– Znowu przyszedł po moją duszę, żeby mi nerwy szarpać? Patrzcie, jaki to angielski lord! On, widzicie, pozwala sobie jeść po pięćdziesiąt gramów! – Grzmiała sprzedawczyni

Znowu się pojawiłeś, żeby mi nerwy rwać? Patrzcie, jaki to lord angielski! On, widzicie, raczy jeść po pięćdziesiąt gramów! Grzmiała sprzedawczyni.

Podniósł do góry rude, jak słoneczko, kocię. Zwierzątko, ujrzawszy przed sobą groźną twarz, wcale się nie przestraszyło.

Wyrwało się z rąk chłopca, wskoczyło na ladę, przebiegło po niej i przytuliło się do brudnobiałego fartucha cioci Klaudii, pocierając się o nią małą, rudą główką.

Ciocia była taka Wiecie, bywają kobiety o potężnej posturze. Jakby wykute z kamienia. A twarz

Nikt nigdy nie patrzył prosto w twarz cioci Klaudii. Nie odważali się. Bo wyrażała zawsze to samo: groźbę, pogardę i agresję. I urazę do życia. Zdawało się, że zaraz podniesie głowę i krzyknie do nieba:

O, Boże! Dlaczego muszę obsługiwać takich jak oni?

Klaudia była sprzedawczynią. Właśnie sprzedawczynią. I z zawodu, i z charakteru. Obsługiwała klientów, opierając dwie potężne pięści tam, gdzie powinna być talia.

I wierciła zuchwalca takim wzrokiem, że nawet najodważniejsi mężczyźni spuszczali oczy i cienkim głosikiem, jakby przepraszając, prosili. Ona robiła im łaskę i kroiła wędlinę.

Śmiałkowie, którzy odważyli się podnieść głos, widzieli taką scenę

Ciocia Klauda zdejmowała pięści z talii i kładła je na ladę. Jej twarz przybierała kolor buraków, a oczy zmieniały się w dwie lufy.

Z gardła wydobywał się ryk niczym lwi. Kolejka przysiadała, jakby nadleciał myśliwiec, a mężczyzna

Mężczyzna, blednąc, natychmiast przepraszał i był gotów wyznać wszystkie grzechy, a nawet napisać samooskarżenie. I nikt nigdy nie odważył się sprawdzić wagi towaru.

Ale najbardziej, najbardziej denerwował ją jeden chłopiec.

Taki bezczelny urwis. Dziesięcioletni. Miał czelność przychodzić do niej regularnie i, wysypując na ladę garść drobnych, prosić cieniutkim głosikiem:

Ciociu Klaudio, proszę, ukrój mi trochę kiełbasy mlecznej.

Ciocia Klauda czerwieniła się, bladła i szarzała jednocześnie.

Znowu się zjawił! huczała tak, że szyby dźwięczały. Znowu ukroić mu pięćdziesiąt gramów!

Zwycięsko spoglądała na kolejkę. A tłum, zazwyczaj gotowy do protestu, odwracał wzrok.

Znowu po moją duszę przyszedł, nerwy mi niszczyć? Patrzcie, jaki to lord angielski! On, widzicie, raczy jeść po pięćdziesiąt gramów!

Ale chłopiec, o dziwo, nie tracił rezonu. Podnosił na sprzedawczynię błękitne jak niebo oczy i mówił:

Ukrójcie, proszę, ciociu Klaudio. Bardzo potrzebuję.

Ciocia Klauda otwierała usta, z których miało buchnąć piekielne płomię

Lecz gdy spojrzała w jego błękitne oczy, milkła i spokojnie kroiła kawałek kiełbasy. W kolejce rozlegało się westchnienie ulgi, a chłopiec odchodził, ściskając w dłoni paczuszkę.

Tego dnia ciocia Klaudia była wyjątkowo wściekła. Kolejka stała w napiętym milczeniu. Sprzedawczynie z innych działów unikały jej wzroku. Co chwilę, wybuchając krzykiem, rzucała klientom paczki z wędliną, aż tu

Aż tu znów spod lady w najmniej odpowiednim momencie wyłoniła się rozczochrana głowa z błękitnymi jak niebo oczami.

Spojrzały na sprzedawczynię, a malec powiedział w absolutnej, dźwięcznej ciszy:

Ciociu Klaudio, ciociu Klaudio! Dziś nie mam pieniędzy. Ale bardzo potrzebuję! Ukrójcie mi, proszę, pięćdziesiąt gramów, a ja później przyniosę zapłatę.

Takiej bezczelności nikt sobie nie pozwalał. To był zamach na świętość handlu.

Ciocia Klauda zaczerwieniła się, zbladła i wydała z siebie ryk, od którego wszyscy w sklepie przysiedli, a jeden pijak, który chował w spodniach butelkę wódki, wypuścił ją i podniósł ręce do góry.

Butelka rozbiła się na betonowej podłodze na tysiąc kawałków. Ale nikt nie zwrócił na to uwagi.

Ty, ty, ty! Lord parszywy! Znowu przyszedłeś, żeby mnie do zawału doprowadzić?! I uniosła swoją potężną pięść.

Wszyscy zamknęli oczy. Ci, którzy mieli serce, złapali się za nie.

Ale mały Lord się nie przestraszył. Nie drgnął, a jego głos nie stracił spokoju. Znów spojrzał na ciocię Klaudię swoimi błękitnymi oczami i powiedział:

On bardzo chce jeść. A ja nie mam pieniędzy. Mama nie dała na śniadanie. Po prostu zapomniała. I podniósł do góry rude, jak słoneczko, kocię.

To zwierzątko, widząc przed sobą groźną twarz cioci Klaudii, jakoś się nie przestraszyło. Wyrwało się z rąk chłopca, wskoczyło na ladę, przebiegło po niej i przytuliło się do brudnobiałego fartucha cioci Klaudii, pocierając się o nią małą, rudą główką.

Po sklepie przeszedł jęk pełen przerażenia i bólu. Wszyscy myśleli, że potężna pięść zaraz spadnie na rudego malca i zmiażdży go jak muchę.

Pijak z podniesionymi rękami runął na podłogę, skulił się i zakrył głowę.

Ciocia Klauda najpierw poszarzała, potem zbladła, w końcu poczerwieniała. Z jej gardła wydobył się charkot. Opuściła pięść, chwyciła rudego kociaka i uniosła go do twarzy. Zwierzątko miauknęło i wetknęło nos w jej nos.

To ty, co? spytała groźnie. Cały ten czas maminą forsę, którą dawała na śniadania, wydawałeś na tego darmozjada? I codziennie mnie denerwowałeś, kupując mu po pięćdziesiąt gramów kiełbasy?

Tak odparł mały winowajca. Ale nie myślcie, że nie oddam. Jak mama da, to przyniosę.

Sprzedawczyni z działu cukierków łknęła, wybiegła zza lady i wcisnęła w dłoń Lorda banknot.

Ani się waż! wrzasnęła ciocia Klauda tak, że zatrzęsły się szyby, a pijak na podłodze zaczął cichutko skomleć. Ani się waż