Мasha, zostań w domu! Czy naprawdę muszę cię wszędzie ze sobą ciągać tylko dlatego, że jesteśmy małż…

Marysiu, zostań dziś w domu. Naprawdę muszę wszędzie cię ze sobą zabierać, tylko dlatego, że jesteśmy małżeństwem? mruknąłem, poprawiając włosy przed lustrem. Maria najwyraźniej mnie nie słyszała; była pochłonięta pakowaniem na działkę do naszych przyjaciół. Jak przystało na dobrą panią domu, przygotowała się solidnie. Tego dnia wszystko jednak jakoś szło nie po naszej myśli.

W przedpokoju zobaczyłem Marysię, która dziwnie na mnie spojrzała miałem na sobie białą, letnią koszulę.

Ale się wystroiłeś, Saszka! Ja plam po kiełbasie z grilla prać nie zamierzam, więc się pilnuj! pokręciła głową i już wręczała mi siatki. Zabierz prowiant, wszystko gotowe. Ja tylko sukienkę zmienię i możemy jechać.

Patrzyłem niechętnie na dwie ciężkie torby, które mi przekazywała.

Co to za tonaż? spytałem podejrzliwie, łapiąc siatki.

Przecież jedziemy na działkę. A Ludka, choć to moja przyjaciółka, gotować kompletnie nie umie. Wszystko zabrałam: młode ziemniaczki, sałatki, placek Nie chcę, żebyś potem żołądka leczył po jej kuchni, wybacz.

Skrzywiłem się jeszcze bardziej.

Marysiu, mam sprawę. Zostań dzisiaj w domu. Może ugotuj coś lekkiego, albo jeszcze lepiej idź pobiegać do parku, bo już ci boczki rosną od tej zdalnej pracy. Ja tylko na chwilę się pojadę do Walka i zaraz wracam.

Słucham? Ty jedziesz sam?

Głośno cmoknąłem z niezadowolenia.

Nie chciałem ci mówić, bo ostatnio jesteś w pracy po uszy, prawie się nie widujemy. Ale no, Walek się rozwiódł! Zachciało mu się nowości. Ma nową partnerkę. Ja nic na to nie poradzę, ale prosił, żebym grill rozpalił, bo nikt tak nie zrobi karkówki jak ja.

Sam sobie pogratulowałem w lustrze i postawiłem siatki z powrotem.

Maria nie mogła się otrząsnąć z szoku. Z Ludwiką trzymały się blisko, a ostatnio Maria miała urwanie głowy z mieszkaniem, które dostała jeszcze przed ślubem. Najpierw była praca po godzinach, potem dom, dzieci Najemcy zrobili tam bajzel i zniknęli bez słowa. Myślała, że może sprzeda to mieszkanie.

Nie miała czasu na spotkania z przyjaciółkami, więc gdy to usłyszała, zaniemówiła.

No nieźle wysapała Marysia. Już pewnie jakaś wymalowana lala dyryguje domem, dlatego nie chcesz mnie zabrać?

Daj spokój! Zwykła dziewczyna, taka jak ty Zostań lepiej w domu, kochanie. Z Ludką zawsze będziecie miały czas obgadać nową. Próbowałem się uśmiechnąć, ale widziałem, że nie ustąpi. W końcu uparła się i musiałem ją zabrać.

***
Przez pół drogi milczałem, przeklinając korki i innych kierowców na trasie do Grodziska Mazowieckiego. Marysia wymieniała się smsami z agentem nieruchomości.

I jak idą sprawy z mieszkaniem? rzuciłem, zerykając kątem oka na jej telefon.

Słabo. Jedni by wynajęli od zaraz, inni chcieliby remont, a przecież sam wiesz, jak tam jest

Pieniądze na remont zawsze się znajdą.

Saszku, ja bym wolała trochę pojechać nad morze, odpocząć Może się uda?

Albo remont, albo morze zdecyduj! I wiesz przecież, że mam pracę, nie czas na urlop!

Opowiedziała, że sąsiadka prosiła ją, by udostępniła mieszkanie jej córce. Tego punktu nie trawiłem, dla mnie to strata czasu.

Komu chcesz wynajmować? Zastanów się, Marysiu. Nic nie zapłacą! Najlepiej zrobić remont, sprzedać, a jak będą pieniądze, to ja zdecyduję, co dalej! próbowałem ją przekonać. Z ręką na sercu, to ja sam powinienem to załatwić: ty jesteś za miękka, dadzą ci pierwszą lepszą ofertę i oddasz za grosze!

Oddam? powtórzyła zaskoczona.

Oczywiście, przecież jesteśmy rodziną, wszystko nasze!

Na działce już na nas czekali. Z bramy, z szerokim uśmiechem, wybiegł Waldek Atroch.

Ło, weterani! Tyle jadąc, to na Mazury dojechalibyście! zaśmiał się Walek, witając się głośno.

Podszedłem do niego i przywitaliśmy się po męsku. Maria wygramoliła się z samochodu i przyglądała się Waldkowi.

Trudno było go poznać. Były mąż Ludwiki wciśnięty był w modną koszulkę, w dżinsy z przetarciami i przysiadał na kolanach. Za czasów Ludki czegoś takiego nigdy by nie włożył!

Marycha, co tak stoisz? Walek podszedł, objął ją serdecznie. Zostaw te żarcie, tu wszystko już zamówione z knajpy przez moją nową królową. Chodź pokażę ci podwórko!

Paczki z jedzeniem zostały w bagażniku nikt już o nich nie pamiętał…

W altanie było głośno, gwarno i wesoło.

Już z daleka słyszałem piski i śmiechy. Gdy podeszliśmy bliżej, zobaczyliśmy nową sympatię Walka szczupłą blondynkę z przesadnie dużymi ustami, nieodłączną koleżanką. Dziewczyny dopiero wróciły od basenu, roześmiane siadły przy stole.

Niestety, obawy Marysi się potwierdziły Walek zamienił Ludwikę na młodszą, silikonową panienkę. Moja żona nigdy nie była modelką, ale też nie można było jej nazwać nieatrakcyjną. Weszliśmy, a ja ochoczo podwinąłem rękawy i zabrałem się za grillowanie, ignorując Marysię. Szybko zauważyła, że jestem bardziej zajęty obsługiwaniem Anżeliki i Darii niż nią samą.

Na stole królowały pizze i plastikowe talerzyki z burgerami. „Ludka by się załamała widząc tę karmę dla Walka!” przemknęło przez myśli Marysi, ale nic nie powiedziała.

Poznawajmy się! To Marycha, żona Saszki, freelancerka, czyli bezrobotna zadrwił Walek i parsknął śmiechem, czym uraził Marysię. A tu moja miłość, królowa Anżela i jej przyjaciółka Daria podkreślił z dumą.

O mnie nie raczył nawet wspomnieć. Zauważyłem niezadowolenie Marii.

Anżelika jest kosmetyczką oznajmił Walek z dumą.

„Cóż, Ludka była zwyczajną sprzedawczynią,” pomyślała Maria.

Jestem kosmetyczką i wizażystką, zapraszam na promki, jakby co! dorzuciła Anżela.

Marysia poczuła się nieswojo w towarzystwie tych stylizowanych lal.

Marysiu, pogadajcie, zapoznajcie się! zachęcał Walek. A Daria to fryzjerka, może w końcu zrobi Saszce porządną fryzurę, nie tę twoją starą na jeża.

Po co tak? Saszka to przystojniak, każda z nas chciałaby mieć takiego klienta! pisnęła Anżelika.

No dobra, idziemy z Darią popływać, dołączysz, Marysiu?

Nie, dzięki. Walek, mogłeś zadzwonić, nie przyjechałabym, gdybym wiedziała, kto tu będzie gospodarzem. Za Ludki tak nie było…

Przestań! Anżela i Daria nic do ciebie nie mają, a ty im fochy robisz! machnął ręką Walek.

Fuj, jakie nic? Anżela mi wytyka, że wyglądam na zaniedbaną, zaraz mnie na botoks namówi! Daria już mojego męża na strzyżenie zaprasza! Saszka jest zbyt skąpy, żeby do was chodzić, sąsiadka strzyże go za darmo i jest zadowolony! odparła Maria i podeszła do mnie przy grillu.

Sam już niemal śliniłem się patrząc na zgrabne dziewczyny, które krążyły wokół basenu Walka. Widząc, że szykuje się afera przy stole, próbowałem zareagować.

Saszku, odwieź mnie do domu poprosiła żona.

Ale czemu? Przecież jest super! zdziwiłem się.

Super było z Ludką, z tymi plastikowymi kukiełkami to tragedia!

Sasza, zabierz żonę, bo widzę, że nie pasuje do naszej ekipy! Walek odszedł z dziewczynami do basenu.

Odciągnąłem Marysię i próbowałem przemówić jej do rozsądku.

Co ty tutaj wyprawiasz, Marysiu? Nie możesz normalnie pogadać? Idź, przejdź się po parku z sąsiadkami, odwiedź mamę, a ja wezwę ci taxi.

Marysia poczerwieniała z gniewu.

Głośne chichoty Anżeliki i Darii dobiegające z basenu ją dobiły. Nawet jeśli nie śmiały się z niej, odebrała to osobiście. W końcu nie wytrzymałem:

Nie mogę po prostu odpocząć w miłym towarzystwie? Znudziłaś się, zrzędzisz bez powodu! powiedziałem za ostro.

Z młodych musisz czerpać radość, tak jak Walek? Dlaczego nie powiedziałeś, że już się z nimi znasz?

Bo nie chciałem! Spotkaliśmy się z Anżelą, Daria i Walkiem w knajpie no i co z tego?

Z tobą wszystko jasne. Do domu możesz nie wracać! oblała mnie marynatą z mięsa, rujnując mi koszulę.

Wybiegła z działki Walka i poszła na przystanek. W drodze zadzwoniła do Ludwiki, żeby opowiedzieć jej o dzisiejszym dniu.

Czego chcesz? usłyszała oschłe powitanie Ludwiki.

Ludka, tu Marysia…

Nie dzwoń! Nie chcę cię znać ani twojego męża! On On rozpłakała się Ludka.

Marysia próbowała dowiedzieć się, o co chodzi.

Twój mąż przedstawił Walka tej blondi! Przez niego mnie zostawił! A ty mówisz, że nic nie wiedziałaś…

Do tej pory wiele z tych rzeczy nie wiedziała. Wysłuchała Ludwiki, potem trochę pogadały i pogodziły się, ale niesmak pozostał. Maria już wiedziała, że mąż kluczy i ma swoje tajemnice. Z tym nie potrafiła się pogodzić.

***
Taxi zawiozło ją do mamy, do małego miasteczka na obrzeżach Warszawy. Synowie jak co lato u babci, gonili po podwórzu z bandą dzieciaków. Mama, Zinaida, nie spodziewała się córki bez zapowiedzi.

Co się dzieje, Marysiu, czemu tak późno? dopytywała zaniepokojona.

Mam dość. Chcę u was posiedzieć z chłopakami, urlop przecież leci, a my w czterech ścianach.

Saszka pracuje, a ty masz luźniej, może dasz radę pojechać z dziećmi?

No właśnie. Czemu mam czekać na niego? On beze mnie odpoczywa, ja też mogę.

Były łzy, herbata i długa rozmowa o tym, co się wydarzyło na działce.

Nowych wrażeń mu się zachciało! Kawiarnie z tą panienką, a my z dziećmi uziemieni w domu! żaliła się Maria. Miał być remont mieszkania z naszej wspólnej kasy, ale plany się zmieniły. Jadę z chłopakami nad morze!

Mamie serce ściskało, ale prosiła, żeby dla dobra dzieci nie podejmować pochopnych decyzji. Chłopcy wrócili wybiegani i zdziwieni widokiem mamy.

Mamo! Co tu robisz?

Po was przyjechałam!

Do domu? Nie! krzyczeli.

Pobędziemy tu, a potem wyjedziemy na morze do cioci Lenki, ona nas już dawno zapraszała.

Wypad na działkę Walka zmusił ją do refleksji.

Chyba dopadł nas z Saszkiem ten nieszczęsny kryzys. Marysia próbowała ciągnąć wszystko sama: dzieci, praca, dom Sasza zawsze w pracy. Coraz mniej nas łączyło, wspólnych tematów prawie nie było, a każde z nas stawiało już na swoim. Sama nie zauważyłam, jak mąż zaczął podejmować za nas decyzje.

Dziś skłamał, jutro mnie zostawi jak Walek Ludkę? zadała sobie to pytanie, odpalając sms do sąsiadki: zgadza się na wynajem mieszkania córce sąsiadki, a następnego dnia dostała przelew. Zrobiła to na przekór Saszce i nie żałowała.

***
Po grillowej „imprezie” u Walka Sasza pojechał do swojej mamy do Brwinowa. Przez cały weekend kombinował, jak wrócić do domu i jak załagodzić aferę z działki.

Marycha, ty zepsułaś taki wieczór! narzekał, dzwoniąc do żony, ale nie odbierała. Zresztą wcześniej nawet na to liczył.

Odpoczniesz od fochów! Królowa jedna… warczał, zamaczając zniszczoną koszulę w misce.

Po trzech dniach wrócił do mieszkania, ale zastał tylko ciszę, pustą lodówkę i puste szafy. Telefon milczał.

Maria, co tu się dzieje?! wrzeszczał w słuchawkę, gdy tym razem odebrał syn.

Taty, mamy teraz nie ma. My jesteśmy u cioci Lenki nad morzem. Mama poszła pływać odpowiedział Irek.

Kiedy wracacie?

Nie wiem. Mama ma urlop. Powiedziała, że wrócimy, jak zechce. Pa, muszę lecieć!

Pa wydusił z siebie Sasza.

***
Tydzień nad morzem minął w mgnieniu oka. Maria i chłopcy wrócili zadowoleni i wypoczęci, ale w domu czekał naburmuszony Sasza. Był wściekły nie tylko za zmarnowany remontowy budżet i urlop żony, ale coś jeszcze go gryzło jej odwaga, decyzyjność, której mu nie wybaczył.

Maria nie zamieniła z nim słowa po powrocie, poszła rozpakowywać walizki.

Sasza podążył za nią do sypialni.

A nie masz mi nic do powiedzenia? zapytał szorstko.

O co chodzi?

W Saszku wzbierało.

Ty, bez uzgodnienia, wydałaś wszystkie pieniądze na wyjazd! A miały iść na remont!

Mieszkanie jest moje. Za twoje dokładki to bym kawę i ciastko nad morzem kupiła odwróciła się.

Ej! Słysząc takie teksty, aż mnie trzęsie! A co z mieszkaniem?

Wynajęłam je teraz, sąsiadki córka wprowadza się z mężem. Tak wyszło.

Spojrzała mu prosto w oczy. Sasza wyraźnie się postarzał przez te kilka dni, ale nie zamierzał jej odpuścić.

Mówiłem, żebyś sprzedała! A nie jakieś wynajmowanie, robi się bałagan. Przemilczałem twój wypad nad morze, ale reszta to już przesada!

A ja mam cię wszędzie ze sobą ciągnąć, bo się pobraliśmy? przypomniała mu jego własny tekst.

I nie muszę się przed tobą ze wszystkiego tłumaczyć! Mieszkanie moje, zrobię z nim, co chcę!

Nie, podzielimy wszystko po równo, należy mi się!

Złość w nim kipiała, ale nic nie mógł zrobić. W końcu Maria zapowiedziała, że mieszkanie sprzeda dopiero po ewentualnym rozwodzie.

Jaki rozwód?! Przecież mamy dzieci! Zwariowałaś? wrzasnął, nie mogąc się pogodzić z sytuacją.

O dzieciach przypomniałeś sobie dopiero teraz? To ja się zaczęłam dla ciebie nie liczyć? Chcesz nowości jak Walek to szukaj ich gdzie indziej! Zgłaszam pozew o rozwód.

Tak zaczęły się nasze polsko-polskie, oddzielne życia W mieszkaniu przez kilka tygodni mijaliśmy się jak obcy. Maria odesłała synów do babci, przestała gotować, była na diecie, jak zalecałem wcześniej. Ja jadłem w pracy, wieczorami na szybkich pierogach z baru mlecznego. Sypiałem w końcu na balkonie, aż przyszły deszcze i musiałem znów poprosić mamę, żeby mnie przygarnęła. Też nie była zachwycona.

Obwiniałem Marię o wszystko, opowiadałem mamie, że żona to ma już wybrany kierunek na imprezy, a do rodziny nie chce wracać. Czasem nie mogłem powstrzymać się od gorzkiego śmiechu, patrząc na jej minę w kuchni. Scrabble w kuchni, śmiech przez łzy. Po tygodniu nałażąc się w te i z powrotem, nareszcie zwinąłem manatki i wyprowadziłem się.

***
Parę tygodni po działkowej imprezie zadzwoniłem do Darii. Pomyślałem, że teraz, kiedy nie mam już praktycznie żadnych ograniczeń, może coś się wydarzy. Niestety, dostałem szybkie, życzliwe nie.

Sasza, jeden raz starczy. Niczego ci nie obiecywałam odparła z uśmiechem Daria.

Dobrze pamiętała skąpego żonatego gościa, który nawet kwiatów nie przysłał po grillu.

Ale jak to, Daria? Myślałem, że się umówimy, choćby na strzyżenie

Plany się zmieniły, zadzwonię, jak znajdę czas. A, tak się przyzwyczaiłeś ciąć u sąsiadki?

Nie oddzwoniła już. Maria najwyraźniej też jej coś szepnęła, bo wszelka chęć znajomości jej minęła błyskawicznie.

***

Świat się wywrócił, a ja w końcu zrozumiałem jedno: nie można kazać komuś być szczęśliwym na swoich warunkach. Straciłem coś, czego sam długo nie doceniałem. I pewnie już nie odzyskam.