Żona gotuje coś prostego, ale mąż domaga się pierogów i gołąbków: „Jesteś na urlopie macierzyńskim, masz dużo czasu!”

W pierwszych latach małżeństwa wszystko było zwyczajne, mieszkaliśmy razem, zgadzaliśmy się ze sobą! opowiada 28-letnia Aniela. Oboje ciężko pracowaliśmy, odkładaliśmy złotówki na wkład własny do kredytu hipotecznego. Nie mieliśmy problemów z jedzeniem. Mąż jadł to, co mu podawałam! Ja nie zawracałam sobie głowy, kupiłam multicookera, gotowałam szybko i prosto kasze, pilaw, zupy, nigdy nie miał pretensji. Czasem wyrażał jakieś marzenia, najwyżej raz czy dwa w tygodniu…

Jakie marzenia?
Naleśniki z mięsem, albo chłodnik, albo pierogi. Ma chyba jakąś obsesję na punkcie potraw wymagających wiele etapów: ugotować, schłodzić, przecedzić, zrobić ciasto, ugotować coś znów, potem drobno posiekać zabawa na cały dzień przy kuchence, brrr… I broń Boże kupić gotowe, nawet nie próbuj! Jedzenie musi być domowe.

Hmm. Kiedy zaczął mieć te kulinarne fantazje?

Tak, prawie dwa lata po tym, jak poszłam na urlop macierzyński… Szczerze mówiąc, nie lubię gotować. Ale zawsze gotuję! Mąż naprawdę pracuje całymi dniami w biurze, zarabia dla nas. Nie zdarza się, żeby wieczorem przyszedł, a tu nie ma co jeść. Zawsze jest ciepły posiłek, i to nie tylko makaron i kiełbasa. Ale to nadal raczej proste: ziemniaki z mięsem, kurczak, zupa, bigos, sałatka. A mąż się złości! Mówi, że cały dzień siedzę w domu, spokojnie mogłabym zagnieść ciasto, zrobić pierogi, gołąbki…

Rozumiem. Urlop macierzyński masa wolnego czasu, i dziecko, o którym trzeba pamiętać mężczyźni zwykle zapominają…
Tak, to nawet nie chodzi o dziecko! Nasza córka to prawdziwy skarb, same złoto. Spokojna, grzeczna, można ją posadzić na krześle w kuchni, dać kawałek ciasta i siedzi tyle, ile potrzeba. Śpiewamy razem, recytujemy wierszyki. Córka w niczym nie przeszkadza! Po prostu nie chcę tracić czasu na takie głupoty. Tym bardziej, że sama takich rzeczy nie jem! Jestem na diecie, jem mniej mięsa, pozbyłam się mąki. Czy mam robić pierogi tylko dla męża? On nie jest aż tak szczupły…

I tak, Aniela i jej mąż żyją całkiem dobrze: mąż wraca biegiem z pracy, nie wychodzi na piwo, nie spóźnia się, na imprezę firmową idzie raz do roku i to na chwilę. Pomaga z dzieckiem, robi to z własnej inicjatywy. Bawi się, kąpie córkę, spaceruje z nią.

Jedyny kłopot: ostatnio zaczął prosić o kiszone ogórki i śledzie, nawet pokłóciliśmy się i nie rozmawialiśmy przez kilka dni.

Mąż, szczerze, nie rozumie, że to naprawdę trudne: zrobić ciasto, usmażyć tuzin naleśników, nadziać je mięsem? Czuje się urażony, bo uważa, że gotuję z litości, byle łatwiej. Nie próbuję go zaskoczyć, sprawić mu przyjemność…

Naprawdę jest mi trudno! żali się Aniela. Najpierw gotować mięso, potem ciasto, potem smażyć naleśniki, potem je faszerować… Sama tego nie zjem, więc muszę gotować coś innego dla siebie i córki!

Aniela uważa, że w tych czasach nikt już nie robi racuchów, galaretki z nóżek czy gołąbków. Może raz do roku, przy sylwestrze. Nawet młodzi nie zawracają sobie głowy świąteczną kolacją. A w codzienności tym bardziej. Jeśli ktoś bardzo chce pączki, można zamówić je gotowe z domu, choć to droga przyjemność, jeśli się jest na urlopie macierzyńskim i ma kredyt na głowie. Powiedzmy szczerze, nie na co dzień.

Mąż stawia Anielę za przykład swojej babci, która zawsze pachniała drożdżówkami i bułeczkami. Pracowała całe życie, ale wszystko potrafiła, i z kilkoma dziećmi na głowie.

No pewnie! złości się Aniela. Kobiety z poprzedniego wieku po prostu nie miały co robić wieczorem. Nie było seriali, nie było internetu. Wymyślały sobie robotę prasowały i piekły pierogi. Myślę, że lepiej spędzić czas z dzieckiem. Wyjść na spacer, niż tańczyć przy kuchni przez trzy godziny…

Ostatnio Aniela zadzwoniła do teściowej, a ta w wyrozumiałym tonie zaczęła opowiadać, że droga do serca mężczyzny prowadzi przez żołądek i że bardzo łatwo zrobić to, czego mąż chce. Wygląda na to, że mąż już poskarżył jej mamie.

Powiedziałam, że nie jem gołąbków, więc nie chcę ich gotować! No oczywiście, zaraz ko-ko-ko, jakby to było najważniejsze na świecie, a i tak gotowali nawet faceci!

Mąż smakosz, jak myślicie? Jeżeli w domu jest ciepłe, świeże jedzenie, codziennie żądać nowych wymyślnych potraw to chyba bezczelność? Powinien jeść, co jest, i nie robić wstydu, a jak chce kiełbasy domowej, niech ją sam sobie zrobi?

Czy Aniela powinna słuchać zachcianek swojego męża?