Zrelaksowana na kanapie w kawiarni, czekała na zamówienie, rozkoszując się ulubionym cappuccino i eklereką przed pracowitym dniem.

Zasiadłszy wygodnie na kanapie w kawiarni, czekała na zamówienie, rozkoszując się ulubionym cappuccino i eklerkiem przed pracą.

Weronika rozsiadła się w kącie kawiarni, popijając kawę i przegryzając słodkością to jej rytuał, by nabrać energii przed długim dniem. Za oknem sypał śnieg. Z rozkoszą pociągnęła łyk gorącego napoju. Przy stoliku naprzeciwko siedziały dwie dziewczyny. Najwyraźniej dobre koleżanki.

Słuchaj, niedawno wpadłam na byłą mojego ex. No serio, ani twarz, ani figura Co on w niej widział?

Może robi najlepsze pierogi w okolicy? Albo ma magiczne zdolności w łóżku? zaśmiała się druga.

Daj spokój! Spójrz na jej zdjęcia na Facebooku. Twarzą to raczej nie zachwyca.

Rozbawione zaczęły chichotać, a Weronika zastygła. Przypomniały jej się słowa mamy, które kiedyś usłyszała, gdy ta rozmawiała z tatą: *Nasza Weronisia to nie pierwsza piękność, ale pracowitością niech się chwali*.

Dorosła Weronika dbała o siebie skrupulatnie. Mimo to zawsze czuła, że to za mało. Mama powtarzała: *Trzymaj się, córko. Jeśli nie uroda, to głową. Ucz się, pracuj, żebyś nie została sama*.

W szkole wstydziła się swojego chłopięcego wyglądu. Na studiach nauczyła się stylowo ubierać i malować. Nawet znalazła chłopaka. Ale ten lubił żartować o płaskim tyłku i wielkich stopach. Weronika zrozumiała, że nawet jeśli będzie najmądrzejsza, to i tak nikt nie pokocha jej za to. Pogodziła się z tym i żyła dalej.

Wypiwszy kawę, pognała do pracy. W przerwie miała wstąpić do przyjaciółki, nakarmić kota i podlać kwiaty. Kasia wyjechała na dwa tygodnie do Egiptu, a jej mąż rzadko bywał w domu. *Nawet jeśli ją spotka, to nawet nie spojrzy* pomyślała Kasia i spokojnie wyleciała na wakacje.

W mieszkaniu przyjaciółki Weronika najpierw nasypała jedzenia śpiącemu kotu Mruczkowi, potem zabrała się za kwiaty. Z drugiego pokoju dobiegała muzyka. Rozpoznała melodię i zaczęła nucić: *Gdzieś w sercu Polski, gdzieś pod Warszawą* Nagle poczuła się lekko, jakby unosiła się w powietrzu. Ta piosenka. Te kwiaty. Zapomniała o wszystkim i zaczęła tańczyć, kręcąc się między doniczkami.

Nagle usłyszała kaszlnięcie.

Odwróciła się i zobaczyła dwóch mężczyzn. Krzysztof! Mąż Kasi. I jeszcze ktoś. Obaj wyglądali na zaskoczonych. *Co za wstyd!* pomyślała.

Weronika, cześć. To mój kolega Tomek. Wpadliśmy po dokumenty. Tańczysz tak pięknie, że nie mogliśmy oderwać wzroku. Przepraszamy, jeśli przeszkodziliśmy.

Ja Kasia poprosiła

Weronika rzuciła się do wyjścia i nie zauważyła Mruczka. Potknęła się, poleciała do przodu i ciemność.

Ocknęła się w szpitalu.

Witaj. Jak się czujesz? Jestem Ola, twoja sąsiadka z sali. Lekarz mówi, że tylko lekkie wstrząśnienie, wszystko w porządku. Odwiedził cię kurier i jakiś przystojniak z kwiatami uśmiechnęła się dziewczyna.

Dzięki wyszeptała Weronika.

Ostrożnie usiadła, sięgnęła po paczkę przy oknie. W środku były owoce, soki i jej ukochane eklery. Pewnie od Kasi i męża.

Wzięła kwiaty i zobaczyła karteczkę: *Weronika, zdrowia! Tak urocza dziewczyna nie powinna leżeć w szpitalu. Zapraszam na wystawę kwiatów. Odmowa nie wchodzi w grę. Tomek*.

Przytuliła bukiet białych chryzantem, zamknęła oczy ze szczęścia i rzuciła się, by uściskać Olę

Piękno nie musi być oczywiste. Każda dziewczyna ma swoje. Czasem jest ciche, czasem wybucha jak wiosna.