5 mieszkań w rodzinie – a my wciąż musimy wynajmować: Jak nasze rodziny zgromadziły majątek, ale nie chcą pomóc własnym dzieciom, mimo że kiedyś mieszkania można było dostać od państwa

Mam wrażenie, że całe życie biorę udział w jakiejś rodzinnej grze planszowej pod tytułem Szukanie własnego kąta. Pięć mieszkań w rodzinie, a my z mężem co roku wręczamy obcym paniom w Poznaniu nasz ciężko zarobiony przelew na czynsz.

Rodzice mojego męża, Jan i Halina, mają swoje gniazdko na Wildzie, a oprócz tego jeszcze dwa mieszkania jedno na Grunwaldzie, a drugie gdzieś pod Gnieznem. Wynajmują wszystko obcym, a nam, młodym, serwują jedynie serdeczny uśmiech i filozofię Sam sobie wypracuj! Jan lubi powtarzać: Przecież my za PRL-u dostaliśmy mieszkanie z zakładu to były czasy! Każdy pracownik w Ursusie dostawał klucze w dniu ślubu. Oczywiście, teraz zdobycie własnych czterech ścian przypomina polowanie na jednorożca w Tatrach koszt jak z kosmosu, a wynajmowanie pożera całą pensję.

Moja mama, Grażyna, i tata, Wiesiek, właściwie nie różnią się zbytnio od teściów. Babcia Stanisława przepisała mi swoje mieszkanie w Łodzi, kiedy miałam zaledwie sześć lat. Do osiemnastki rodzice postanowili dbać o nieruchomość, co dziwnym trafem oznaczało wynajmowanie jej studentom z Politechniki. Teraz, gdy śmigam po mieście z dorosłym dowodem, mama stwierdziła, że tak fajnie jest dostawać regularnie przelew w złotówkach, że przecież mogę jeszcze trochę się przemęczyć w wynajmowanej kawalerce.

Od paru lat z mężem, Krzysztofem, mieszkamy w mikroskopijnej kawalerce, gdzie lodówka jest jednocześnie szafką na buty. Większość zarobków a tych nie mamy zbyt wielu wędruje do właścicielki mieszkania, która co miesiąc funduje sobie nową torebkę Wittchen. Zdarzały się tygodnie, gdy musieliśmy wybierać między parą jabłek a kilogramem ziemniaków. Teraz jestem na urlopie macierzyńskim. Moja pensja nigdy nie przekroczyła średniej krajowej, ale wcześniej, zanim pojawiła się nasza córeczka Zuzanna, jakoś dawaliśmy radę. Krzysztof tyra na dwa etaty w sklepie i jako stróż nocny ale studiów nie skończył, bo zaraz po maturze wpakował się do wojska. Potem poznał mnie, i migiem przekonałam go, że nauka nie jest najważniejsza w życiu.

Najbardziej irytuje mnie jednak mama Grażyna. Co tydzień dzwoni z prośbą, żebym pomogła jej wybrać nową sukienkę czy bluzkę na wyprzedaży w Manufakturze, a ja zaciskam zęby, bo wydanie pięćdziesięciu złotych na witaminy czy jabłka w Biedronce to dla mnie luksus. Grażyna twierdzi, że musimy być samodzielni finansowo, bo ona z Wieskiem zamierzają zwiedzać całą Europę autokarem i liczyć bociany w Andaluzji.

Czasem patrzę na całą sytuację i zastanawiam się, czy to ja żyję w równoległej rzeczywistości. Rodzice i teściowie mają wszystko: mieszkania, oszczędności, talony na fryzjera w Sopocie, a na pomoc nam swoim dzieciom machają ręką z uśmiechem. Rozumiem, że nie chcą pozbawić się ulubionych lodów z Wedla, ale gdyby tylko chcieli, mogliby nam nieco ułatwić życie. Ja za to mam już plan swojej Zuzi dam wszystko, nawet jeśli będzie to zupka pomidorowa w dwudziestej wersji.

Znajomi i sąsiedzi próbują pocieszać, mówiąc, że kiedyś wszystko odziedziczymy, a potem będą bilety do teatru za dziesięć złotych. Ale już mi wszystko jedno. Niech wezmą te mieszkania ze sobą tam na tamten świat może tam wreszcie wymienią żarówkę w łazience!