– Znowu po moją duszę się zjawił, nerwy mi trzepie? Patrzcie, jaki to angielski lord! On, widzicie, po pięćdziesiąt gramów jeść raczy! – Grzmiała sprzedawczyni

Znowu się zjawiłeś, żeby mi nerwy rwać? Patrzcie go, jaki lord angielski! On, widzicie, po pięćdziesiąt gramów wędliny sobie pozwala! huczała sprzedawczyni.

Podniósł do góry rude, jak słoneczko, kociątko. To, zobaczywszy przed sobą groźną twarz, wcale się nie wystraszyło.

Wyrwało się z rąk chłopca, wskoczyło na ladę, przebiegło po niej i przytuliło się do brudnobiałego fartucha cioci Klaudii, ocierając się o nią małą, rudą główką.

Ciocia była taka Wiecie, bywają kobiety o potężnej posturze. Jakby wykute z kamienia. A twarz

Otóż w twarz cioci Klaudii nikt nigdy nie patrzył. Nie odważali się. Bo wyrażała zawsze to samo.

Groźbę, pogardę i agresję. I urazę do życia. Zdawało się, że zaraz podniesie głowę i krzyknie w niebo:

O, Boże! Dlaczego ja muszę obsługiwać tych tutaj?!

Klaudia była sprzedawczynią. I to nie tylko z zawodu, ale i z charakteru. Obsługiwała klientów, opierając dwa pudowe pięści tam, gdzie powinna być talia.

I wierciła zuchwalca takim spojrzeniem, że nawet najodważniejsi mężczyźni wstydzili się, odwracali wzrok i cienkim głosikiem, jakby przepraszając, prosili. Ona robiła łaskę i odkrawała kawałek kiełbasy.

Śmiałkowie, którzy odważyli się podnieść głos, widzieli taki obrazek

Ciocia Klara zdejmowała pudowe pięści z talii i kładła je na ladę. Jej twarz przybierała kolor buraków, a oczy zamieniały się w dwa lufy.

Z gardła wydobywał się ryk, który można było porównać z lwim. Kolejka przysiadała. Jakby nad nimi przeleciał myśliwiec, a mężczyzna

Mężczyzna, blednąc i dławiąc się, natychmiast przepraszał i był gotów przyznać się do wszystkich popełnionych i przyszłych grzechów, a nawet napisać donos na samego siebie. I nikt dotąd nie odważył się sprawdzić wagi ani przeliczyć reszty.

Ale najbardziej, najbardziej denerwował ją ten chłopak.

Taki bezczelny urwis. Dziesięć lat miał zaledwie. Który miał czelność pojawiać się u niej z zawrotną regularnością i, wysypując na ladę garść drobniaków, prosić cienkim głosikiem:

Ciociu Klaro, proszę, odkrój mi trochę kiełbasy mlecznej.

Ciocia Klara czerwieniała, bladła i szarzała jednocześnie.

Znowu się zjawił! grzmiała tak, że szyby drżały. Znowu mu odkroić pięćdziesiąt gramów!

Zwycięsko patrzyła na kolejkę. A tłum, zawsze gotowy gdzie indziej zaprotestować, odwracał wzrok.

Znowu po moją duszę przyszedł, nerwy mi rwać? Patrzcie, jaki lord angielski! On, widzicie, po pięćdziesiąt gramów wędliny sobie pozwala!

Ale chłopiec, o dziwo, nie tracił rezonu ani się nie bał. Podnosił na sprzedawczynię niebieskie jak niebo oczy i mówił:

Proszę odkroić, ciociu Klaro. Bardzo potrzebuję.

Ciocia Klara znowu otwierała usta, z których zaraz miało buchnąć piekielne płomię

Ale jakoś, przyjrzawszy się jego niebieskim oczom, milkła i spokojnie odkrawała kawałek kiełbasy. W kolejce rozlegało się westchnienie ulgi, a chłopiec odchodził, ściskając w garści paczuszkę.

Tego dnia ciocia Klaudia miała szczególnie groźny nastrój. Kolejka stała w napiętym milczeniu. Sprzedawczynie z innych działów starały się nie patrzeć w tę stronę. Raz po raz, zrywając się na krzyk, ciocia Klara rzucała klientom paczuszki z wędliną i wtedy

Wtedy znów spod lady, w najmniej odpowiednim momencie, wychyliła się rozczochrana głowa z niebieskimi jak niebo oczami.

Spojrzały na sprzedawczynię, a malec powiedział w absolutnej, dźwięcznej ciszy:

Ciociu Klaro, ciociu Klaro! Dzisiaj nie mam pieniędzy. Ale bardzo potrzebuję! Odkrój mi, proszę, pięćdziesiąt gramów, a ja później przyniosę.

Takiego tupetu nikt sobie nie pozwalał. To był zamach na świętość. Na samą istotę handlu.

Ciocia Klara poczerwieniała, zbladła i wydała z siebie taki ryk, że wszyscy w sklepie przysiedli, a jeden pijak, który właśnie chował butelkę bielszczyka w spodnie, upuścił ją i podniósł ręce do góry.

Butelka spadła na betonową podłogę i rozbiła się na tysiące kawałków. Ale nikt nawet nie zwrócił na to uwagi.

Ty, ty, ty! Par