Zrelaksowana na kanapie w kawiarni, delektowała się ukochanym cappuccino i eklerekiem, czekając na zamówienie przed pracowitym dniem.

Zakręcona w fotelu kawiarni, czekała na zamówienie, rozkoszując się ulubionym cappuccino i eklerkiem przed pracą.

Alina wygodnie wtuliła się w kąt kanapy, wpatrując się w płatki śniegu za oknem. Często zaglądała tu, by swoim porannym rytuałem dodać sobie otuchy przed długim dniem. Z rozmarzeniem sączyła gorącą kawę. Przy stoliku naprzeciwko dwie dziewczyny prowadziły żywą rozmowę.

Słuchaj, wczoraj wpadłam na byłą mojego eks. No serio, ani twarz, ani figura. Co on w niej widział?

Może robi najlepsze pierogi w mieście? Albo ma magiczne ręce w łóżku? zaśmiała się przyjaciółka.

Daj spokój! Zobacz jej zdjęcia na Facebooku. Toż to nie lans modelki.

Ich śmiech przeciął powietrze, a Alina zastygła z filiżanką w dłoni. Przypomniały się słowa matki, które podsłuchała jako dziecko: *Nasza Alinka urody nie odziedziczyła, niechże chociaż pracowitością się wykazuje*.

Dorastając, skrupulatnie dbała o wygląd. Mimo wysiłku, w lustrze wciąż widziała niedoskonałości. *Trzymaj się, córeczko. Jeśli nie uroda, to rozumem zyskasz. Ucz się, pracuj, byś samotna nie została* powtarzała matka.

W szkole wstydziła się chłopięcej sylwetki. Na studiach nauczyła się maskować braki modą i makijażem. Nawet znalazła chłopaka, lecz ten z upodobaniem żartował z płaskiego tyłka i klapnięć butem. Zrozumiała, że nawet bystra głowa nie zastąpi ideału. Pogodziła się z losem.

Po kawie pognała do pracy. W porze lunchu miała zajrzeć do przyjaciółki, nakarmić kota i podlać kwiaty. Ola wyjechała na dwa tygodnie do Egiptu, a jej mąż rzadko bywał w domu. *Nawet gdyby się zeszli, nawet by na nią nie spojrzał* pomyślała Ola, oddając jej klucze.

W mieszkaniu przyjaciółki Alina nasypała karmę śpiącemu Mruczkowi, potem zajęła się geryberami. Z drugiego pokoju dobiegała muzyka. Rozpoznała piosenkę i nuciła: *Gdzieś na skraju jutra, tam gdzie niebo lśni* Nagle poczuła ulgę. W tej melodii. Wśród kwiatów. Była lekka, jakby unosiła się w nieznane. Nie zauważyła, gdy zaczęła tańczyć, kręcąc się między doniczkami.

Wtem kroki.

Odwróciła się. Stał tam Wojtek, mąż Oli, i drugi mężczyzna. Obaj zaskoczeni. *O Boże, co za wstyd!*

Alina, cześć. To mój kolega Krzysiek. Wpadliśmy po dokumenty. Tańczyłaś tak pięknie, że nie mogliśmy się oderwać. Przepraszamy, jeśli przeszkodziliśmy.

Ja Ola poprosiła

Rzuciła się ku drzwiom, potykając się o Mruczka. Runęła na podłogę. W oczach pociemniało.

Ocknęła się na szpitalnym łóżku.

Witaj. Jak się czujesz? Jestem Ania, twoja sąsiadka z sali. Lekarz mówi, że masz tylko wstrząśnienie. Odwiedził cię kurier i przystojniak z kwiatami uśmiechnęła się dziewczyna.

Dziękuję wyszeptała Alina.

Ostrożnie usiadła, siegając po paczkę przy oknie. W środku znalazła owoce, sok i swoje ukochane eklerki. Pewnie od Oli i Wojtka.

Wzięła bukiet. Na karteczce widać było słowa: *Alina, zdrowia. Taka urocza dziewczyna nie powinna leżeć w szpitalu. Zapraszam na wystawę kwiatów. Nie przyjmuję odmowy. Krzysiek*.

Przytuliła chryzantemy do piersi, zamknęła oczy i rozpłakała się ze szczęścia, obejmując Anię

Prawdziwe piękno nie musi krzyczeć. Każda kobieta nosi je w sobie czasem ciche, ale promieniujące z głębi serca.