Zrozumiałem swój błąd. Chciałem wrócić do byłej żony, z którą spędziłem 30 lat, ale było już za późno…

Zrozumiałem, co zrobiłem. Chciałem wrócić do mojej byłej żony, z którą żyłem przez trzydzieści lat, ale było już za późno

Mam teraz pięćdziesiąt dwa lata. I nie mam nic. Ani żony, ani rodziny, ani dzieci, ani pracy nic

Nazywam się Witold. Trzy dekady spędziłem u boku mojej żony. Zawsze, ciężko pracując, utrzymywałem dom, a ona zajmowała się gospodarstwem. Nie chciałem, by szukała pracy. Byłem zadowolony, gdy pozostawała w domu. Z czasem jednak zaczęła mnie irytować.

Żyliśmy razem, szanując się, ale miłość wygasła. Myślałem, że to naturalne. Nie przeszkadzało mi to. A potem wszystko zmieniło się pewnego wieczoru w barze, gdzie poznałem Kingę. Była od mnie młody o dwadzieścia lat. Piękna, czuła, pełna życia. Jak sen, który stał się jawą.

Zaczęliśmy się spotykać, a wkrótce stała się moją kochanką. Po dwóch miesiącach zrozumiałem, że nie chcę już okłamywać żony. Nie chciałem wracać do domu po pracy. Wiedziałem, że kocham Kingę i pragnę, by została moją żoną.

Kiedyś wyznałem prawdę mojej żonie. Nie było scen. Pozostała spokojna. Myślałem, że i ona nie czuje już nic, dlatego przyjęła to tak obojętnie. Dopiero teraz pojąłem, jak bardzo skrzywdziłem Marię.

Rozwiedliśmy się. Sprzedaliśmy mieszkanie, w którym przeżyliśmy tyle lat. Kinga nalegała, bym nie zostawiał go byłej żonie. Tak zrobiłem. Maria kupiła kawalerkę. Ja zaś, za oszczędności, nabyłem dwupokojowe mieszkanie dla Kingi.

Nie pomogłem byłej żonie, nie dałem jej ani grosza. Wiedziałem, że nie ma pieniędzy i nie znajdzie szybko pracy. Wtedy mi to nie przeszkadzało. Nasi synowie nie chcieli ze mną rozmawiać. Czułem, że uważają mnie za zdrajcę.

W tamtym czasie to mnie nie obchodziło. Kinga była w ciąży, z niecierpliwością czekaliśmy na dziecko. Wkrótce urodził się syn. Ale chłopiec nie był do mnie podobny. Nie przypadali też do Kingi. Przyjaciele wątpili, czy to moje dziecko. Nie chciałem ich słuchać.

Życie z Kingą nie układało się dobrze. Musiałam ciężko pracować, zajmować się domem i dzieckiem. Ona tylko żądała pieniędzy i ciągle gdzieś znikała. W domu panował bałagan, nigdy nie było obiadu. Wracała nad ranem, śmierdząc alkoholem, i wywoływała kłótnie o byle co.

W końcu straciłem pracę. Byłem zmęczony, wściekły, nie radziłem sobie. Tak minęły trzy lata. Pewnego dnia mój brat, który nigdy nie lubił Kingi i wątpił w jej wierność, zmusił mnie do testu DNA. Okazało się, że to nie mój syn.

Rozwiedliśmy się natychmiast. Prze te lata nie miałem kontaktu ani z Marią, ani z synami. Po rozwodzie postanowiłem wrócić do pierwszej żony. Kupiłem kwiaty, wino, tort i poszedłem do niej. Okazało się, że już tam nie mieszka. Nowy właściciel dał jej adres.

Poszedłem tam. Otworzył mężczyzna. Maria znalazła dobrą pracę i wyszła za kolegę z biura. Była szczęśliwa, uśmiechnięta.

Później spotkałem ją w kawiarni. Poprosiłem, by wróciła. Spojrzała na mnie jak na nieuka i wyszła. Teraz wiem, jaki błąd popełniłem. Czego chciałem? Co osiągnąłem? Dlaczego zostawiłem żonę dla młodszej kobiety?

Mam teraz pięćdziesiąt dwa lata. I nie mam nic. Ani żony, ani pracy, nawet synowie nie chcą ze mną rozmawiać. Straciłem wszystko, co było dla mnie ważne. I to wyłącznie moja wina. Niestety, tej pomyłki już nie naprawię