– Znowu po moją duszę się zjawił, nerwy mi trzepać? Patrzcie, lord angielski jakiś! On, czy widzicie, po pięćdziesiąt gramów jeść raczy! – Grzmiała sprzedawczyni

Znów się zjawiłeś, żeby mi nerwy szarpać? Patrzcie go, jaki to panicz angielski! On, widzicie, pozwala sobie na pięćdziesiąt gramów! Grzmiała sprzedawczyni.

Podniósł do góry rude, jak słoneczko, kocię. Zwierzątko, ujrzawszy przed sobą groźną twarz, wcale się nie przestraszyło. Wyrwało się z rąk chłopca, wskoczyło na ladę, przebiegło po niej i przytuliło się do brudnobiałego fartucha cioci Klaudii, ocierając się o nią małą, rudą główką.

Ciocia była Wiecie, bywają kobiety o potężnej posturze. Jakby wykute z kamienia. A twarz Otóż w twarz cioci Klaudii nikt nigdy nie patrzył. Nie ośmielali się. Bo wyrażała zawsze to samo grozę, pogardę i agresję. I żal do całego świata. Zdawało się, że zaraz podniesie głowę i krzyknie w niebo:

O, Boże! Czemu ja muszę obsługiwać takich jak oni?

Klaudia była sprzedawczynią. I to nie tylko z zawodu, ale i z charakteru. Obsługiwała klientów, opierając dwie pudowe pięści tam, gdzie powinna być talia. I wierciła zuchwalca takim spojrzeniem, że nawet najodważniejsi mężczyźni spuszczali wzrok i cienkim głosikiem, jakby przepraszając, prosili. Ona robiła im łaskę i odkrawała kiełbasę.

Śmiałkowie, którzy odważyli się podnieść głos, widzieli taki oto obraz

Ciocia Klawa zdejmowała pudowe pięści z talii i kładła je na ladę. Jej twarz przybierała kolor buraków, a oczy zmieniały się w dwie lufy. Z gardła wydobywał się ryk, który można było porównać do lwiego. Kolejka przysiadała, jakby nad nimi przeleciał myśliwiec. A mężczyzna Mężczyzna, zzieleniawszy i zblednąwszy, natychmiast przepraszał i był gotów wyznać wszystkie popełnione i przyszłe grzechy, a nawet napisać donos na samego siebie. I nikt nigdy nie ośmielił się sprawdzić wagi ani towaru.

Ale najbardziej, najbardziej drażnił ją jeden chłopiec.

Ten mały smarkacz. Dziesięć lat miał zaledwie. A miał czelność przychodzić do niej z zawstydzającą regularnością i, wysypując na ladę garść drobniaków, prosić cieniutkim głosikiem:

Ciociu Klawo, proszę, odkrój mi trochę kiełbasy mlecznej.

Ciocia Klawa robiła się czerwona, biała i sina na przemian.

Znów się zjawił! grzmiała tak, że dzwoniły szyby. Znów mu odkroić pięćdziesiąt gramów!

Zwycięsko spoglądała na kolejkę. A tłum, gotowy gdzie indziej zaprotestować i krzyknąć, spuszczał oczy.

Znów po moją duszę przyszedł, nerwy mi szarpie? Patrzcie go, jaki to panicz! On, widzicie, pięćdziesiąt gramów sobie pozwala!

Ale chłopiec, o dziwo, nie tracił rezonu ani się nie bał. Podnosił na sprzedawczynię niebieskie jak niebo oczy i mówił:

Proszę, ciociu Klawo. Bardzo potrzebuję.

Ciocia Klawa znów otwierała usta, z których miało buchnąć piekielne płomię Ale nagle, spojrzawszy w te niebieskie oczy, milkła i spokojnie odkrawała kawałek kiełbasy. Po kolejce przebiegało westchnienie ulgi, a chłopiec odchodził, ściskając w garści paczuszkę.

Tego dnia ciocia Klaudia była szczególnie groźna. Kolejka stała w napiętym milczeniu. Sprzedawczynie z innych działów starały się nie patrzeć w tę stronę. Raz po raz, wybuchając krzykiem, ciocia Klawa rzucała klientom paczki z kiełbasą, aż tu

Aż tu znów spod lady, w najmniej odpowiednim momencie, wyjrzała rozczochrana głowa z niebieskimi jak niebo oczami.

Spojrzały na sprzedawczynię, a malec odezwał się w absolutnej, dźwięcznej ciszy:

Ciociu Klawo, ciociu Klawo! Dziś nie mam pieniędzy. Ale bardzo potrzebuję! Odkrój mi, proszę, pięćdziesiąt gramów, a później przyniosę.

Takiej bezczelności nikt sobie nie pozwalał. To był zamach na świętość. Na samą istotę handlu.

Ciocia Klawa poczerwieniała, zbladła i wydała z siebie taki ryk, że wszyscy w sklepie przysiedli, a jeden pijak, który właśnie chował butelkę czystej do spodni, wypuścił ją i podniósł ręce do góry.

Butelka spadła na betonową podłogę i rozbiła się na tysiąc kawałków. Ale nikt nawet na to nie spojrzał.

Ty, ty, ty! A to panicz! Znów przyszedłeś, żeby mnie do zawału doprowadzić?! I podniosła w górę swoją pudową pięść.

Wszyscy zamknęli oczy. A ci, którzy mieli serce, chwycili się za nie.

Ale mały Panicz się nie przestraszył. Nawet nie drgnął, a jego głos nie stracił spokoju. Znów spojrzał na ciocię Klaudię swoimi niebieskimi oczami i powiedział:

On bardzo chce jeść. A ja nie mam pieniędzy. Mama zapomniała dać na śniadanie. I podniósł do góry rude, jak słoneczko, kocię.

To, widząc przed sobą groźną twarz cioci Klaudii, jakoś się nie przestraszyło. Wyrwało się z rąk chłopca, wskoczyło na ladę, przebiegło po niej i przytuliło się do jej fartucha, ocierając się małą rudą główką.

Po sklepie przeszedł jęk pełen przerażenia i bólu. Wszystkim wydawało się, że zaraz podniesiona pięść spadnie na rudego malca i zgniecie go jak muchę.

Pijak z podniesionymi rękami padł na podłogę, skulił się i zakrył głowę.

Ciocia Klawa najpierw zsiniała, potem zbladła, w końcu poczerwieniała. Z jej gardła wydobył się ochrypły dźwięk. Opuściła pięść i, chwytając rudego kotka, przyciągnęła go do twarzy. Ten pomiauknął i wetknął nosek w jej nos.

To ty, co? zapytała groźnie. Cały czas mamine pieniądze, które ci dawała na śniadanie, wydawałeś na tego łajzaka? I codziennie mi tu nerwy szarpałeś, kupując mu po pięćdziesiąt gramów kiełbasy?

Tak odpowiedzial mały winowajca. Tylko niech ciocia nie myśli, jutro przyniosę pieniądze. Jak mama da, to przyniosę.

Sprzedawczyni z działu cukierków szlochnęła i, wybiegając zza lady, wcisnęła Paniczowi banknot w dłoń.

Ani się waż! wrzasnęła ciocia Klawa tak, że zat