Kiedy życie stawia cię przed wyborem: mężczyzna czy kot? Historia o tym, jak Krysia prawie wybrała s…

Kasia siedziała przed lustrem i malowała usta tą samą szminką Wiśniowy Dżem. Bartek kiedyś powiedział, że bardzo jej w niej do twarzy.
W jej wieku człowiek już nie czeka na cuda. A tu nagle, proszę spotkanie. Na przystanku autobusowym, wyobrażasz sobie? Ustąpił jej miejsca, podziękowała mu, zaczęli rozmawiać.
To było trzy miesiące temu. Wydaje się, jakby minęło całe życie.

Felku, co powiesz? odwróciła się do kota, który leżał na parapecie i obserwował wróble. Ładnie dziś wyglądam?
Kot zamiauczał, tak po swojemu, z aprobatą, niemal gospodarsko.

Felek był z nią już pięć lat. Od tamtego dnia, gdy pochowała męża. Przyniosła wtedy do domu kociaka i oznajmiła mu: Będziemy razem się smucić. A wyszło z tego zupełnie inne życie nauczyli się żyć razem, we dwoje.

Mądry kot. Czujący. Kiedy jej smutno przychodzi, mruczy. Kiedy dobrze cieszy się razem z nią, gania po mieszkaniu. Co rano budzi ją delikatnie łapką po policzku.

Zadzwonił telefon.
Kasiu, jadę już! głos Bartka był radosny, pełen nadziei. Dziś wszystko ostatecznie ustalimy.
Dobrze zaśmiała się czekam.

Dzisiaj miał jej przywieźć klucze do swojego mieszkania. Postanowili zamieszkać razem! U niego, w dwupokojowym mieszkaniu nad morzem. Przestronniej, jaśniej i powietrze inne zupełnie.

Kasia już to sobie wyobrażała: śniadanie na balkonie, widok na zatokę, Bartek z gazetą.
Felku powiedziała do kota przeprowadzamy się! Polubisz nowe miejsce. Okna są ogromne, ptaków będzie jeszcze więcej.

Kot przeciągnął się, zeskoczył z parapetu i musnął ją łebkiem po nodze.
No jasne, ciebie też zabieram! Gdzież ja bez ciebie?

Nagle zadzwonił dzwonek do drzwi.
Bartek stał w drzwiach z bukietem i szerokim uśmiechem. Elegancki, zadbany, w świetnie skrojonym garniturze człowiek sukcesu.

Moja piękna! ucałował ją w policzek. Gotowa na nowe życie?
Gotowa! promieniała Kasia. Wchodź, zaraz zrobię herbatę.

Usiedli w kuchni. Bartek położył na stole pęk kluczy z prawdziwie uroczystą miną.
Proszę bardzo. Klucze do naszego gniazdka.

W tym czasie Felek wszedł na kuchenny próg, podszedł do gościa, obwąchał go zachowawczo.

Znów ten zwierz Bartek skrzywił się lekko. Kasiu, chciałem z tobą pogadać.
O czym? w jej głosie pojawiło się napięcie, bo wyczuła, że Bartek nagle staniał w słowie.

No bo wiesz… Mieszkanie nowe, świeży remont, a koty wiadomo wszędzie sierść, zapachy… I szczerze mówiąc, mam na nie alergię.

Kasia zamarła z filiżanką herbaty w dłoni.
To znaczy?

To znaczy, że nie zamierzam mieszkać z kotem. Bartek powiedział to zupełnie spokojnie, jakby chodziło o przestarzały dywan. Musisz sama podjąć decyzję, co z nim zrobić.

Slowa spadły na nią jak zimny prysznic.
Felek przysiadł jej u nóg i spojrzał w górę swoimi żółtymi oczami. Najpierw na nią. Potem na Bartka. Tak po ludzku, zrozumiale.

Po chwili Bartek wyszedł, zostawił klucze na stole. Kasia przez długi czas siedziała nieruchomo, patrząc na klucze, których dotykały jego ręce.

Felek wskoczył jej na kolana, zaczął cicho mruczeć, jakby próbował ją pocieszyć.
I co teraz, Felku? szepnęła, głaszcząc go po miękkiej sierści. Co ja mam zrobić?

W głowie kotłowały się słowa Bartka: Musisz sama zdecydować.
Jak to zadecydować? Przez pięć lat był z nią rodziną, wsparciem i sensem. Kiedy Andrzej zmarł, ten kociak niemal uratował ją przed rozpaczą.

Przypomniała sobie, jak przyniosła go maleńkiego do domu piszczącego pod płotem. Karmiła go z pipetki, pielęgnowała, leczyła. Pierwszy raz zamruczał na jej kolanach.

A potem te wszystkie lata. Śniadania tylko we dwoje. Wieczory przed telewizorem. Gdy była chora nie opuszczał jej na krok. A jak była smutna przynosił myszkę, kładł obok, jakby mówił: No pobaw się, będzie ci lżej.

Felek podniósł główkę i spojrzał jej w oczy. W tym spojrzeniu było coś bardzo ludzkiego.
Kasia wstała, przeszła po kuchni. Chwyciła telefon, miała zadzwonić do swojej przyjaciółki Agnieszki, ale chwilę się zawahała. Bo co jej powie? Pewnie: Kasia, dla faceta można kotka oddać…
A można?

Zerknęła przez okno. Za oknem padał pierwszy śnieg. Grudzień. Zaraz Nowy Rok. Marzyła, żeby nie spędzać go samotnie.
No dobrze postanowiła. Pójdę do lekarza weterynarii. Popytam, może ktoś przygarnie. Znajdziemy mu dobrych ludzi.

Ale nawet wypowiadając te słowa, czuła wewnętrzny sprzeciw, opór.

Następnego dnia zaszła do sąsiadki, pani Haliny, która zawsze dokarmiała podwórkowe koty.
Pani Halinko, nie zna pani kogoś, kto mógłby przyjąć kota? Dobrego kota, mądrego.
Felka? zdziwiła się kobieta. A co się stało?
Bo przeprowadzam się. Tam niestety nie można mieć zwierząt.
Pani Halina popatrzyła na nią z uwagą:
Kasiu, no co ty? Felek to przecież twój przyjaciel! Pamiętam, jak go wychowałaś od malucha.
Tak wyszło, okoliczności… Kasia westchnęła.
Ale jakie okoliczności są ważniejsze od wiernego przyjaciela? starsza kobieta pokręciła głową. Ja bym się nie zgodziła. To zdrada, Kasiu.

Słowo zdrada zabolało. Kasia szybko pożegnała się i wróciła do siebie.
W domu przywitał ją Felek, jak zawsze. Otulił się wokół nóg, zamruczał. I wtedy zrozumiała on to czuje. Zwierzęta wyczuwają, gdy coś się zmienia.

Wybacz mi szepnęła, biorąc go na ręce.

Wieczorem zadzwonił Bartek:
I jak, załatwiłaś sprawę z kotem?
Jeszcze nie. Szukam komu go oddać.
Kasiu jego głos stwardniał. Nie rób z tego dramatu. Chcesz być ze mną, czy nie? Powtarzam ja jestem poważnym facetem, potrzebuję poważnej kobiety. Nie takiej, co dla kota zrezygnuje ze szczęścia.
Daj mi trochę czasu jeszcze.
Nie ma go wiele. Chciałbym, żebyś na Sylwestra już była u mnie.

Po tej rozmowie długo siedziała w milczeniu. Felek gramolił się obok, czasami patrząc na nią pytająco.
Ma rację powiedziała w końcu do kota. Ty jesteś tylko zwierzęciem. A Bartek to człowiek. Gdzie ja znajdę drugiego takiego?
Słowa brzmiały jednak jak obce, fałszywe. Nawet dla niej.

Trzeciego dnia zadzwoniła Agnieszka:
Kasiu, coś z tobą nie tak ostatnio. Powiesz mi, co się dzieje?

I Kasia opowiedziała wszystko. O ultimatum, o szukaniu domu dla Felka, o swoich wątpliwościach.

Czekaj przerwała jej Agnieszka. Czyli on ci powiedział w twarz: Wybieraj ja albo kot?
W sumie tak.
I wiesz co będzie później?
Co?
Potem powie: Nie lubię, jak chodzisz w dżinsach. Albo: Twoja przyjaciółka mi nie pasuje, przestań się z nią spotykać. Kaśka, jeśli facet od razu zaczyna stawiać warunki…

Ale ja mogę zostać sama! Całkiem sama!
A teraz jesteś sama? Felek się nie liczy?

Kasia zamilkła.
Po tej rozmowie usiadła na kanapie, Felek zaraz się przysunął.
Posłuchaj mnie odezwała się do niego a jeśli bym cię oddała? Tęskniłbyś?
Kot zamruczał swoje.
A ja? pogłaskała go po głowie Czy byłabym szczęśliwa, gdybym cię zdradziła?
Felek zawiesił na niej spojrzenie pełne zaufania, pełne miłości.

Co ja robię? wyszeptała.

Wtedy telefon znów zadzwonił Bartek.
Kasiu, jutro sobota. Przyjadę po ciebie. Mam nadzieję, że sprawa kota załatwiona?
Spojrzała na Felka. Leżał zwinięty w kłębek, mruczał spokojnie.
Bartek Muszę jeszcze pomyśleć.
Nad czym?! Przez kota chcesz sobie zmarnować życie? Naprawdę?
A może mógłbyś się przyzwyczaić? Felek jest bardzo zadbany, czysty…
Przecież mówiłem mam alergię! Kasia, musisz w końcu dorosnąć do poważnego związku. Pomyśl do jutra. Ostatni raz.

To była ostatnia rozmowa. Cisza rozlała się po całym mieszkaniu. Tylko mruczenie Felka rozpraszało ten smutek.
No ładnie powiedziała. Ostatni raz Brzmi jak wyrok.

A potem przyszło uczucie strachu. Ale nie samotności. Strach, że była o krok od zdradzenia najbardziej wiernego przyjaciela dla kogoś, kto stawia jej ultimatum.

Sobotni poranek był szarobury i wilgotny. Spała źle, śnił jej się długi korytarz i na jego końcu stał Bartek i Felek. Musiała wybrać, do kogo podejść. Obudziła się z ciężkim sercem.

Felek, jak zawsze, spał w nogach. Gdy poczuł, że wstała, przeciągnął się i wskoczył na poduszkę.
Dzień dobry, kochany mój wyszeptała, wtulając się w jego miękką sierść.

Poszła do kuchni, nastawiła czajnik. Wsypała Felkowi karmę, nalała świeżej wody. Jak zwykle, tylko ręce jej się trzęsły.
Co ja mam zrobić, kocie? zagadywała go, a on jeść, jak gdyby nigdy nic.
Kot podniósł głowę i spojrzał uważnie.
Może to prawda? Może nie jestem gotowa na związek? Może żyję przeszłością?
Same te słowa jednak brzmiały jak coś nie jej.

Koło jedenastej zadzwoniła Agnieszka:
Kaśka, i co, już coś postanowiłaś?
Sama nie wiem, Aga Serce mówi co innego niż rozum.
A co mówi serce?
Kasia spojrzała na Felka, który akurat mył łapkę na parapecie.
Serce mówi, że nie mogę go zostawić.
No to już masz odpowiedź! wykrzyknęła Agnieszka. Kaśka, ocknij się! Facet, który zmusza, żeby wybrać między sobą a przyjacielem jaki to facet?

Po tej rozmowie Kasia usiadła w fotelu, wzięła Felka na ręce.
Wiesz co? powiedziała mu Agnieszka ma rację. Wcale nie jestem sama. Mam ciebie. Dobrze mi z tobą, naprawdę.
Kot aż rozmruczał się na całego.

No a może ten Bartek nie był moją parą? Może ten mój pokocha i mnie, i ciebie?

O drugiej zadzwonił dzwonek. Kasię aż przeszył dreszcz.
Bartek stał na progu z torbą. Twarz miał chłodną, jakby prowadził interesy, nie rozmowę z ukochaną.

No i co, gotowa? Spakowana?
Bartek, wejdź na chwilę, musimy pogadać.
A co tu gadać? przeszedł do przedpokoju, rozejrzał się po kątach. Kot gdzie? Mam nadzieję, że już nie będzie problemu?
W tym momencie Felek wyszedł z kuchni, przysiadł na środku i patrzył, nie spuszczał oka.

No i co, załatwiłaś sprawę!
I właśnie nie mogę go zostawić.
Bartek zamarł, po czym odwrócił się wolno w jej stronę.
Co to znaczy nie możesz?
To znaczy, że jest moim przyjacielem. Pięć lat jesteśmy razem.
A ja? Kim ja dla ciebie jestem?
Spojrzała na niego i nagle zobaczyła nie faceta, którego pokochała. Zobaczyła człowieka, który chce, by wszystko było po jego myśli, a jej przywiązania są dla niego tylko problemem.
Jesteś mi bliski odpowiedziała cicho. Ale Felek on nigdy nie stawiał mi warunków.

Co?! Porównujesz mnie do kota?!
Nie porównuję. Po prostu on mnie kocha bezwarunkowo.

Bartek aż zrobił krok w jej stronę.
Rozumiesz, czego się zrzekasz? Przecież mogłabyś mieć wygodne życie, bezpieczeństwo, wszystko. A ty przez jakiegoś kota.
On nie jest jakimś kotem przerwała. To Felek. Mój Felek.

Co w nim takiego? warknął Bartek. Przecież to tylko zwierzę!
I właśnie wtedy Kasia ostatecznie pojęła.

Wiesz, Bartek powiedziała cicho w nim nie ma nic szczególnego, oprócz tego, że nigdy nie kazał mi wybierać.
Bartek stał, spoglądając z niedowierzaniem.

Czyli wybierasz kota?
Zawahał się jeszcze chwilę, potem wziął torbę i niemal wybiegł z mieszkania.
Głupia jesteś, Kasia. Takiej okazji nie znajdziesz drugi raz!
Może i nie zgodziła się, przytulając Felka ale i takiego przyjaciela drugiego nie znajdę.

Trzasnęły drzwi. Kasia została sama. W mieszkaniu zaległa cisza. Przeszła do kuchni, usiadła do stołu. Felek znów wgramolił się jej na kolana.
No i co, Felku? Znowu jesteśmy sami.
Kot spojrzał jej głęboko w oczy, po czym otarł się pyszczkiem o jej dłoń.
I nagle poczuła ulgę. Tak, ulgę! Jakby zrzuciła z pleców ogromny ciężar.
Wiesz co, Felku? uśmiechnęła się do niego Chyba dobrze zrobiliśmy.

Wreszcie było jej lżej. Tak naprawdę.
Po raz pierwszy od wielu, wielu dni.

Marzec. Za oknem słońce, pierwsze przebiśniegi, wrzaskliwe wróble. Kasia podlewa fiołki na parapecie przez zimę zrobiła z nich prawdziwą oranżerię.
Feluś, patrz jaki piękny kwiat! pokazała kotu nowy, rozkwitły fiołek.

Felek obwąchał doniczkę, zamiauczał z aprobatą.
Trzy miesiące minęły od tamtego dnia. Początki nie były łatwe nie tyle przez samotność, ile przez wątpliwości. A jakby to była pomyłka? Może on był moją ostatnią szansą?
Ale z czasem dom jakby odżył.

Kasia znów zaczęła uczyć przyjęła dwójkę uczniów. Malutką Marysię i nastoletniego Adasia. Do mieszkania wróciła muzyka. A potem radość, rozmowy, życie.

Pani Kasiu, co to za kotek u pani? zapytała pewnego dnia Marysia, gdy pierwszy raz zobaczyła Felka.
To Felek. Mój przyjaciel.
Mogę go pogłaskać?
Oczywiście, kochanie.

Felek pozwolił się pogłaskać, a nawet zamruczał na cały regulator, jakby chciał pokazać, że ta mała dziewczynka przypadła mu do gustu.

Ostatnio spotkało ją coś ciekawego. Poznała na klatce pana Michała z piątego piętra emerytowanego nauczyciela, wdowca. Zagadał do niej:
Ma pani pięknego kota uśmiechnął się, spoglądając na Felka w oknie.
Dziękuję, a pan lubi zwierzęta?
Bardzo. Miałem owczarka, Dinę. Dwa lata temu odeszła. Czasem myślę, by przygarnąć nowego przyjaciela, ale samemu jakoś
Zaczęli ze sobą rozmawiać. Najpierw chwilkę, potem coraz dłużej. Okazało się, że pan Michał to ciekawy, ciepły człowiek. Dużo czyta, potrafi słuchać i nie boi się okazać serca.

Wasz kot nie ma nic przeciwko gościom? zapytał kiedyś.
Felek? Jest świetnym sędzią charakteru. Ludzi złych nie lubi.
Pan Michał się zaśmiał:
Mam nadzieję, że mnie polubi.
Polubił. Od razu.

Teraz Kasia patrzyła na Felka grzejącego się w słońcu na parapecie i uśmiechała się do siebie. Życie znów nabierało barw. Może nie tak, jak sobie wyobrażała ale jakże dobrze.

Zaparzyła herbatę, usiadła w fotelu. Zaraz na kolanach rozłożył się Felek.
Dziękuję ci szepnęła, głaszcząc go po miękkiej sierści że nauczyłeś mnie jednego: prawdziwa miłość nie wymaga zdrady.

Felek zamruczał, cicho, domowo, przytulnie.
I Kasia już się nie bała samotności. Bo z tymi, którzy kochają cię po prostu tak, jesteś zawsze w domu, choćby nie było nikogo więcej.