Dałem nauczkę teściowej na Dzień Kobiet. – Słuchaj, Lena, tak być nie może! Już na początku nasz…

Nauczyłem teściową lekcji w Dzień Kobiet.

Słuchaj, Kasia, tak dalej być nie może! oburzał się Piotrek po raz kolejny, gdy żona powiedziała mu, że jej mama wcale nie zamierza przestać wchodzić do ich mieszkania, kiedy tylko jej się podoba. Skoro już teraz twoja mama się tak zachowuje, to co będzie, kiedy pojawią się dzieci? Z twojej mamy zrobi się drugi lokator! Nigdy nie będziemy mieć chwili spokoju!

Dobra, skoro Ewelina Nowakowska nie rozumie po dobroci, to jutro dzwonię po ślusarza i zmieniam zamki! zniecierpliwił się Piotrek.

Piotrek, przecież mama to nie jakiś obcy człowiek. Prędzej czy później i tak znów dorwie się do kluczy. Co, za każdym razem będziesz wymieniał zamki? Ona się tylko obrazi, a my będziemy mieć większy problem. Musimy jej po prostu wytłumaczyć, że nie może tak robić próbowała przemówić mu do rozsądku Kasia.

Jeśli twojej mamie nie pomagają słowa, ani moje grożenie łapką w jej śnie, to trzeba sięgnąć po cięższe środki rzucił z powagą Piotrek.

Co ty kombinujesz? zapytała Kasia, patrząc na męża z niedowierzaniem.

Mam rozumieć, że skoro pani Ewelina ma klucz do naszego mieszkania, to ty też masz klucz do mieszkania rodziców? usmiechnął się podstępnie Piotr do zdezorientowanej żony.

Andrzej Nowakowski i Ewelina Nowakowska postanowili wybrać się w sobotni poranek na organizowany z okazji Dnia Kobiet targ na krakowskim Starym Mieście. To właśnie na takich miejskich bazarach, można było dorwać świeże produkty lokalnych rolników taniej niż w sklepie czego prawdziwy polski emeryt sobie odmówi?

No i świetnie, Andrzej, dorwaliśmy super wołowinę. A te karpie, no popatrz tylko, jeszcze się w torbie ruszają. Jednego zaraz usmażę, a drugiego zaniosę Kasi. Może i ona wieczorem usmaży. Ciekawe minę będzie miał ten nasz Piotruś, kiedy spodziewając się bigosu, usłyszy w torbie żywego karpia! śmiała się Ewelina Nowakowska.

Daj spokój, kobieto, naprawdę możesz trochę odpuścić dzieciom. Chcą mieć swoje życie przecież mają już po trzydzieści lat! Po co na każdym kroku pchasz nos w nie swoje sprawy? Trochę luzu, Ewelina! próbował ją powstrzymać Andrzej.

Zaraz, czekaj… Ty w łazience wodę zostawiłeś odkręconą? Słyszysz, jak leci! powiedziała nagle Ewelina i weszła do łazienki, po czym natychmiast wyskoczyła jak poparzona.

Ratunku! Jakiś obcy facet! Nagi! Kąpię się w naszej łazience! biegała po domu przerażona Ewelina.

Kto tam? Powiedz mi konkretnie! nie odważył się wejść Andrzej.

Nasz zięć, Piotr! Co on tutaj robi?! wrzasnęła Ewelina.

A co mogę robić… U nas w bloku znowu rdzawa woda, a przyszedłem po nocnej zmianie, cały upocony. Myć się u was to lepsze niż spać brudnym! spokojnie odpowiedział Piotr, wychodząc z łazienki w domowym szlafroku, jakby był u siebie.

Pani Ewelino, przed Dniem Kobiet chcę pani coś powiedzieć w takim domu nie wypada suszyć bielizny na grzejniku czy na suszarce w łazience. To nie pensjonat! No i… powiem szczerze, pani Andrzeju, podziwiam pana za cierpliwość! Piotrek rozsiadł się w kuchni i nastawił ekspres do kawy, który kilka miesięcy temu sam im z Kasią podarował.

Jakim prawem?! To jest mój dom, tu suszę, co chcę! oburzała się Ewelina.

Pani Ewelino, pół roku temu dostała pani ten ekspres, a on już ledwo zipie. W ogóle o niego nie dbacie! U nas na fermie świń większy porządek trzymają! dorzucił Piotr.

Piotrze, już przesadzasz… próbował utemperować go Andrzej.

Skądże przesadzam! Zobaczcie, co tu się dzieje taki rozgardiasz na kuchni, że w starym garażu bywa czyściej! Piotr nie powstrzymywał się z opiniami, oprowadzając po swojemu po mieszkaniu.

A lodówka? Zajrzałem, śmietana i majonez sprzed dwóch tygodni, ser już się zeschł! Piotrek bezceremonialnie wyrzucał przeterminowane rzeczy do śmieci.

No i kasza gryczana, zostawiona talerzu jak można tak robić? Jak to potem wymyć? Może pani myśli, że posiadanie zmywarki daje prawo do wszystkiego?! zamierzał już zajrzeć do zmywarki, lecz tu Ewelina rozłożyła szeroko ręce i stanęła niczym bramkarz.

Wystarczy! Wynocha z mojego domu, albo dzwonię po policję! I nie waż się mi tu więcej wchodzić bez pozwolenia to jest moja kuchnia, moja łazienka i moje majtki! wrzasnęła Ewelina.

Andrzej z lekkim uśmieszkiem patrzył, jak jego żona w gorączce się oburza, dobrze już rozumiejąc intencje Piotrka i domyślając się, do czego to wszystko zmierza.

I widzi pani, pani Ewelino, o to właśnie chodziło! westchnął Piotr i uśmiechnął się do teściowej.

Wszystko to, co mi pani właśnie powiedziała, proszę odnieść do siebie, bo tak się czujemy z Kasią, kiedy pani bez zapowiedzi wparowuje do naszego mieszkania i robi inspeckcję! A jeśli znów się to powtórzy, też nie będę miał skrupułów nawet jeśli jest pani moją teściową! Mam nadzieję, że zrozumiała pani, o co chodzi i już więcej nie będzie takiej potrzeby.

Piotr włożył spodnie i kurtkę, zakładał buty i gotów był opuścić mieszkanie.

Wszystkiego najlepszego z okazji Dnia Kobiet! Zostawiłem pani na stole butelkę dobrego wina i perfumy Kasia mówiła, że to pani ulubione. Dla pana Andrzeja zostawiłem koniak. Piotr uśmiechnął się już serdecznie i delikatnie zamknął drzwi.

Ewelina z nerwów nalała sobie troszkę koniaku, wypiła duszkiem i popiła kawą, którą zięć przed chwilą jej przygotował.

No widzisz, Ewelina, z Piotra to jednak dyplomata! mrugnął Andrzej, zerkając na koniak, perfumy i bilet do teatru, który wyjął spod chlebaka. No to, kochanie, wszystkiego najlepszego z okazji Dnia Kobiet! Zięć cię pierwszy w tym roku dopieścił i teatr będzie, i prezenty, i kawał dobrej lekcji.

Teściowa więcej już bez konkretnego powodu ani ostrzeżenia nie pojawiała się u Kasi i Piotra w mieszkaniu. Nie miała też żalu do córki czy zięcia potrafiła docenić spryt i pomysłowość młodego człowieka. Granice zostały wyznaczone, nikt nie był obrażony, a Piotrek mógł wreszcie odpocząć po pracy, nie martwiąc się, że teściowa grzebie mu w szufladzie.

Bo każdy, nawet najbliższy, powinien szanować cudze granice a wzajemny szacunek to podstawa rodzinnego szczęścia.