Życie pełne niespodzianek

Życie pełne jest niespodzianek.

Maria była zamężna zaledwie cztery lata, gdy mąż odszedł, zostawiając ją z córką. Nigdy więcej się nie spotkali. Ale nawet przez te cztery lata małżeństwa ledwo go widywała w domu – ciągle gdzieś znikał z kolegami.

Przyzwyczaiła się do samotności. Pracowała na dwóch etatach, wszystko dla córki Karoliny. Dziewczynka dobrze się uczyła, a Maria nawet nie zauważyła, kiedy wyrosła i wyszła za mąż.

— Mamo, wyjeżdżam do Warszawy. Będę studiować zaocznie i pracować. Będzie ci lżej — powiedziała pewnym głosem i odjechała.

Karolina wszystko osiągnęła sama. Ślub był w stolicy. Maria pojechała na uroczystość, była zadowolona. Zięć jej się spodobał, córka była szczęśliwa, wesele minęło wesoło. Potem życie Marii potoczyło się dobrze, ale coraz częściej nachodziła ją melancholia.

— Tak szybko moja Karolinka wyfrunęła z domu, wyszła za mąż, mam już wnuczka, a oni tak daleko. Dom wydaje się pusty, jakbym straciła sens życia. Dopóki pracowałam, było jeszcze w miarę, ale gdy zlikwidowali moje stanowisko, zrobiło się nudno. Trzeba szukać nowej pracy.

Szukała, lecz gdy rozmowa schodziła na jej wiek, grzecznie odmawiano. Dzwoniła do córki i skarżyła się:

— Wiesz, Karolinko, kto zatrudnia stare kobiety?

— Mamo, jaka stara? — oburzyła się córka. — Wyglądasz świetnie! Ale skoro już mówimy, to moja rada – znajdź sobie mężczyznę. Poznasz kogoś, a życie ci się odmieni.

— Córko, co ty wygadujesz? Jakich mężczyzn? Za młodu nie zwracałam na nich uwagi, a teraz tym bardziej — Maria stanowczo zamknęła temat. — Nie, nawet o tym nie mów.

— No to jeśli nie mężczyzna, pokochaj siebie. Zupełnie się o siebie nie troszczysz. Masz przed sobą jeszcze długie lata – żyj! — córka mówiła mądrze, a Maria zdumiała się jej dojrzałością.

Maria dorabiała dorywczo, w końcu przyszedł czas na emeryturę. Wracając do rozmowy z córką, myślała:

— Gdzie tu znaleźć porządnego faceta w moim wieku? Z boku to łatwo mówić.

Nawet jeśli nieżonaty, to obrośnięty dziećmi, wnukami i nieruchomościami. Albo szuka gospodyni, a nie partnerki.

Nie marzyła o małżeństwie. Co najwyżej o przyjacielu, z którym można pójść do kina lub na grzyby.

— Nie — postanowiła. — Cenię swój wiek i nie będę tracić czasu na obcych. Muszę znaleźć sobie zajęcie. Karolina ma rację – trzeba pokochać siebie.

Pewnego dnia spotkała koleżankę ze szkoły, Halinę, wracając ze sklepu.

— Mario, to ty? Cześć!

— Cześć. Nie poznałaś mnie? — uśmiechnęła się.

— Poznałam, świetnie wyglądasz — odparła Halina, a Maria zauważyła, że tamta też promienieje.

— Halinko, jakaś taka szczęśliwa. Mąż przecież dawno nie żyje. Nie dokucza ci samotność?

— Wiesz, na początku było ciężko. Ale znalazłam sobie zajęcie – tańczę. To cudowne, Mario, nawet nie masz pojęcia. Przyjdź do naszego klubu, mamy wspaniałą grupę. Pamiętam, jak lubiłaś tańczyć.

— Racja, lubiłam. Zastanowię się, może przyjdę. Dzięki za pomysł. Zaczęłam haftować, bo mam dużo czasu.

Maria zaczęła tańczyć, haftowała, a w soboty chodziła na parkowe potańcówki dla seniorów. Jej życie nabrało kolorów, nie nudziła się, wszędzie spotykała ludzi. Do domu wracała sama, nie szukała przygód. Ale poczuła smak życia, zrozumiała, co znaczy kochać siebie. Trochę późno, ale i tak było wspaniale.

Karolina miała alergię na sierść, więc Maria nigdy nie miała kota, a tak marzyła. W dzieciństwie zawsze miała koty. Gdy została sama, przygarnęła rudego Mruczka. Sam przyszedł jako malutki kotek i wtulił się w jej wycieraczkę. Wyrosło z niego piękne zwierzę – chodził za nią krok w krok, a ona rozpieszczała go, a on odpłacał mruczeniem. Nawet wynosiła go na rękach przed blok, sąsiedzi patrzyli różnie – jedni z aprobatą, inni kręcili nosem.

— A komu się nie podoba, niech nie patrzy — mówiła dozorczyni. — Ludzie są różni. Ja też mam koty, nawet dokarmiam bezdomne.

Maria mieszkała na parterze. W deszczowe dni patrzyła przez kuchenne okno, gdy nie miała gdzie wyjść. Pewnego dnia drgnęła, gdy coś zastukało w szybę. Wyjrzała – dozorczyni stukała laską. Otworzyła okno.

— Mario, tam koło twoich drzwi ktoś śpi na wycieraczce — powiedziała sąsiadka, która wyszła z psem.

Maria podbiegła do drzwi, otworzyła i oniemiała. Na wycieraczce leżał mężczyzna – brudny, z twarzą przykrytą zniszczoną czapką. Przykurczony, trząsł się z zimna. Najpierw się przestraszyła – wycieraczka była tylko przed jej drzwiami, więc się tu wtulił.

Otrząsnąwszy się, delikatnie go popchnęła – nie czuć było alkoholu.

— Hej, wstawaj, znalazłeś sobie miejsce? — mężczyzna odsłonił twarz.

— Nie wyrzucaj mnie, proszę. Nic złego nie zrobię. Poleżę chwilę, pomóż… — głos mu drżał.

Maria zawahała się. Mogła zamknMaria westchnęła, otworzyła drzwi szerzej i powiedziała: „Wejdź, ogrzej się, a rano zobaczymy, co dalej.”