Mamo, uśmiechnij się Arina nie lubiła, gdy sąsiadki przychodziły do nich na wieś i prosiły mamę, że…

Dziennik osobisty

Kiedy byłam jeszcze dziewczynką, nie lubiłam, gdy sąsiadki wpadały do nas i prosiły mamę, żeby im zaśpiewała. Aniu, zaśpiewaj, masz taki ładny głos, jak ty pięknie tańczysz! zaczynały, a mama podchwytywała melodię, sąsiadki dołączały, a potem pląsały wszystkie razem na podwórku.

Mieszkaliśmy wtedy na wsi, w naszym drewnianym domku. Byłam z rodzicami i młodszym bratem, Antosiem. Mama była zawsze pogodna i otwarta do ludzi, a gdy sąsiadki wychodziły, mówiła im: Wpadajcie znowu, dobrze się dziś razem posiedziało! One zawsze obiecywały, że wrócą.

Nie rozumiałam, czemu nie lubię, jak mama śpiewa i tańczy. Nawet się tego wstydziłam byłam wtedy w piątej klasie i pewnego razu odważyłam się jej powiedzieć: Mamo, proszę, nie śpiewaj i nie tańcz Jakoś mi głupio sama wtedy nie wiedziałam, dlaczego.

Teraz, kiedy jestem dorosła i sama mam dziecko, dalej nie potrafię tego wyjaśnić. Ale wtedy mama odparła: Areczko, nie wstydź się, ciesz się, gdy śpiewam. Przecież nie będę tańczyć i śpiewać całe życie, teraz jestem jeszcze młoda

Nie pojmowałam, że życie nie zawsze jest wesołe. Kiedy byłam w szóstej klasie, a mój brat w drugiej, tata od nas odszedł. Spakował się i zniknął na zawsze. Nie wiedziałam, co ich poróżniło. Dopiero jako nastolatka zapytałam kiedyś: Mamo, czemu tata od nas odszedł? Dowiesz się, jak dorośniesz odpowiedziała.

Nie mogła mi wtedy zdradzić, że zastała ojca w domu z inną kobietą, Weroniką, która mieszkała niedaleko. Z Antosiem byliśmy wtedy w szkole, mama niespodziewanie wróciła z pracy, bo zapomniała portfela z pieniędzmi. Drzwi były niezamknięte, co ją zaskoczyło mąż przecież miał być w pracy. W ciszy weszła do sypialni i zobaczyła tatę z Weroniką. Byli bardziej zaskoczeni niż ona.

Potem, wieczorem kazała tacie się spakować i wyjść. Nigdy ci nie wybaczę zdrady usłyszał. Tata jeszcze próbował ją namawiać, żeby zapomnieć, że dzieci, rodzina, ale mama nie chciała go słuchać.

Wybuchła kłótnia, której z Antosiem już nie słyszeliśmy, bo bawiliśmy się na dworze. Ojciec wiedział, że mama nie wybaczy; zabrał swoje rzeczy i wyszedł. Mama stała za domem, płakała i myślała: Damy sobie radę z dziećmi, przeżyjemy. Tylko zdrady mu nie wybaczę.

I naprawdę nie wybaczyła. Została sama z dwójką dzieci. Rozumiała, że będzie ciężko ale jak bardzo, przekonała się dopiero później. Zaczęła pracować na dwóch etatach: sprzątała w szkole, a nocami dorabiała w piekarni. Nie dosypiała, a z jej twarzy zniknął uśmiech.

Choć tata mieszkał blisko, bo tylko cztery domy dalej, a z Weroniką wychowywali jej syna w wieku Antosia mama nie zabraniała nam ich odwiedzać. Chodziliśmy do taty w gości, bawiliśmy się razem w trójkę, ale jeść zawsze wracaliśmy do domu. Weronika nie częstowała nas jedzeniem, chyba że przyszliśmy z jej synem do nas wtedy mama karmiła całą gromadkę. Nigdy nie miała żalu do pasierba. Ale odkąd tata odszedł, nie widziałam już uśmiechu na jej twarzy. Była dla nas dobra, troskliwa, ale zamknięta w sobie i smutna.

Czasem, wracając ze szkoły, bardzo chciałam, żeby mama ze mną porozmawiała. Opowiadałam jej o szkole, by ją rozruszać: Mamo, wyobraź sobie, że Genek przyniósł do klasy kota, a on cały czas miauczał na lekcji! Nauczycielka nie mogła zrozumieć, kto miauczy, nawet zbeształa Genka, myślała, że to on. My wszyscy powiedzieliśmy, że to kot w torbie, no i wygnała go razem z kotem z klasy, a mamę Gienia wezwała na rozmowę.

No tak tylko mruczała mama pod nosem. Widziałam, że nic już jej nie cieszyło. W nocy słyszałam jak płacze i długo patrzy przez okno w jeden punkt. Teraz już wiem: była potwornie zmęczona, bez snu, wolnego czasu, witamin, radości. Robiła dla mnie i Antosia wszystko. Chodziliśmy w czyściutkich i wyprasowanych ubraniach, nigdy nie czuliśmy się gorsi od innych. Długo nie mogłam tego docenić.

Wtedy nieraz prosiłam cicho: Mamo, uśmiechnij się, nie widziałam Twojego uśmiechu od tylu miesięcy

Mama nas kochała, ale po swojemu nie przytulała często, choć od czasu do czasu chwaliła, że dobrze się uczymy. Gotowała przepysznie, w domu zawsze było czysto i schludnie. Najpełniej jej miłość czułam, kiedy zaplatała mi warkocze głaskała mnie wtedy po głowie, ale jej ramiona wydawały się ciężkie od smutku. Przez stres i brak pieniędzy zaczęły wypadać jej zęby usuwała je, ale nie robiła nowych

Po szkole nie myślałam nawet o studiach nie chciałam zostawiać mamy samej, bo każda złotówka się wtedy liczyła. Zatrudniłam się w sklepie niedaleko naszego domu, żeby pomóc w domu Antoś rósł, ciągle potrzeba było nowych ubrań i butów.

Pewnego dnia do sklepu wszedł Michał nie był tutejszy, pochodził z sąsiedniej wsi. Spodobałam mu się od razu, chociaż był ode mnie starszy o dziewięć lat. Jak masz na imię, ślicznotko? zapytał z uśmiechem. Jesteś tu nowa? Wcześniej cię tu nie widziałem.

Jestem Arleta odpowiedziałam. Ja pana też nie kojarzę.

Mieszkam w wiosce osiem kilometrów stąd. Michał jestem.

I tak się poznaliśmy. Michał zaczął często podjeżdżać po mnie swoim samochodem, zapraszał na spacery, a potem zabrał mnie do siebie na wieś. Mieszkał z chorą matką. Z żoną się dawno rozszedł wyjechała do miasta z córką, nie chciała opiekować się teściową.

Michał miał duże gospodarstwo i ładny dom zawsze zapełniał stół śmietaną, mięsem i słodkościami. Bardzo mi się u niego podobało, chociaż teściowa leżała chora w swoim pokoju.

Arletko, może byśmy się pobrali? zaproponował któregoś wieczora. Bardzo mi na tobie zależy. Uprzedzam tylko, że trzeba będzie opiekować się moją mamą, ale ja będę pomagał.

Cieszyłam się w środku, choć nie dałam tego poznać. Pomyślałam: Przynajmniej nie zabraknie mi mięsa i śmietany Dobrze, zgadzam się! przytaknęłam. Michał był zachwycony.

Kocham cię, Areczko. Nie sądziłem, że taka młoda dziewczyna jak ty zechce mnie, rozwodnika Obiecuję, że cię nigdy nie skrzywdzę.

Po ślubie zamieszkałam z Michałem w jego wsi. Antoś był już prawie dorosły, studiował mechanikę samochodową w mieście powiatowym, do domu wracał tylko na weekendy i święta.

Czas płynął. Byłam naprawdę szczęśliwa z Michałem. Urodziłam dwóch synów, jeden po drugim. Pracy nie brakowało gospodarstwo wymagało codziennych obowiązków, zwłaszcza, że teściowa zmarła po dwóch latach naszego wspólnego mieszkania. Michał był zapracowany, ale bardzo dbał o naszą rodzinę. Czasem mówił: Po co targasz te ciężkie wiadra? Ja to zrobię. Ty tylko wydoj krowę i nakarm kury, z resztą sobie poradzę.

Czułam się przy nim kochana. Nigdy nie mieliśmy w domu dużego gospodarstwa, ale wszystkiego się nauczyłam. Michał zawsze był szczodrym mężem, często powtarzał: Arletko, zawieziemy twojej mamie trochę mięsa, mleka, śmietany? Ona wszystko musi kupować, a u nas przecież wszystko swojskie.

Mama przyjmowała wszystko z wdzięcznością, ale nawet wtedy nie potrafiła się uśmiechnąć. Była poważna nawet przy wnukach. Często do niej jeździliśmy, było mi jej żal. Nie umiałam już jej rozruszać, wyciągnąć z tego smutku.

A może jakbyś poszła do księdza na rozmowę? rzucił Michał. Chwyciłam się tej myśli.

Ksiądz obiecał modlitwę za mamę, poradził: Poproś Boga, by postawił na jej drodze dobrego człowieka.

Modliłam się o to gorliwie. I nagle mama zadzwoniła z pytaniem: Córko, nie pożyczyłabyś mi trochę pieniędzy? Chcę wstawić sobie zęby. Oczywiście, mamusiu, wszystko ci sfinansuję, ucieszyłam się, choć wiedziałam, że mama zaraz powie, że odda.

Minęło trochę czasu. Michał był ostatnio bardzo pochłonięty pomocą swojemu wujkowi kupił dom we wsi, planował przeprowadzkę po rozpadzie małżeństwa. Ja parę razy byłam tam z Michałem, a pewnego dnia mąż przyszedł do domu podekscytowany:
Wiesz co? Wydaje mi się, że wujek chce się ożenić. Słyszałem, jak z kimś rozmawiał przez telefon

Słusznie robi, poparłam go taki dom nie może stać pusty, potrzebuje gospodyni.

Niedługo później wujek Kazio przyszedł do nas sam z zaproszeniem: Chciałbym, żebyście przyszli do mnie z wizytą. Znalazłem swoją dawną miłość, razem chodziliśmy do podstawówki. Jutro się wprowadza, pojutrze wpadajcie.

Kiedy dwa dni później weszliśmy z Michałem do środka, zamarłam z wrażenia. Przed nami stała moja mama. Uśmiechała się, była jak odmieniona.

Mamo! Tak się cieszę Ale czemu nic nie powiedziałaś?

Nie chciałam zapeszać, gdyby miało się nie udać odparła cicho.

A pan, panie Kaziu? zapytałam z uśmiechem.

Bałem się, że Ania się rozmyśli. Teraz już jesteśmy razem szczęśliwi.

Mama wyglądała inaczej odmłodniała, chodziła uśmiechnięta, cała promieniała.
Dziękuję, że przeczytałeś ten wpis. Życzę Ci dużo szczęścia i nadziei na lepsze jutro.