aż wróci Adam z pracy (sama wreszcie miała urlop). Nie ma go.

Dzieci, tata dzwonił? zapytała.

Kuba w kuchni mieszał coś w misce. Malwina zauważyła, że coraz bardziej interesuje się gotowaniem. Nauczył się już podrzucać naleśniki w powietrzu.

Zosia budowała dom ze stołów, przykrywała kocem i sadzała zabawki.

Telefony dzieci leżały na półkach, ostatnio niemal nie sięgają po nie, tylko odbierają rozmowy.

Malwina wciąż wybiera numer Adama Abonent niedostępny.

Nagle przeraziła się. Ciocia Joanna! Gdzie jest? Nie słyszy tupotu kapci, jej głosu.

Wbiegła do pokoju. Na łóżku leniwie przeciąga się Cytrus.

Kuba! Zosia! Gdzie ciocia Joanna? Malwina zawołała.

Dzieci natychmiast przyszły.

Wróciliśmy ze szkoły wspólnie, a potem gdzieś poszła wyszeptała Zosia.

Dawno? zapytała Malwina. Zosia kiwnęła głową, zapłakała.

Jezu! Przecież kupiliśmy jej telefon, a znów nie wzięła! Ona przecież starsza! Malwina bezradnie osiadła w fotelu.

Kuba zaczął się ubierać.

Dokąd idziesz? Malwina pobiegła za nim.

Szukać! Mamo, nie wytrzymamy bez niej! pobiegł w dół schodami.

Zosia założyła trampki i pobiegła za bratem.

Malwina w biegu się ubierała i ruszała za dziećmi.

Stali przed blokiem. Uśmiechnięci.

Co się stało? spytała Malwina.

Wskazali ręką w lewo.

Tam, trzymając Adama pod rękę, szła ciocia Joanna w kapelusiku z makami.

Ciociu! Wystraszyłaś! Nie można tak! Na parę godzin z domu! A ty gdzie byłeś? Malwina wtuliła się w ramię męża.

Zamykaliśmy razem tę twoją potekę, jak to się mówi, czyli cieknący zlew wyjaśniła ciocia Joanna.

Co? Ale jak? Malwina tylko tyle zdołała powiedzieć.

Chcieliśmy sprawić ci niespodziankę. Ciocia Joanna jest niesamowita, nie ma słów, uratowała nas! śmiał się Adam.

Ciocia… Skąd miałaś pieniądze? Nie powinnaś!

Skąd? Po pierwsze, oszczędności są. Emerytura przyzwoita. Gospodarstwo całe, nic nie wydawałam, jajka były, mleko, swój chleb piekłam. Po drugie, sprzedałam dom. A na co mi te pieniądze? W trumnie kieszeni nie ma. I tak chciałam wam zostawić, lepiej od razu przekazać, jak bardziej potrzebne prosto odpowiedziała ciocia Joanna.

Malwina milczy. Teraz nie będzie musiała harować na dwóch etatach. Więcej czasu na rodzinę. Jak cudownie!

Jutro jedziemy na wieś. Działkę pooglądamy! Już z Adamem wybraliśmy domek! kontynuowała ciocia Joanna.

Swój dom! Hurra! Działka! Obiecałaś pokazać nam świetliki i uczyć pleść koszyki! I robić sekrety z szkiełek i kwiatków, które się potem odkopać będzie dzieci zaczęły ściskać ciocię Joannę.

Razem, objęci, ruszyli do domu.

Malwina zatrzymała się na chwilę przy wejściu.
Patrząc w górę, szeptała:

Dziękuję. Dziękuję za ciocię Joannę.