– Znowu po moją duszę się zjawiłeś, żeby mi nerwy szarpać? Patrzcie, jaki to angielski lord! On, widzicie, raczy jeść po pięćdziesiąt gramów! – Grzmiała sprzedawczyni

Znowu przyszedłeś mnie denerwować? Patrzcie go, jaki panicz angielski! On, widzicie, pozwala sobie na pięćdziesiąt gramów! Huczała sprzedawczyni.

Podniósł do góry rude jak słoneczko kocię. Malec, zobaczywszy przed sobą groźną twarz, wcale się nie przestraszył.

Wyrwał się z rąk chłopca, wskoczył na ladę, przebiegł po niej i przytulił się do brudnobiałego fartucha cioci Klaudii, trąc ją małą, rudą główką.

Ciocia była Wiecie, bywają kobiety o potężnej posturze. Jakby wykute z kamienia. A twarz

W twarz cioci Klaudii nikt nigdy nie patrzył. Nie ośmielali się. Bo wyrażała zawsze to samo: groźbę, pogardę i agresję. I żal do całego świata. Zdawało się, że za chwilę podniesie głowę i krzyknie w niebo:

O, Boże! Czemu ja muszę obsługi tych wszystkich?!

Klaudia była sprzedawczynią. I to nie tylko z zawodu, ale i z charakteru. Obsługiwała klientów, opierając dwa pudowe pięści tam, gdzie powinna być talia.

I wierciła zuchwalca takim wzrokiem, że nawet najodważniejsi mężczyźni spuszczali oczy i cieniutkim głosikiem, jakby przepraszając, prosili. Ona robiła łaskę i odkrawała kawałek kiełbasy.

Śmiałkowie, którzy odważyli się podnieść wzrok i głos, widzieli coś takiego

Ciocia Klawa zdejmowała swoje pięści z talii i kładła je na ladę. Jej twarz przybierała kolor buraków, a oczy zmieniały się w dwie lufy.

Z gardła wydzierał się ryk, który można było porównać do lwiego. Kolejka przysiadała. Jakby przeleciał nad nimi myśliwiec, a mężczyzna

Mężczyzna, zzieleniawszy, natychmiast przepraszał i był gotów przyznać się do wszystkich grzechów, a nawet napisać samooskarżenie. I nikt nigdy nie ośmielił się sprawdzać wagi.

Ale najbardziej, najbardziej drażnił ją ten chłopiec.

Bezczelny smarkacz. Dziesięcioletni. Miał czelność przychodzić do niej z irytującą regularnością i, wysypując na ladę garść drobnych, prosić cieniutkim głosem:

Ciociu Klawo, proszę, odkrój mi trochę kiełbasy mlecznej.

Ciocia Klawa czerwieniała, bladła i szarzała jednocześnie.

Znowu się zjawił! huczała tak, że dzwoniły szyby. Znowu pięćdziesiąt gramów!

Zwycięsko patrzyła na kolejkę. A tłum, zawsze gotowy w innych okolicznościach protestować, spuszczał oczy.

Znowu przyszedł po moją duszę, nerwy mi rwać? Patrzcie go, jaki lord angielski! On, widzicie, pięćdziesiąt gramów sobie życzy!

Ale chłopiec, o dziwo, nie tracił pewności siebie. Podnosił na sprzedawczynię swoje błękitne jak niebo oczy i mówił:

Proszę, ciociu Klawo. Bardzo potrzebuję.

Ciocia Klawa znów otwierała usta, z których miało buchnąć piekielne płomię

Ale gdy przyjrzała się jego oczom, milkła i spokojnie odkrawała kawałek kiełbasy. W kolejce rozlegało się westchnienie ulgi, a chłopiec wychodził, ściskając w garści torebkę.

Tego dnia ciocia Klaudia miała wyjątkowo zły humor. Kolejka stała w napiętym milczeniu. Sprzedawczynie z innych działów starały się nie patrzeć w tę stronę. Co chwilę, wybuchając krzykiem, ciocia Klawa rzucała klientom torebki z wędliną, gdy nagle

Nagle zza lady, w najmniej odpowiednim momencie, wysunęła się rozczochrana głowa z błękitnymi jak niebo oczami.

Spojrzały na sprzedawczynię, a malec powiedział w absolutnej, dźwięcznej ciszy:

Ciociu Klawo, ciociu Klawo! Dzisiaj nie mam pieniędzy. Ale bardzo proszę, odkrój mi pięćdziesiąt gramów, a ja później przyniosę.

Takiej bezczelności nikt sobie nie pozwalał. To był zamach na świętość handlu.

Ciocia Klawa poczerwieniała, zbladła i wydała z siebie ryk, od którego wszyscy w sklepie przykucnęli, a jeden pijak, który chował w spodniach butelkę wódki, wypuścił ją i podniósł ręce do góry.

Butelka rozbiła się na betonowej podłodze, ale nikt nawet nie zwrócił na to uwagi.

Ty, ty, ty! Lord parszywy! Znowu przyszedłeś, żeby mnie do zawału doprowadzić?! I podniosła swoją pudową pięść.

Wszyscy zamknęli oczy. A ci, którzy mieli serce, złapali się za nie.

Ale mały Lord się nie przestraszył. Nawet głos mu nie zadrżał. Znów spojrzał na ciocię Klaudię swoimi błękitnymi oczami i powiedział spokojnie:

On bardzo chce jeść. A ja nie mam pieniędzy. Mama zapomniała dać na śniadanie. I podniósł do góry rude jak słoneczko kocię.

Kotek, zobaczywszy groźną twarz cioci Klaudii, jakoś się nie przestraszył. Wyrwał się z rąk chłopca, wskoczył na ladę i przytulił się do fartucha, trąc ją główką.

Po sklepie przeszedł jęk pełen przerażenia. Wszystkim wydawało się, że zaraz spadnie na rudego malca pięść i zmiażdży go jak muchę.

Pijak z podniesionymi rękami osunął się na podłogę, skulił i zakrył głowę.

Ciocia Klawa najpierw poszarzała, potem zbladła, w końcu poczerwieniała. Z gardła wydarł się jej charkot. Opuściła pięść, złapała rudzielca i przyciągnęła do twarzy. Kotek miauknął i wetknął nos w jej policzek.

To ty, co? zapytała groźnie. Cały czas mama dawała ci pieniądze na śniadanie, a ty wydawałeś je na tego darmozjada? I codziennie mnie denerwowałeś, kupując mu pięćdziesiąt gramów kiełbasy?

Tak przyznał mały przestępca. Ale niech ciocia nie myśli, jutro przyniosę pieniądze. Jak mama da, to przyniosę.

Sprzedawczyni z działu cukierków westchnęła i, wybiegając zza lady, wcisnęła Lordowi banknot.

Ani się waż! wrzasnęła ciocia Klawa, aż zatrzęsły się szyby, a pijak na podłodze zaczął skomleć. Ani się waż powtórzyła, sycząc jak wąż.

Zabierz swoje pieniądze! zwróciła się do sprzedawczyni z cukierków, która, wziąwszy banknot, odeszła.

Chodź tu, chłopcze powiedziała do Lorda.

I odkroiws