Mam już dość, odchodzę! Ile można wytrzymać!

Mam już dość, koniec, wychodzę! Ile można, naprawdę!

Mam już dość, koniec, wychodzę! Ile można! Dziecko, jej wieczne zmęczenie, pomóż, pomóż a ja chcę wyjść na miasto, jak kiedyś! Chcę mieć seks! Pracuję przecież, nie, no serio! Chcę wrócić do ukochanej żony, kobiety teraz przez jakiś czas pomieszkam u kumpla, potem znajdę jakąś młodszą ech siedząc za kierownicą, myśląc o tym, że dziś był ten ostatni moment w ich relacji, Marek nerwowo palił papierosa.

Ich historia z żoną była stara jak świat. Poznali się, zakochali na zabój, masa namiętności, no i bez zbędnych zabezpieczeń kilka miesięcy później ona pokazuje test z dwiema kreskami.
No jasne, urodź, damy sobie radę powiedział pewnie Marek, a wszyscy babcie, dziadkowie kiwali głowami, że pomogą, byle rodziła potem ślub, narodziny, szczęśliwe łzy syn! I tyle szczęśliwe, beztroskie życie się skończyło, żona zamieniła się w zmęczoną mamę, wiecznie niewyspaną, nieuczesaną, krzyki dziecka dniem i nocą, jej pomóż, pomóż gdzie podziała się jego dziewczyna? Rodzina od razu się ulotniła zostali sami ze swoim rodzicielstwem

Ja nie dam rady! rzucił Marek dzisiaj żonie i zatrzasnął drzwi przed jej płaczącą twarzą, z niemowlakiem na rękach.

Pisk hamulców przed samochodem nagle pojawiła się ciemna, zgarbiona sylwetka.

Co, życie ci niemiłe?! wyskakując z auta, Marek podbiegł do staruszka.

Człowiek w płaszczu wyprostował się i spojrzał na Marka swoim smutnym, starym wzrokiem, szepcząc:
Tak.

Marek nie spodziewał się takiej odpowiedzi i zgłupiał:
Dziadku, potrzebujesz pomocy? Chcesz ze mną pogadać?
Nie chcę już żyć.
Daj spokój, wracaj do domu, może mogę ci pomóc? Marek wziął staruszka za rękę i prowadził go do samochodu.

No opowiadaj, dziadku Marek zapalił papierosa.
To długa historia
Mam czas.

Staruszek spojrzał na niego uważnie, potem przeniósł wzrok na zdjęcie zawieszone nad deską rozdzielczą.

Pięćdziesiąt lat temu spotkałem dziewczynę, zakochałem się od razu, wszystko potoczyło się błyskawicznie rodzina, dziecko, syn, dziedzic wydawało się, że to szczęście! Ale chciałem, żeby było jak dawniej, miłość, namiętność, młodość A żona była wiecznie zmęczona, małe dziecko, dom, praca, wszystko rzuciłem na jej plecy, nie pomagałem w pracy spotkałem kobietę, zacząłem romans żona się dowiedziała, rozwód, no i koniec. Rozwiedliśmy się. Z tamtą kobietą też nic nie wyszło, i nawet się nie przejmowałem, wolność, imprezy. A ona wyszła za mąż ponownie, wypiękniała, syn nazywał jej męża swoim ojcem, a mnie już to nie obchodziło.

A pan? Marek nerwowo zapalił drugiego papierosa.
Ja? Imprezowałem, zostałem bez rodziny, bez żony, bez dzieci. A dziś mój syn ma pięćdziesiąt lat, poszedłem go odwiedzić, nawet nie wpuścił mnie do mieszkania staruszek zaczął płakać sam sobie winny. Powiedział: ty mi nie jesteś ojcem, idź dalej baw się.

To gdzie cię odstawić, dziadku? Marek zaczął stukać w kierownicę.

Tu mieszkam, tu, jedź, nie martw się o mnie staruszek wyszedł z auta i powolutku podszedł do bloku, który stał niedaleko szosy. Marek poczekał, aż dziadek wejdzie do klatki, trwał tak chwilę, po czym odjechał. Wstąpił do Biedronki, kupił bukiet kwiatów.

Wybacz mi, wybacz, powiedział, wchodząc do domu, klęknął przed płaczącą żoną odpocznij, kochanie.

Wziął synka z jej rąk, poszedł do drugiego pokoju, kołysząc go zaczął mruczeć: Aaa, kotki dwa
Zaskoczony syn zasnął szybko, ufnie ułożył rękę na mocno bijącym sercu taty. Marek patrzył na niego z rozczuleniem: Chcę widzieć, jak rośnie mój syn, chcę usłyszeć tata.

Znowu pomagałeś tonącym? z przekąsem przywitała się staruszka z swoim mężem w drzwiach. On, uśmiechając się, odwiesił płaszcz.

Tak, pomagałem, ktoś musi młodym przypominać najprostsze prawdy.

Skąd ty wiesz, komu trzeba pomóc?
Ja sam tego kiedyś potrzebowałem

Chodź na kolację, bohaterze, a pamiętasz, jutro jubileusz u syna, nie będziesz miał czasu na tonących wieczorem staruszka ze wzruszeniem spoglądała na męża.

Nie zapomniałem, jakby nie patrzeć pięćdziesiąt lat naszemu synowi, naszej miłości, jak można zapomnieć objął ją i poszedł razem do kuchni, uśmiechniętyMąż uśmiechnął się cicho, spojrzał na żonę z wdzięcznością, jakby na chwilę zapomniał o wszystkich swoich dawnych winach. Z kuchni dobiegał zapach świeżo pieczonego chleba, a w ich domu panowała ciepła, zwyczajna cisza.

W tym samym czasie, w innym mieszkaniu, Marek odłożył synka do łóżeczka i wrócił do żony z kwiatami. Ich spojrzenia spotkały się, pełne zmęczenia, ale też ulgi. Chciał powiedzieć coś wielkiego, ale wyszło tylko:
Przepraszam.

Spróbowała się uśmiechnąć, tuląc go mocno. Marek po raz pierwszy od dawna poczuł, że naprawdę jest ojcem i mężem, że jest w miejscu, do którego powinien należeć. I choć przyszłość była niepewna, wiedział, że tego wieczoru odnalazł swoją rodzinę na nowo.

A stary bohater w płaszczu, wróciwszy z ulicy, zdjął buty, spojrzał na swoją starą żonę i pomyślał, że każda pomoc, nawet drobna, to szansa, by życie nabrało sensu i choć czasu zostało coraz mniej, warto przypominać innym, jak dużo znaczy codzienna miłość.

Za oknem zapaliły się pierwsze letnie gwiazdy.