Antonina Pawłowna szła w deszczu i gorzko płakała. Łzy spływały jej po policzkach, mieszając się z k…

Antonina Kowalska idzie przez Warszawę w strugach deszczu i gorzko płacze. Łzy spływają po jej policzkach, mieszając się z kroplami.
Chociaż ten deszcz… Nikt nie zobaczy łez myśli kobieta.
A jeszcze myśli: Sama jestem sobie winna! Wpadłam w najgorszym momencie. Wprosiłam się jak nieproszony gość.
Idzie więc i płacze. Potem śmieje się przez łzy, przypominając sobie dowcip, jak zięć pyta teściową: Naprawdę, mamo, nawet herbaty nie spróbujesz?
I teraz czuje się jak ta mama z żartu.
Płacze i śmieje się na przemian, a gdy wraca do mieszkania, zdejmuje przemoczone ubranie, owija się kocem i już bez żadnych zahamowań wybucha płaczem. Nikogo i niczego! Nikt nie słyszy, tylko złota rybka w okrągłym akwarium! Nikogo innego nie ma!
Antonina przez większość życia była kobietą ciekawą, a mężczyźni zwracali na nią uwagę. Ale z ojcem Nikodema jej syna nie wyszło. Pił na umór. Na początku można było to znieść: wypił i spał. Potem zaczął ją chorobliwie podejrzewać o zdrady. O wszystko był zazdrosny! O obcego pytającego o drogę, o sprzedawcę w mięsnym, o starszego pana z laską, o sąsiada z piętra.
Pewnego dnia zauważył, jak Antonina uśmiechnęła się, witając sąsiada na klatce. Wtedy kompletnie zwariował.
Pobił ją. Bił długo i okrutnie. W nerki. Wszystko na oczach małego Nikodema.
Nikodem potem wszystko dokładnie opowiedział dziadkom. Matka Antoniny rozpłakała się:
Jak to? Po to wychowywałam córkę, żeby ją jakiś pijak bił?
Ojciec, bez słowa, ubrał się i wyszedł. Złapał zięcia, który natychmiast stał się byłym, i zepchnął z czwartego piętra. W czasie upadku ten nawet rękę złamał.
Ojciec Antoniny tylko mu pogroził pięścią: Jeszcze raz zobaczę cię przy mojej córce pożałujesz! Pójdę nawet do więzienia, ale życia Tosi już nie zniszczysz!
I rzeczywiście, mąż zniknął bez śladu. Antonina do końca nie zaufała już żadnemu mężczyźnie, bo przecież trzeba było syna wychować. Nigdy nie wiadomo, na kogo jeszcze by trafiła.
Było wielu, którzy pragnęli stworzyć z nią rodzinę. Ale ona nie potrafiła. Po tej jednej historii już wystarczyło.
Antonina nie miała większych problemów finansowych. Z zawodu była technolożką żywienia, pracowała jako kierowniczka zmiany w niewielkiej knajpce na Pradze. Na życie nie narzekała.
Z każdej wypłaty trochę odkładała w PLN na własne mieszkanie. Gdy uzbierała kwotę, Nikodem postanowił się żenić. Ukochana syna miała piękne typowo polskie imię Jagoda.
Została więc Antonina w swojej starej kawalerce w bloku z wielkiej płyty, dzieciom zrobiła wesele jak z marzeń, a nowe, dwupokojowe mieszkanie im przekazała. No bo przecież! Mają rodzinę, im bardziej potrzeba!
Teraz jeszcze zbiera dla nich pieniądze na nowy samochód. Ile można jeździć rozklekotanym maluchem?
Dziś wcale nie miała zamiaru wpadać do syna. Nie miała zwyczaju narzucać się dzieciom. Po prostu przypadkiem była pod ich blokiem, kiedy lunął deszcz. Nie miała nawet parasola. A i tak z tej ulewy nic by nie zostało suche.
Pomyślała, że schowa się, poczeka, może z Jagodą pogada przy herbatce, jak kobieta z kobietą.
Jagoda, otwierając drzwi, spojrzała ze zdziwieniem na teściową. Nawet nie zaprosiła do środka. Zimno i sztywno w przedpokoju spytała: Pani Antonino, o co chodzi?
Antonina aż się zmieszała, zaczęła coś mamrotać:
Bo… no… deszcz…
Już nie pada! Ma pani niedaleko do domu, proszę iść powiedziała Jagoda, patrząc przez okno i krzyżując ręce na piersi.
Tak, tak… przytaknęła tylko Antonina i, cała we łzach, wyszła znów pod deszcz.
Szła, płakała, aż w końcu, zmęczona, zasnęła w fotelu.
W śnie pojawiła się jej złota rybka z akwarium. Nagle urosła, a poruszające się, trochę komicznie, usta były niemal ludzkie. Antonina wszystko słyszała. Rybka mówiła!
Beczy? Naprawdę? Nawet herbaty ci nie zaparzyli! A ty dla kogo zbierasz pieniądze na samochód? Przez całe życie chcesz tylko dla nich żyć? Spójrz na siebie! Jesteś fajna, ładna, zaradna. Zarabiasz! I co z tego, że kasę odkładasz na ich potrzeby? Nawet tego nie doceniają. Wybierz się nad morze! Zrób wreszcie coś dla siebie!
Antonina przebudza się, jest już ciemno.
Rybka pływa swoim tempem po akwarium, nadal otwiera pyszczek, ale Antonina już nie rozumie rybiego języka. I doskonale wie jedno: Nie można wiecznie poświęcać się dla niewdzięcznych ludzi. Ani tych, którzy nawet na herbatę nie zaproszą, ani tych, którzy nie pozwolą przeczekać burzy.
Zabiera więc odłożone złotówki, które miała dać dzieciom na samochód. Kupuje sobie wakacje nad Bałtykiem.
Pojechała, wypoczęła i wróciła odmieniona: szczęśliwa, opalona, z błyskiem w oku.
Syn z żoną nawet o niczym nie wiedzieli. Przychodzili do niej lub dzwonili tylko wtedy, kiedy czegoś potrzebowali pieniędzy albo żeby pilnowała wnuki.
Od tamtego czasu Antonina nie unika już mężczyzn, bo w jej życiu pojawił się adorator. Wyjątkowo czarujący, elegancki dyrektor restauracji, w której pracowała. Długo mu się podobała, ale ona wiecznie tylko syn, tylko synowa… Teraz świat się zmienił, wszystko się poukładało. Razem do pracy, razem z pracy. Inna jakość życia.
Ostatnio przyszła Jagoda.
Dlaczego pani, pani Antonino, do nas nie zagląda? Nie dzwoni? Nikodem już znalazł fajne auto! zagadnęła z aluzją.
Jagoda, czego ode mnie chcesz? z założonymi rękami spokojnie pyta Antonina.
Jagoda chciała coś powiedzieć, ale z pokoju wychylił się mężczyzna o intrygującym wyglądzie:
Tonia, robisz herbatę?
Oczywiście! uśmiecha się Antonina.
Zaproś gościa zachęca mężczyzna.
Nie, Jagoda już wychodzi. Herbaty nie pije! Prawda, Jagoda?
Antonina zatrzasnęła za synową drzwi i mrugnęła do rybki w akwarium.
No i tak trzeba żyć!