Antonina Nowak szła pod deszczem i gorzko płakała. Łzy spływały jej po twarzy, mieszając się z kropl…

Antonina Kowalska szła pod ulewą, a łzy mieszały się z gęstymi kroplami deszczu.
Chociaż tyle dobrego, że leje! przebiegło jej przez myśl. Przynajmniej nikt nie widzi, jak się rozpadam.
Winną czuła się sama niewłaściwy czas, niewłaściwe miejsce. Weszła bez zaproszenia, nikt nie czekał na niespodziewanego gościa.
Szła i płakała, ale nagle parsknęła śmiechem, przypomniawszy sobie dowcip, jak to zięć pyta teściową: I co, mamo, nawet herbaty nie spróbujecie?
Zrozumiała, że znalazła się w tej śmieszno-żałosnej roli mamy, z anegdoty.
Śmiała się i płakała naprzemiennie, jak we śnie, gdzie wszystko jest na opak.
Dotarła do swojego mieszkania, zrzuciła przemoczone ubranie, otuliła się kocem i już nie dbała o powstrzymywanie łez. Nikogo nie było, by ją usłyszeć. Nikt, oprócz złotej rybki w szklanej kuli na komodzie. Tylko ona!
Antonina była kobietą intrygującą, cieszyła się powodzeniem u mężczyzn. Jednak ojciec Nikodema, jej syna, okazał się nieudacznikiem. Pił. Na początku jeszcze dało się wytrzymać wypił, poszedł spać. Potem nadeszły szaleństwa zazdrości: o każdego przechodnia na ulicy, sprzedawcę w warzywniaku, staruszka z psem, sąsiada.
Pewnego razu, kiedy Antonina uśmiechnęła się, witając z sąsiadem, mąż kompletnie oszalał.
Pobił ją, bił długo i celnie po nerkach na oczach dziecka.
A Nikodem wtedy wszystko babci i dziadkowi opowiedział, ze szczegółami, barwnie.
Matka Antoniny zapłakała:
Po to cię wychowywałam, żeby byle żul zniszczył ci życie?
Ojciec bez słowa sięgnął po płaszcz, wyszedł i… zrzucił zięcia, który zdążył stać się byłym, z czwartego piętra. Po drodze złamał rękę.
Ojciec tylko krzyknął za nim pięścią:
Jeszcze raz zobaczę cię z moją Tosią, wsadzę cię w ziemię. Choćby za kratki, byleś od niej zniknął!
I rzeczywiście, mąż przepadł jak kamień w wodę. Antonina nie wyszła już za mąż musiała wychować dziecko. Nigdy nie wiadomo, na jakiego człowieka się trafi.
Mężczyzn, którzy chcieli się do niej zbliżyć, nie brakowało, ale ona nie umiała już pozwolić sobie na bliskość. Już dosyć przeżyła przez ojca Nikodema.
Nie brakowało jej na chleb. Była świetną technologiem żywienia, pracowała w małej stołecznej restauracji. Oszczędzała systematycznie złotówki na własne M.
Gdy zebrała odpowiednią sumę, syn postanowił się żenić. Dziewczyna wspaniała, Magdalena imię śpiewne, typowo polskie.
Antonina została w swoim starym bloku, dzieciom zrobiła piękne wesele, oddała nowiutkie, dwupokojowe mieszkanie. Rodzina ważniejsza! A teraz oszczędzała dla nich na samochód. Ileż można jeździć starą Fabią?
Tego dnia nie planowała odwiedzin u syna nie miała zwyczaju narzucać się dzieciom. Przypadkiem była w pobliżu domu, gdy lunął intensywny deszcz. Bez parasola, bez szans. Krople nie oszczędzały nawet pod dachem.
Chciała tylko przeczekać ulewę, napić się z Magdaleną herbaty, poplotkować po kobiecemu.
Magdalena otworzyła drzwi i spojrzała zaskoczona na teściową. Nawet nie zaprosiła do środka, tylko w zimnym korytarzu zapytała oschle:
Pani Antonino, chciała pani czegoś?
Antonina speszyła się, zaczęła się tłumaczyć:
Tak, bo… pada deszcz…
Już przestało. Do domu niedaleko, dasz radę powiedziała lodowato synowa, spoglądając przez okno.
Tak, tak… zgodziła się posłusznie Antonina i uciekła z powrotem na deszcz, cała we łzach.
Płakała, aż w końcu usnęła. A wtedy jej się przyśniło…
W akwarium złota rybka urosła do rozmiarów karpia i poruszała ustami, wydając bezgłośne polecenia. Ale Antonina rozumiała wszystko.
Bezczelna baba! Płaczesz? Nawet herbaty ci nie zaproponowali w ulewę! Oszczędzasz dla nich całe życie: dom, auto… A oni? Może czas posłuchać siebie? Stać cię! Jesteś bystra i piękna! Po co im zbierasz pieniądze? Wyjedź nad morze, pobądź przez chwilę dla siebie!
Antonina ocknęła się, kiedy było już ciemno. Złota rybka dalej pływała w kuli, poruszając bezgłośnie pyszczkiem, lecz ona straciła zdolność rozumienia jej słów.
Ale zrozumiała coś ważniejszego życie dla niewdzięcznych nie ma sensu. Tym bardziej dla tych, którzy nawet herbaty nie zaparzą i deszczu zatrzymać nie pozwolą.
Antonina sięgnęła po pieniądze przeznaczone na samochód dla dzieci. Kupiła sobie wycieczkę nad Bałtyk. Pojechała, wypoczęła, wróciła piękna i opalona.
A syn z synową nawet nie zauważyli jej nieobecności. Przychodzili, dzwonili tylko wtedy, jeśli potrzebowali pieniędzy albo kogoś do dziecka.
Ale coś się w Antoninie zmieniło. Przestała uciekać od mężczyzn. Zyskała adoratora szarmanckiego kierownika restauracji.
Od dawna zwracał na nią uwagę, lecz dotychczas była zamknięta wszystko poświęcała synowi i synowej. Aż w końcu życie ułożyło się inaczej. Do pracy razem i z pracy. Wszystko nabrało nowych barw.
Pewnego dnia Magdalena odwiedziła teściową:
Czemu pani do nas nie zagląda? Nikodem znalazł fajny samochód… zaczęła.
Magdaleno, czemu przyszłaś? zapytała Antonina z uśmiechem, splatając ręce na piersiach.
Magdalena otwierała już usta, ale z pokoju wyszedł elegancki mężczyzna:
Tonia, pijemy herbatę?
Oczywiście! Antonina uśmiechnęła się promiennie.
Zaproś gościa rzucił gospodarz uprzejmie.
Nie, Magdalena już sobie idzie. Zresztą, herbaty nie pije, prawda, Magdaleno?
Zamknęła za synową drzwi i puściła oko do swojej złotej rybki.
No i po sprawie!