5 mieszkań w rodzinie, a my wciąż wynajmujemy – jak to możliwe, gdy rodzice wolą zarabiać na wynajmie niż pomóc własnym dzieciom?

29 czerwca 2024, sobota

Czasami mam wrażenie, że moja rzeczywistość to jakiś dziwny żart w naszej rodzinie mamy aż pięć mieszkań, a mimo to z Michałem wynajmujemy maleńką kawalerkę. Chyba już się do tego przyzwyczaiłam, choć zupełnie tego nie pojmuję. Dziś wieczorem próbuję to sobie jakoś poukładać w głowie.

Rodzice Michała są właścicielami swojego mieszkania na Grzegórzkach, a do tego wynajmują dodatkowe dwa lokale jeden na Starym Mieście, drugi na Podgórzu. Za każdym razem, kiedy wspominamy o tym, że byłoby nam łatwiej, gdyby pozwolili nam zamieszkać w jednym z nich, tylko się uśmiechają i mówią, że na wszystko sami ciężko pracowali i od nas też tego oczekują. Wydaje mi się, że nie zdają sobie sprawy, jak kiedyś można było dostać mieszkanie od zakładu pracy, czy z przydziału państwowego moja ciocia pracowała lata w Hucie Sendzimira i dostała wtedy mieszkanie na obrzeżach Krakowa. Dzisiaj, w 2024 roku, odkładanie na własne M graniczy z cudem szczególnie wtedy, gdy połowa wypłaty idzie na czynsz.

Moi rodzice wcale nie są lepsi. Po śmierci mojej babci Janiny odziedziczyłam jej mieszkanie przy alei Słowackiego, ale byłam wtedy jeszcze dziewczynką. Rodzice zdecydowali, że zanim skończę osiemnaście lat, będą je wynajmować, a pieniądze odkładać na moją przyszłość. Teraz mam już trzydzieści lat, a rodzicom za bardzo podoba się co miesięczny przelew od lokatorów. Kiedy wymieniam ten temat, zaczynają narzekać, że musimy być samodzielni.

Życie w naszej kawalerce to nieustanna walka. Michał pracuje w dwóch miejscach, byśmy jakoś dali radę, a ja odkąd jestem na urlopie macierzyńskim, ledwo wiążę koniec z końcem. Zawsze zarabiałam niewiele, ale bez dziecka jakoś się udawało teraz brakuje mi nawet na witaminy i owoce. Najgorsze jest chyba to, że mama co tydzień prosi mnie, żebym doradzała jej w wyborze nowej sukienki czy bluzki, a sama nie mam nawet na podstawowe potrzeby. Wszystko, co słyszymy, to obowiązek samodzielności, a do tego oczekują od nas pomocy. Marzą o podróżach Hiszpania, Włochy, może Grecja a my nie jesteśmy nawet w stanie wyjść na weekend w góry, bo każdy grosz trzeba skrzętnie liczyć.

Coraz bardziej boli mnie ta postawa rodziców i teściów. Mają wszystko: mieszkania w najładniejszych dzielnicach, oszczędności, wygodne życia, a zupełnie nie mają chęci pomóc nam w jakikolwiek sposób. Przecież nikt nie mówi o oddawaniu wszystkiego! Ale jeśli można ulżyć własnym dzieciom, czemu tego nie robią? Nie potrafię zrozumieć ich podejścia do rodziny. Jeśli kiedyś będę mamą wiem już na pewno będę wspierać swoje dzieci, dawać im wszystko, co mogę.

Zawsze słyszę od znajomych: Spokojnie, odziedziczycie majątek, kiedyś będziecie właścicielami tych mieszkań. Szczerze mówiąc, czuję tylko żal i rozczarowanie dziś jestem już tak zniechęcona, że chyba nie chcę od nich niczego. Ich mieszkania nie są warte utraty godności. Niech je sobie zabiorą i niech spoczywają razem z nimi na cmentarzu Rakowickim.